Om half vijf ‘s ochtends zit de WHT te knipperen als een uil; voor zijn gevoel is het einde van de ochtend in werkelijkheid is het nog heel vroeg. Deze ochtend is het uitchecken en om zes uur ontbijten, om daarna om zes uur twintig in de taxi te stappen naar het bus station waar we met de bus maatschappij Cruz del Sur richting Paracas reizen.
Onze ontbijttijd is kort deze ochtend dus regelt Moeder Jachthaven vier kartonnen ontbijt zakken die we eigenhandig mogen vullen met allerlei lekkers van het ontbijt buffet. Daarnaast tappen we onze koffie bekers vol voor een koffie2go en heeft MJ ook met de conciërge geregeld dat onze waterflessen gevuld zijn met gefilterd water van de bar.
Nadat alle proviand gereed is stappen we in de taxi die ons naar het busstation van Cruz del Sur brengt. Daar aangekomen is het drukte van jewelste, Zuidplein tijdens de spits is er niets bij.
De WHT en EW gaan eens informeren hoe het allemaal werkt. Ze ontdekken dat we vertrekken van Gate 3 en dat grote bagage ingecheckt wordt bij de incheckbalie.
Daar staat een serieuze rij dus sluiten we lijdzaam aan tot het onze beurt is. De koffers worden gewogen en we krijgen een reçu aan ons ticket geniet.
Bang dat we onze bus om 07:15 missen gaan we in de rij staan bij gate 3 maar worden daar weer weggestuurd omdat er eerst nog andere bussen vertrekken. We nemen plaats in wachtruimte en wachten op de dingen die gebeuren gaan.
Uiteindelijk mogen we in de rij gaan staan bij gate 3 en na paspoort controle en security check gaan we de bus in.
We zitten een hoog en helemaal vooraan: de bus is zeer luxe uitgerust met first class xl stoelen en is verder van alle gemakken voorzien. Kortom als de prinses op de erwt worden we vervoerd.
Als koningen worden we richting Paracas vervoerd; onderweg is er veel te zien: gigantische reclameborden, luxe condominiums, resorts, mijnen en voortrazende auto’s .
Na een reis van 3,5 uur gaan we de snelweg af en arriveren bij het busstation. We stappen uit en melden ons bij de balie om onze koffers te reclaimen. Onze nieuwe reisleider Alberto staat al met het bord te zwaaien; hij staat te wachten in een soort vissenkom samen met collega’s.
Alberto laat fijntjes weten dat op deze dag van de arbeid, wat een national Holliday is in Peru, hij toch maar mooi ons mag rondleiden. We hebben geluk want we zijn de enige in de tour dus wordt het een privé rondje.
Het ritje naar het hotel is letterlijk 30 seconden, daar wacht een welkomstdrank en maken we ons klaar om met Albert richting het Reserva Nacional de Paracas te gaan
Paracas is een schiereiland in Peru, nabij de havenplaats Pisco. Er zijn archeologische vondsten gedaan, die in twee verschillende stijlen te onderscheiden zijn, namelijk de Cavernascultuur en de Necropolis cultuur. De naam betekent vogelpoep in het Quechua Het Reserva Nacional de Paracas is 3350 km² groot, en is gelegen in de kustwoestijn in zuidelijk Peru. De Koude Golfstroom die in een band van 200 km langs de Peruaanse kust stroomt, de watertemperatuur is 13 graden en daardoor is er veel voedsel in het water voor zeeleeuwen, robben en volgens.
Er leven veel vogelsoorten, onder andere flamingo’s en pelikanen.
Zoals gezegd is het gebied zeer droog en kunnen eigenlijk alleen insecten en reptielen er overleven en niet te vergeten de woestijnvos waarvan de sporen volop aanwezig zijn.
In het gebied waar de het reisgezelschap zich ophoudt vindt je naast hagedissen ook schorpioenen waarvan het gif door de locals gebruikt wordt om artritis tegen te gaan.
Vooral de wining van guano of vogelmest is voor de landbouwgebieden in de kuststreek belangrijk. Daarnaast is zoutwinning een belangrijke activiteit.
We bekijken de kathedraal, een rots formatie in zee. Een zware aardbeving met een weinig voorkomende kracht van 8 op de schaal van Richter zorgde op 15 augustus 2007 voor aanzienlijke schade in het gebied, en de kathedraal kwam los te staan van de kant. Het gebied is geologisch erg jong en is zo’n 30 miljoen jaar geleden gevormd.
De wegen zijn redelijk primitief en de toegestane snelheid is 30 km/u; Alberto hanteert een andere limiet zo’n 80 km/u. We stoppen regelmatig om van het uitzicht te genieten en bijzonder zaken vast te leggen. Zoals een sleep waarvan de ketting breekt en er ge-McGyverd wordt.
Na verschillende mooie miradors met ditto indrukwekkende uitzichten gaan we ergens eten.
In El Che wordt de inwendige mens versterkt. We eten er prima en we gaan weer door.
Het rode strand is serieus rood en met de witte golven is het contrast nog groter.
De tour komt op z’n einde en we worden weer gedropt bij het hotel. Het wordt ff hangen bij de pool, wat prima is totdat de wind opsteekt en we door de kou verdreven worden.
We genieten van onze eerste Peruaanse zonsondergang.
‘s Avonds zoeken we het restaurant la Muna wat een leuke tent blijkt te zijn, we eten er wat lichts en melden dat ze wat vergeten zijn op de rekening wat natuurlijk gecorrigeerd wordt.
We wandelen terug richting hotel alwaar we ons klaar maken voor de nacht.
Morgen eiland hoppen !