Het is zelfs voor de WHT vroeg dag vandaag want we reizen richting het oosten en nee wij figureren niet in een kerstverhaal. Het reisgezelschap gaat vandaag golfen op een van de mooiste banen van Europa Golf de Furnas. Wij hebben een starttijd van 08:30 maar willen zeker om 8 uur daar zijn, met een reistijd van 1,5 uur, betekent dat vertrek om 06:30. Punctueel gaan we, bepakt en bezakt vertrekken wij richting Furnas. Eerst moeten er tig haarspeldbochten genomen worden voordat we uiteindelijk op de snelweg richting het Oosten gaan. De Wormholetraveler haalt her en der wat minuten van de reistijd af en weet daardoor zonder noemenswaardige capriolen om exact acht uur voor de poort van de golf club Furnas. Deze in 1936 ontworpen Golf course straalt de grandeur van weleer nog steeds uit.
De caddy master en de shopmanager maken om klokslag acht uur het clubhuis open en de WHT en MJ ontvangen de huurclubs en de buggy waarmee zij door de baan zich zullen verplaatsen.
De baan is prachtig en de WHT is aardig op tik en ook MJ speelt bij vlagen supergoed.
De buggy is van het type onbegrensd en dat zullen we weten, bijna weet Moeder Jachthaven het apparaat op zijn zij te leggen maar door razendsnel te reageren valt het voertuig terug op zn vier wielen. Dat daarna de WHT een palmboom achter de buggy niet opmerkt bij het naar achteren rijden zorgt ervoor dat de caddy master, die toevallig het half way house aan het openen was, een kreet van schrik slaakte. Gelukkig zaten er geen kokosnoten in de boom dan was het leed niet te overzien geweest.
We hebben een mooie ochtend op de golfbaan die absoluut tot de mooie banen van Europa hoort. We putten op hole 18 en het begint te sproei regenen. Just in time ready.
Op aanraden van de caddy-master gaan we in Furnas Cozidas eten. Furnas, ligt in een van de rijkste hydrologische regio’s van Europa, gevuld met meer dan 30 verschillende natuurlijke bronnen en geothermische activiteit. Het gerecht Cozidas wordt bereidt door vulkanische hitte. Het gerecht dat bekend staat als Cozido das Furnas is gemaakt van vlees en groenten zoals worst, kip, kool, wortelen en aardappelen, en wordt gedurende ongeveer acht uur heel langzaam onder de grond gekookt. Deze kookgaten zijn ook cultureel erg belangrijk en elke lokale familie heeft zijn eigen kookgat, dat ze van generatie op generatie doorgeven.
Wij eten in restaurant Miroma wat bekend staat om zijn Cozidas de Furnas, de concurrent Tony’s die ook erg bekend is, is fully booked, maar Miroma is nog compleet leeg als wij arriveren; nog geen half uur later kan je er over de hoofden lopen zo druk is het.
De Cozidas is fantastisch en wij zijn blij dat we een bord met z’n tweeën delen want alleen had zelfs de WHT dit niet kunnen consumeren.
Bijna amechtig van dit culinaire geologische thermische geweld gaan we onderweg naar Lagao Furnas. Lagoa das Furnas is een kratermeer in de vulkaan Furnas bij de plaats Furnas.
Het meer ligt op een hoogte van 280 meter, heeft een oppervlakte van 193 hectare en een maximale diepte van 15 meter.
Het wordt omgeven door endemische vegetatie en in het meer zwemmen karper, forel, baars, snoek en snoekbaars.
Wij parkeren de auto en lopen richting kapel. We weten te ontsnappen aan de plaatselijke middenstand die met lokaal geteelde Ananassen ons een rib uit het lijf probeert te halen.
Aan de zuidoever van het meer staat de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van de Overwinningen. Deze kapel is gebouwd als mausoleum voor de intellectueel José do Canto en werd ingewijd op 15 augustus 1886.
Wij schieten er wat plaatjes en gaan weer onderweg naar het volgende point of interest; een veld met Caldera’s, kokende zwavel- en ijzerhoudende thermale bronnen.
