De Togean (of Togian) eilanden zijn een archipel van 56 eilanden en veel eilandjes voor de kust, gelegen in de Golf van Tomini , voor de kust van Centraal-Sulawesi . De grootste eilanden zijn Batudaka, Togean, Talatako, Una-Una, Walea Bahi, Walea Kodi en Malenge . Er zijn 59 dorpen op de eilanden, waarvan er één is bevolkt door het Bajau-volk , beter bekend als de zeezigeuners.
De eilanden zijn gevormd door vulkanische activiteit en zijn bedekt met regenwoud en omgeven door koraalrifformaties, die leefgebied bieden voor de karetschildpad en de groene zeeschildpad.
De Tonkean-makaak is te vinden in de bossen van de eilanden. Niet-giftige kwallen worden ook gevonden op de Togian-eilanden, de unieke is de kwal met kleine rode vlekken. Helaas doordat er een brugconstructie bij de baai waar deze kwallen voorkomen was, konden we er niet zwemmen. Gelukkig kom je de kwallen overal tegen en zwem je er toch een soort van mee.
Vanuit Harmony Bay maken we snorkel tochten naar de verschillende soorten riffen en atollen die er zijn. Daarnaast is hammocking een belangrijke activiteit, speciaal voor dat doel zijn de zeezicht bungalows uitgerust met twee hangmatten.
De WHT is erg goed in deze activiteit, Ibu Marina is nog een beginner maar als ze er eenmaal aan begonnen is komt ze er niet meer uit.
Het dagritme is opstaan met het krieken van de dag, ontbijt rond zeven uur, pannenkoeken
keuze uit 14 chocolade smekjes en
de mogelijkheid tijger balsem op je brood te smeren
dan activiteit ( zoals snorkelen, hiken, hammocking), om een uur gezamenlijke lunch, siësta, activiteit zoals beach volleybal, om vier uur snacks (pisang goreng met chocola),
zonsondergang bekijken,
om zeven uur gezamenlijk diner
en socializen met de andere (tijdelijke) bewoners. Uiteindelijk stopt de generator tussen half elf en elf, dit om brandstof te besparen, dus voor die tijd zorgen dat je gedoucht en je tanden gepoetst hebt voordat het licht uit gaat. De dagen gaan tempo doeloe voorbij en donker en licht bepalen het ritme.
Met onze nieuwbakken vakantievriendjes Laura en Willem gaan we gezamenlijk op snorkeltour.
We varen naar een soort atol waar we langs de rand kunnen snorkelen; het zicht is fenomenaal, we kunnen zeker 20 m diep kijken en verwonderen ons over de hoeveelheid verschillende vissen die we zien. De stroming is aanzienlijk en het is vooral zaaks niet te ver van het atol af te drijven.
Na twee uurtjes snorkelen, klimmen we weer aan boord van onze boot en verplaatsen we ons richting een eilandje waar we verder doorgaan met het snorkelen. Het koraal is hier kleurrijker en het aantal vissoorten ongelofelijk gevarieerd. Na een tijdje beginnen de benen van de WHT te trillen ten gevolge van andersoortige inspanning; snorkelen doet hij niet dagelijks.
We keren weer terug richting Harmony Bay voor lunch en hammocking.
Ook een fysieke activiteit is kayakken; MJ en de WHT besluiten ieder een kayak te nemen in de vroege ochtend, om nu al in relatie therapie te gaan ziet de Wormholetraveler niet zitten. We besluiten richting Kediri Paradise te peddelen , een route van ongeveer 4 km. Ook nu is het heftig peddelen want het is afgaand tij en de stroming vraagt om olympische skills. Afgepeigerd landen we op een beschut strandje, barracuda beach genaamd, waar we het drooggevallen koraal inspecteren. Totdat we weer op krachten zijn gekomen vermaken we ons prima.
Het loopt tegen enen als we weer richting Harmony Bay peddelen. Tijd voor lunch, hammocking en snacks.
Ook peddelen we een ochtend met onze vakantievriendjes in ons kielzog naar Pulau Embodi via het Kediri mangrovebos.
Een tocht van zo’n 10 km, waarbij een zeearm over gestoken moet worden, die zo groot is als het kanaal, volgens de WHT. We landen op Pulau Embodi, waarbij de WHT tijdens de landing uit de boot valt en ongelukkig het dode koraal beroert; gevolg, de rest van het gezelschap in een deuk omdat het er erg koddig uitziet en de WHT gekwetst met een gat in zijn hand.
Snorkelen kan even niet,omdat bloed haaien aantrekt op een afstand van 15 km. Ook nu is het afgaand water en is het lastig vertrekken.
De mannen halen de dames op die nog lekker buitengaats aan het snorkelen zijn.
Nadat iedereen weer veilig in de kano zit, gaan we weer onderweg richting Harmony Bay. En opnieuw zijn we weer precies op tijd voor lunch, hammocking en snacks.
