Vandaag onze laatste dagje op de Azoren en we worden begroet door de zon die uitbundig de dag begint. Het ontbijt is zoals gebruikelijk in het paleis voortreffelijk en aangezien we geen vastomlijnd plan hebben doen we rustig aan en vullen onze maagjes met gezonde (Moeder Jachthaven) en ongezonde (de Wormholetraveler) zaken.
Daarna nemen we de tijd om het Paleis beter te leren kennen, want het heeft best wel een historie, het Palácio Santa Catarina met uitzicht op de zee en het beschermde landschap van Monte Brasil. Het dateert uit 1758 en is herkenbaar aan de lommerrijke gevel en de onmiskenbare dubbele trap.
Het Santa Catarina-paleis is een samenvatting van de geschiedenis en de levensloop van de plaatselijke aristocratie. Het diende eeuwenlang als thuis van de adellijke familie Corte-Real, later werd het onderdeel van het bisdom Angra do Heroísmo, als de officiële residentie van de bisschop van Angra. Zelfs de paus Johannes Paulus II, rustte daar uit tijdens zijn verblijf op de Azoren, in 1991. Het kapelletje in het hotel is daar getuige van geweest.
Toch wel bijzonder zo’n geschiedenis en die sfeer van rust hangt er nog steeds.
We starten het koekblik met het open dak en rijden naar Sao Mateus da Calheta waar we heerlijk door de haven struinen.
We treffen het want er is juist een vissersboot teruggekeerd die zijn buit op de kade aan het plaatsen is.
De vis wordt gesorteerd en het oude ijs wordt uit het ruim geschept. De vissen zijn goed aan de maat en de familie Rosa waarvan het schip is is blij met de vangst. Helaas is de visveiling pas weer maandag open dus wordt er vandaag niets meer geveild.
De ijsmaker heeft een probleem want zijn ijsmachine is kapot en dus moeten alle vissers hun koelings-ijs ergens anders aanschaffen. Dat wordt nog even aanpoten voor de mannen.
We rijden de haven uit als we een mooie kerk spotten waar we toch even voor stoppen en een kijkje binnen nemen. Igreja de São Mateus da Calheta is een prachtige kerk die voor dit vissersdorp erg belangrijk is. Na de verwoesting van de oude kerk van São Mateus da Calheta door de orkaan van 1893 werd door de gemeenschap een nieuwe kerk helemaal opnieuw gebouwd.
We rijden door richting Port Negrito.
Het is een badgebied gevormd door een baai in een zeer laag deel van de kust met een vlakke bodem, grotendeels opgebouwd uit grote basaltplaten . Aan de westkant bevinden zich enkele bronnen met vers, zeer koud water, afkomstig van regeninfiltraties en die hier het water in stromen vanwege de nabijheid van de basale grondwaterspiegel van het eiland . Aan de oostkant van de baai wordt de bodem gevormd door een stuk zwart zand afkomstig van vulkanische slakken veroorzaakt door zee-erosie .
Het is een gebied met een grote historische traditie, aangezien hier een fort uit 1581 staat . Het zogenaamde Forte do Negrito diende niet alleen om het eiland te verdedigen tegen de Spaanse invasie van 1580, maar ook om de bevolking te beschermen tegen voortdurende aanvallen van piraten en kapers.
Jarenlang heeft het ook gediend als schuilplaats voor de bemanning van walvisboten . Aan het begin en midden van de 20e eeuw was dit kustgedeelte een belangrijk walvisgebied en er waren nog steeds gebruiksvoorwerpen en overblijfselen van uitrusting die bij de walvisvangst werden gebruikt.
De recente onderhoudswerkzaamheden die hier zijn uitgevoerd, hebben deze baai voorzien van zwemplatforms, wat erg populair is bij de lokale bevolking.
Gelukkig kunnen we het koekblik op ini-mini parkeerplaats parkeren er kan geen hutkaartje meer tussen….
Aangezien we uit de wind zitten is het bloedheet zodra de zon achter de wolken vandaan komt en na een tijdje besluiten we in de schaduw te gaan liggen wat prima is, echter waar we niet op gerekend hebben is dat het hoog water wordt en via de kade onze spullen, terwijl wij het gebied aan het verkennen zijn, bijna wegspoelen. Gelukkig zijn er wat alerte vriendelijke locals die onze spulletjes in veiligheid brengen.
Uiteindelijk vinden wij het tijd om te verkassen en gaan we onderweg naar Cinco Ribeiras waar we de kaasmakerij Queijo Vaquinha bezoeken. We nemen er een kaas plank met een glaasje wijn als lunch en vermaken ons prima.
Na deze verrassende lunch werpen we nog even een blik op de Zona balnear das Cinco Ribeiras het ziet er aanlokkelijk uit maar toch geven we er de voorkeur aan om bij het zwembad van het hotel onze laatste baduurtjes door te brengen voordat we in Restaurant Rocha in Porto Judeu ons laatste azoriaanse avondmaal genieten.
De zon blakert ons nog even tot op verbrandingsnivo ondanks dat we onder een parasol zitten. Na een snelle douche zijn we feestelijk aangekleed en vetrekken richting restaurant.
We hebben een prachtige plek aan het raam waar we een wijdse blik hebben over de Atlantische Oceaan:
natuurlijk nemen we vis en zeefruit zowel in het voorgerecht als in het hoofdgerecht. Het hoofdgerecht voor de Wormholetraveler wordt traditioneel in een dakpan bereidt, Moeder Jachthaven daarentegen houdt bij klassiek; geroosterde inktvis met frietjes. De bestelde wijn van Terceira past er wonderwel bij.
Het was al donker toen het reisgezelschap afscheid nam van het uitzicht en restaurant Rocha.
In het hotel aangekomen werden de koffers ingepakt en twee wekkers gezet wat om 04:30 u moest er opgestaan worden om richting vliegveld te gaan. We vliegen namelijk om 07:05 u terug richting Lissabon en aansluitend richting Amsterdam.