Het klettert van de regen en de geplande hikes richting wineglass bay staan op losse schroeven. Moeder Jachthaven die na het opstaan de buiten wc bezoekt kan het bij terugkomst in de camper beamen; het regent cats en dogs dus wordt het programma aangepast.
We bezoeken met het koekblik Honeymoon Bay en Carp Bay en proberen tijdens een korte wandeling bij Carp Bay een beeld te krijgen van Wineglass Bay. Al deze baaien behoren tot het Freycinet National Parc. Honeymoon bay is inderdaad prachtig en het is zowaar droog als we er rondlopen.
Na een korte stop rijden we door richting Carp Bay waar we op een haar na een Wallaby missen die uit de struiken naar het midden van de weg springt. Onze driver weet met veel stuurmanskunst het beest te ontwijken waarbij het koekblik vervaarlijk heen en weer gaat. We komen aan bij Carp Bay, het pad op de klif staat vol op de wind en we kunnen ternauwernood overeind blijven.
De uitzichten op Wineglass Bay zijn spectaculair, dus ook hier zo goed en zo kwaad als het gaat, schieten we plaatjes.
Helaas hebben we niet een zonnig beeld, maar in dit weer ziet het er nog steeds spectaculair uit.
Wij hebben mazzel tijdens deze korte wandeling want ook nu blijft het overwegend droog.
Na al dit natuurgeweld gaan we door richting Hobart waar we het MoMa bezoeken.
De s bochten zijn niet van de lucht en ook de weg is best gladjes, af en toe glibberen we met de achterkant van camper een beetje weg in de bochten.
Dat het gevaarlijk is, zien we even later, als er een auto de berm ingeschoten is en door reddingsdiensten geborgen moet worden.
Na een tijdje onderweg te zijn stoppen we bij een leuk koffietentje waar we tosti’s en koffie halen.
Na opnieuw een lange rit krijgen we het MONA in zicht. De voorloper van MONA, het Moorilla Museum of Antiquities, werd in 2001 opgericht door de Tasmaanse miljonair David Walsh. Het sloot op 20 mei 2006 om een renovatie van $ 75 miljoen te ondergaan, om op 21 januari 2011 weer geopend te worden.
Het MONA-gebouw met één verdieping lijkt op straatniveau te worden gedomineerd door de omgeving, maar het interieur heeft een wenteltrap die naar beneden leidt naar drie grotere niveaus met labyrintische tentoonstellingsruimtes die in de zijkant van de kliffen rond het schiereiland Berriedale zijn ingebouwd .
De beslissing om het grotendeels ondergronds te bouwen werd volgens Walsh genomen om de historische setting van de twee Roy Grounds- huizen op het terrein te behouden. Walsh heeft ook gezegd dat hij een gebouw wilde dat “bezoekers kon besluipen in plaats van zijn aanwezigheid uit te zenden … ‘een gevoel van gevaar’ dat de ervaring van het kijken naar kunst zou verlevendigen”. Er zijn geen ramen en de sfeer is opzettelijk onheilspellend.
Bij binnenkomst in het museum dalen bezoekers een “schijnbaar eindeloze trap” af, een ervaring die een criticus vergeleek met “afdalen in Petra “.
Om de kunst te zien moet de bezoeker terug naar boven werken, richting de oppervlakte, een traject dat in contrast staat met de neerwaartse spiraal die veel bezoekers volgen in het Guggenheim Museum in New York .
De architectuur van Katsalidis voor het museum wordt geprezen omdat het niet alleen zijn functie vervult als etalage voor een collectie, maar ook succesvol is omdat het zich uitbreidt en uitvergroot tot een ervaring.
De meeste bezoekers komen met de veerboot de rivier de Derwent op. Echter wij komen met ons 7,5 meter lange koekblik en parkeren die op de overflow parkeerplaats bij de wijngaard. Gelukkig weet Moeder Jachthaven een golfkarretje te regelen waar het gezelschap voor de deur wordt afgezet.
Het museum overtreft onze verwachtingen, een heel bijzonder en een mooie ervaring.
Aangezien Thomas in verband met werk ons morgen gaat verlaten besluiten we in het beste Griekse restaurant van Hobart te gaan eten. Het zit helemaal vol maar zoals gebruikelijk werkt de magie van Moeder Jachthaven, ze regelt een tafel waar we tot 19:30 kunnen eten. Het eten is er heerlijk en ook onze wereldreiziger smult van alle Griekse hapjes.
Het desert kunnen we niet meer nemen wegens tijdgebrek maar dat mag de pret niet drukken; we halen ijsjes in de haven van Hobart bij een Gelateria die onze reisleidster Lau weer opgeduikeld heeft.
Na dit feest vertrekken we naar onze kampeerplek, een powered camping welke vlakbij het vliegveld ligt. Onze plek is gelegen tussen twee typische Aussie families. De ene draait de hele nacht Creedence Clearwater Revival en de andere heeft een mega projectie scherm waar op het zelfde geluidsniveau een film voor de 14 koppige familie afgespeeld wordt.
De WHT moet er niet aan denken om drie weken lang op zo’n camping te staan; wel het comfort van warme douche, stroom en internet, dat staat hem wel aan. Ter verhoging van de feestvreugde blijkt ook de kleine luchtvaart en helicopters vlakbij de camping te landen. Je hebt echt het gevoel dat de helicopters op de camper landen.
De duisternis valt in en ook de rust keert terug na elf uur. We nemen afscheid van Tho, over een dikke week zien we hem weer terug, als we weer terugkeren in Bondi.
Morgen gaan wij richting Port Arthur