Deze ochtend varen we over met de Ferry Atlanticoline van Horta naar Madalena op het eiland Pico.
We gaan vroeg aan boord zodat we een hele dag op het eiland hebben om de vulkaan te beklimmen en het eiland verder te verkennen. Pico Island ( Ilha do Pico) is een eiland in de Centrale Groep van de Portugese Azoren . Het landschap heeft een gelijknamige vulkaan , Ponta do Pico , die de hoogste berg is in Portugal , de Azoren en de hoogste hoogte van de Mid-Atlantische Rug . In de traditie van de Portugese dichter Raul Brandão wordt Pico aangeduid als het Ilha Preta (“Zwart Eiland”), vanwege zijn zwarte vulkanische bodems.
Het eiland ligt 17,5 km ten zuiden van São Jorge en slechts 7 km ten oosten van Faial , in de Centrale Eilandengroep, een gebied dat in de volksmond O Triângulo (De Driehoek) wordt genoemd. Pico is 46,3 kilometer lang en op zijn maximale lengte ongeveer 16 kilometer breed; het is daarmee het op één na grootste eiland van de Azoren.
In een half uurtje zijn wij aan de overkant waar een nieuwe huurbak op ons staat te wachten; dit keer een suv die prettig rijdt en stuurt. We zijn het terminal terrein nog niet af of er moet al gestopt worden om een molen te fotograferen. windmolens zijn ooit door Vlamingen die als gastarbeiders op Pico te werk werden gesteld, geïntroduceerd. En deze is nog aardig intact.
Hierna rijden we richting het mountain house wat op 1200 m ligt en de uitvalsbasis is voor iedereen die Pico gaat beklimmen.
Het reisgezelschap heeft zich voorgenomen een deel van de beklimming te doen, volledig gaat niet lukken daar ontbreekt de tijd voor. Halverwege wordt het steeds mistiger en op een gegeven moment kan geen koe van een rots onderscheiden worden, laat staan een ravijn.
Stapvoets manoeuvreren wij behoedzaam naar boven om uiteindelijk aan te komen bij het Mountain house waar we ons melden bij de rangers en besluiten eerst koffie te drinken voordat de klim wordt aangevangen.
De rangers inspecteren de schoenen van Moeder Jachthaven ; zonder degelijk schoeisel mag je niet omhoog. Ook krijgen we trackers uitgereikt en instructie hoe te gebruiken. Als toetje een indemnity formulier waar je hele doopceel moet invullen, daarna ben je good to go.
Het is geen gemakkelijke hike af en toe zijn we echt aan het klimmen en klauteren, het gestolde lava is niet makkelijk te belopen en zeker de ronde bollen zijn zeer instabiel.
Na een uurtje stijgen gebeurt het onvermijdelijke Moeder Jachthaven ziet een stuk rots niet als ze ergens achteruit kruipend vanaf moet en daardoor uit balans gaat en rollend de berg af. Naast schrik en blauwe plekken loopt dit akkefietje ook goed af en arriveren we op het middenplateau ruim binnen de limieten.
Daar onderzoeken we een kleine lava pijp die schuin uit de berg komt.
Na ons rust moment genomen te hebben keren we om om twee uur later weer fris en fruitig bij het mountain house aan te komen.
We leveren de trackers in en stappen in de auto onderweg naar Lajes do Pico. Onderweg noteren we veel schoons, de weg daarentegen is dramatisch. Potholes en steengruis staan vandaag op het menu.
Uiteindelijk komen we in Lajes do Pico aan, een charmant stadje waar we heerlijk lunchen.
Na de lunch maken we een snelle ronde door het stadje en noteren veel mooi geschilderde huisjes.
De temperatuur loopt als maar op sinds we vertrokken zijn uit Horta; inmiddels is het 28 graden. De WHT snakt naar wat verkoeling en stelt voor in de auto te genieten van de airco. Wij starten de auto en gaan onderweg richting Piedade. Na een paar km van Lajes do Pico verwijderd te zijn stoppen we omdat we een soort Tiny houses spotten waarin mensen zitten die alleen door een verrekijker naar zee kijken.
Het blijken spotters voor de walvis tours te zijn die razendsnel hun informatie aan de boten doorgeven . We mogen even door de verrekijkers kijken maar als moeder Jachthaven de verrekijker probeert scherp te stellen ontstaat er lichte paniek bij de spotters want ze mogen de walvissen niet kwijtraken.
Gelukkig wordt de instelling herstelt en zien MJ en de WHT de eerste walvissen rondplonzen. We danken de walvis spotters uitvoerig en gaan voort op de baan.
Steeds verder rijden we het rondje op Pico en maken regelmatig stops om uitkijkpunten te bewonderen.
We houden met een schuin oog de tijd in de gaten want we moeten met de Ferry om zes uur mee terug naar Horta.
Uiteindelijk blijkt de Cella bar onze laatste stop te zijn op Pico.
De WHT ziet Nederland bij binnenkomst scoren en kan daardoor redelijk ontspannen genieten van de klaarstaande drankjes.
Ook hier moeten we opstappen want de auto moet ingeleverd worden; het ritje richting Verhuurbedrijf wordt een stuk gestresster als blijkt dat we nog moeten aftanken. Met een pitstop a la Red Bull weten we het tijdverlies terug te brengen tot normale proporties en leveren wij de auto conform gemaakte afspraken weer in. Tien minuten later kunnen wij zonder al teveel moeite inchecken en plaats nemen op de boot.
Precies om 18:25 arriveren we weer in Horta waar we precies op tijd zijn om de festiviteiten rondom de opening van de boulevard mee te maken.
Er staat een hele rij van hoogwaardigheidsbekleders die allemaal hun zegje doen.
De wethouder spant de kroon deze goede man heeft een speech van meer dan een uur, gaap verwekkend.
Wij besluiten om ons geluk te wagen bij Canto da Doca waar we heel bijzonder zelf ons eten mogen maken op een hete steen.
Het geluk lacht ons toe opnieuw hebben we een tafel voor twee in het volledig volle restaurant. Mensen die na ons binnen komen worden onverrichte zaken teruggestuurd. We genieten van surf en turf wat op de steengrill prima te bereiden is. Na al dit moois gaan we terug richting appartement waar we eerste rang kunnen genieten van de big band die loeihard staat te spelen op de boulevard ( op Pico horen ze het ook) en later het vuurwerk wat met luide knallen en gillende vuurpijlen het einde van de feestelijkheden in luiden.
Nou dit was me het dagje wel, morgen nog een dag op Faial en daarna richting Terceira.