Vandaag nemen we afscheid van Makassar want we gaan richting Bira. Aangezien deze rit wel zeven uur duurt gaan we al om zes uur ontbijten zodat we om zeven uur kunnen vertrekken. We nemen het er nog een keer van, van het uitgebreide ontbijt buffet en met gevulde magen checken we uit. De weg langs de kust die we nemen is gelukkig geen dirt road maar een prima onderhouden geasfalteerde weg. Dus comfortabel reizen vandaag. Nadeel van vroeg vertrekken is dat het onnoemlijk druk op de weg is. Het merendeel van de commuters rijden gelukkig richting Makassar maar wel met z’n 10 miljoen tegelijk op de scooter.
Je vraagt je iedere keer weer af hoe ze er zonder kleerscheuren vanaf komen. In een van de buitensteden gebeurt het dan toch, iemand verliest olie op de weg en het hele zooitje lag op een hoop. Naast schaafplekken viel het verder wel mee. Onmiddellijk komt iedereen in de can do stand: de een ontfermt zich over de slachtoffers de ander strooit zand om de olie te kunnen oprijden.
Na wat oponthoud waarbij we op de eerste rij zaten gaan we verder en soepeltjes rijdt Yusri ons tussen de rijstvelden door en langs de kampongs.
Langs de weg is van alles te zien, zoals benzine die in flessen verkocht wordt, de mensen vinden het zo leuk dat wij oprecht geïnteresseerd zijn in wat ze verkopen, dat ze graag voordoen hoe er dan getankt wordt.
Even later rijden we een stadje in waar de Passar gehouden wordt; wat een gezelligheid.
De volgende bijzondere activiteit is langs de weg; Leman productie.
In het kort worden bamboe buizen gevuld met palmblad en rijst en dat wordt in een open oven geplaatst totdat het gaar is en het liefst met een hardgekookt eendenei geconsumeerd wordt.
Het reisgezelschap moet eraan geloven en bestelt een aantal buizen. En de WHT krijgt een gepeld eendenei in z’n mik geduwd en werkt het zo goed en zo kwaad met veel water naar binnen. En voort gaan we…..
Dan stuiten we op de volgende bezienswaardigheid; het winnen van zout. Het zoutproces betekend dat het zoute water omgezet wordt in ongeraffineerd zout, zonder de toevoeging van jodium. Het produceren van zout op deze traditionele manier is zwaar en tijdrovend werk.
Het gehele proces van zeewater tot verpakt zout duurt maar liefst 10 dagen en is verdeeld over totaal 13 verschillende stappen.
Stap 1: De werknemers dragen in de ochtend met traditionele jukken het zeewater naar de voorbereide zoutvelden en gieten het zeewater daar in.
Stap 2: Vervolgens wordt de grond glad gemaakt zodat deze gelijkmatig kan drogen. Dit verdampingsproces duurt 3 dagen.
Stap 3: Na drie dagen wordt de gedroogde zoute grond geharkt zodat deze verpulvert.
Stap 4: Vervolgens wordt de gedroogde, verpulverde grond verplaatst naar een filterkegel gemaakt van bamboe.
Stap 5: De grond wordt aangestampt in de bamboe kegels, waardoor deze egaal hard wordt.
Stap 6: Meer zeewater wordt over de grond in de kegel gegoten.
Stap 7: Binnen een nacht sijpelt het zeewater via de grond door de kegel.
Stap 8: Het gefilterde zoute water wordt opgevangen in de stam van uitgeholde kokosbomen.
Stap 9: Deze uitgeholde stammen liggen vervolgens twee tot drie dagen te drogen in de zon.
Stap 10: Nadat het water volledig is verdampt in de stam, schrapen de werknemers het zout wat overblijft in speciale manden.
Stap 11: Vervolgens wordt het zout naar speciale kassen gebracht waar het verder droogt.
Stap 12: De laatste stap voordat het zout verpakt wordt is het schoonmaken ervan. Vrouwen halen met een pincet kleine onzuiverheden uit het zout zoals haartjes van de uitgeholde kokosstam.
Stap 13: Het schoongemaakte zout wordt verpakt en is klaar voor de verkoop!
Het eindproduct is van zeer hoge kwaliteit, omdat het een onbewerkt product is. Er wordt geen jodium toegevoegd en de smaak van het zout is daardoor heel puur. Dit product is daarom veel gezonder dan het bewerkte zout wat in de supermarkt te vinden is. Naast het gebruik voor de bereiding van voedsel, wordt het zout ook als badzout verkocht.
Een zoutfarm produceert gemiddeld 1.000 kilogram per maand. De gemiddelde verkoopprijs per kilo is €0,15. Dat maakt een totale maandelijkse omzet van €150, trek daar nog de huur van het land en arbeidsuren vanaf, en er blijft net voldoende over voor een familie om van te leven.
We starten de Expeditie SUV en gaan weer onderweg, om na een tijdje te stoppen voor een bakkie koffie. Moeder Jachthaven had in haar Boc n’Roll cakejes voor het reisgezelschap inclusief chauffeur verpakt en dat kwam bij het koffie drinken goed van pas. We genieten van de zeewind en strekken de benen.
En route scoren we ook nog palmwijn om het gemis aan echte witte wijn enigszins te compenseren
Dan is het tijd om richting Tanah Beru te gaan, wat in het Konjo- gebied ligt en is de traditionele plaats waar Pinisi- schepen worden gebouwd, die hier nog steeds van hout zijn gemaakt.
De bouw van zo’n schip kan wel een jaar duren en tot 2 miljard Indonesische roepies kosten.
Letterlijk verwijst het woord pinisi naar een type tuigage van Indonesische zeilschepen. Pinisi-getuigde schepen werden voornamelijk gebouwd door de Konjo-sprekende bevolking van Ara, en werden veel gebruikt door Buginese en Makassarese zeevaarders als vrachtschip.
Wat een vakmanschap en realiseert de WHT zich, wat zouden we deze ambachtelijk geschoolde mensen goed kunnen gebruiken in het koude kikkerlandje.
Er wordt fanatiek gezaagd, getimmerd en gevijzeld vooral dat laatste is niet geheel zonder risico’s daar de boten voor het afwerken op een lading zandzakken wordt geparkeerd en met stutten rechtovereind gehouden worden.
Na uitgebreid de botenbouw aanschouwd te hebben vertrekken we richting Bira wat ongeveer nog 20 min rijden is.
Via een slingerweg met S-bochten arriveren wij in Bara Beach. Aldaar betrekken wij een beach bungalow op twee stappen van het strand.
Het reisgezelschap ontmoet daar een ander zeer bereisd reisgezelschap uit Rosmalen, we hebben een klik en raken geanimeerd aan de praat.
Bij het vallen van de avond lopen we even het strand op om te constateren dat het inderdaad spierwit zand is en dat het water 30 C is. Dat gaat helemaal goed komen .
‘S Avonds nadat we alle snorkelspullen hebben klaargelegd voor het boot en duiktochtje van morgen gaan we aan de dis en hebben we een heerlijk diner.