Niet alleen beleven we avonturen in het water, ook op het land is het best interessant. Een hike met onze vakantie amigos onder leiding van een gids hakte er fysiek ook in, de luchtvochtigheid is tegen de 95 % en de temperatuur schommelt ‘s middags rond de 36 graden. Als je dan in het regenwoud gaat wandelen als Tarzan en Jane, dan ben je niet goed bij je knieën. Rusman onze gids weet alles over de jungle en laat ons van alles zien, kokosnoten die geopend zijn door Kokosnoot krabben, wandelende takken, wilde ananas, waterpoelen gecreëerd door wilde zwijnen, ook horen we de roep van de neushoornvogel en zien sporen van de varaan.
Via een sluip door kruip door weg komen we aan bij Kediri Paradise waar een deel van het gezelschap de plomp in duikt, de WHT en Rusman verkennen het terrein verder, het scheelt niet veel of ze waren gebeten door twee waakse honden, door met z’n reishoed de beesten op hun snuit te slaan wist de WHT erger te voorkomen.
Verder is het prima op Kediri Paradise en de bar maakt lekkere cocktails.
Het loopt al tegen snack time als we teruglopen. Een kleine tussenstop op barracuda beach geeft iedereen een paar minuten internet, bij gunstige weersomstandigheden heb je kans op bereik. Het is onze geluksdag en dat blijkt bij terugkomst, dan krijgen we ondanks dat we laat zijn de snacks uitgereikt.
En als uitsmijter heeft onze gids ook nog een avond hike voor ons in petto. Opnieuw gaan we de jungle in, in het pikkedonker, we gaan op kokoskrabben jacht.
De kokoskrab ( Birgus latro ) is een op het land levende soort reuzenheremietkreeft en staat ook bekend als de roverskrab of palmdief . Het is de grootste terrestrische kreeft die bekend is, met een Max gewicht van 4 kg. De afstand van de punt van de ene poot tot de punt van de andere kan wel 1 m zijn. Ze hebben een scherp reukvermogen dat ze gebruiken om potentiële voedselbronnen te vinden en dat zich gelijktijdig met dat van insecten heeft ontwikkeld. Volwassen kokoskrabben voeden zich voornamelijk met vlezige vruchten, noten, zaden en het merg van omgevallen bomen, maar ze eten ook aas en ander organisch materiaal. Alles wat onbeheerd op de grond ligt, is een potentiële voedselbron, die ze onderzoeken en kunnen meenemen – waardoor ze de alternatieve naam “roverskrab” krijgen. De soort wordt in de volksmond geassocieerd met de kokospalm, maar kokosnoten vormen geen belangrijk onderdeel van zijn dieet. Hij leeft in een hol en fossielen van deze krab dateren uit het Mioceen.
Om het beest in zijn natuurlijke habitat te bekijken, moeten we een zeer steile rots beklimmen die nog net geen 60 graden was. Tel daarbij dat het aardedonker was en regenwoud, een cocktail om de voorpagina van de Telegraaf te halen. Onze gids loopt op zijn blote kakkies naar boven gebruikmakend van handen en voeten, zijn assistent misschien nog wel meer bedreven in serious rock climbing blijft bij het peloton. De kopgroep wordt gevormd door de Zwitsers die als serieuze berggeiten omhoog klauteren, direct gevolgd door de WHT die in het kielzog van de Zwitsers omhoog gaat. Het peloton werkt zich vloekend omhoog want af en toe glijdt men uit of breekt een tak waar men zich aan vasthoudt.
Uiteindelijk hebben we geluk, op zo’n 60 meter hoogte worden twee exemplaren Birgus Latro aangetroffen en door de gids en assistent onverdroten mee naar beneden genomen.
De rest van het gezelschap komt slippend en glijdend tot stilstand aan de voet van deze heuvel.
In triomftocht worden de krabben meegetroond en op het centrale plein in Harmony Bay op display gezet.
Het zijn giganten zo’n twee en een halve kgs zwaar en met gemak knippen ze een dikke stok door. Na uitgebreid gefotografeerd te zijn worden ze weer teruggezet in de jungle.
Na al dit zware klimwerk zijn we wel toe aan Bintang en juice.
Vlak voor de generator stopt sprint iedereen naar z’n bungalow om te douchen en tanden te poetsen. Als de WHT onder de klamboe duikt gaat het licht uit.
Uiteindelijk verlaten de diverse gasten het eiland en worden uitgezwaaid door de achterblijvers.
Laura en Willem gaan een dag voor ons weg zij nemen de nacht ferry richting Gorontalo en hebben geluk zij varen langs Harmony Bay, we zwaaien met onze hemden als Robinson Crusoe.
Morgen vertrekken wij ook, wat een top dagen op de Togean eilanden.
Wat een prachtige foto’s en uitdagende wandeling maar met resultaat!