Daar wordt het kokende water in gaten in de grond gebruikt om Cozido das Furnas te bereiden. Wij kijken onze ogen uit, het was toch echt aan de andere kant van de wereld in Nieuw Zealand dat wij dit voor het laatst zagen en roken, want die zwavellucht vergeet de WHT niet gauw.
Na al dit vulkanische schoon gaan we onderweg richting oostkust; nu is caldera Velha de bestemming. Dat is een biosfeerreservaat van groot belang voor de plantkunde en de typische fauna van de Azoren-bossen, gezien de grote diversiteit aan soorten en de hoge overvloed aan boomvarens die hier aanwezig zijn.
Het reservaat heeft een aantal natuurlijke baden die vanwege de temperatuur van het water en hun geneeskrachtige eigenschappen al eeuwenlang gebruikt om te baden.
Het reisgezelschap is redelijk voorbereid en heeft al een slot tijd gereserveerd tussen 16:30 en 18:00. Dit is noodzakelijk daar er per tijdslot 100 personen toegelaten worden. Redelijk sceptisch laat de WHT zich meetronen richting bad, waar hij zich snel in laat onderdompelen bij een temperatuur van 38 graden.
Een heerlijk mot-regentje in het regenwoud verkoelt hem terwijl het bad hem opwarmt; the best of two worlds! Ook hier zijn er 100 liefhebbers die de baden bevolken en de WHT is er na anderhalf uur wel klaar mee. MJ gaat nog ff douchen onder een cascade, maar niet lang daarna wordt iedereen het bad uit gejaagd want de volgende shift moet naar binnen.
Lekker rozig stapt de WHT onder de douche om gelijk in de wrede werkelijkheid terug geworpen te worden, ijskoud is deze douche….
We aanvaarden de terugreis richting Mosteiros waarbij we onderweg een leuk restaurantje proberen te vinden. Zal lastig zijn maar met MJ aan boord lukt het meestal een Marinaatje te scoren.
Wij rijden ter hoogte van Ribeira Grande als we twee feestgangers te paard op de provinciale weg richting Mosteiros tegenkomen. Inhalen is lastig want deze twee dronken droppies houden schijnaanvallen met elkaar en het verkeer dat achterop rijdt , de WHT is er op een gegeven moment wel klaar mee en passeert met gevaar voor eigen leven deze twee Don Quichot’s.
Uiteindelijk arriveren we bij Café Canto do Cais in Capelas. De tent is volledig gereserveerd als we binnen stappen, maar toch weten we weer een Marinaatje te scoren, want, o toeval, er is zojuist een tafel voor twee vrijgekomen. We bestellen er vis en wijn, wat zou je anders moeten eten op de Azoren? Dit keer neemt de WHT er een vissoep bij en hij wordt niet teleurgesteld.
De kroegbaas vraagt waar we vandaan komen, Nederland?, mooi dan kunnen jullie wat tekenen voor mij. De WHT denkt al gauw aan een schuldbekentenis maar gelukkig blijkt het iets onschuldigs te zijn; twee klompen met allerlei notities van Nederlandse gasten erop. Daar kan de WHT wel wat mee.
De kroeg is binnen no time vol met gasten en iedereen is met iedereen in gesprek; naast de WHT komen twee italianen te zitten die geanimeerd met Moeder Jachthaven in gesprek gaan. Als blijkt dat MJ Italiaanse roots heeft is het ijs volledig gebroken en wordt de groene Portugese wijn volop gedeeld. Samen verwerken wij het verdriet van de Italiaanse uitschakeling. Bij vertrek ontdekken wij nog een buurtfeest waar barbecueën een volledig nieuwe inhoud heeft gekregen. Moeder Jachthaven is ook daar aan het bonden met de locals maar ondanks herhaaldelijk verzoek mee te eten weten wij toch op beleefde toon die boot af te houden.
Meer dan voldaan nemen wij afscheid en rijden via de oostelijke route terug richting Mosteiros. De zon laat zich nog even van zijn beste kant zien en klokslag zonsondergang bereiken wij Sea Views.
Morgen gaan we richting Faial, dus auto inleveren en vliegen.