TourTurbulence heeft gisteren nog aan de WHT bevestigd dat ze worden opgehaald tussen 04:00 u en 04:20 u. Dus zit de WHT en de rest van het reisgezelschap als een uil te knipperen om 04:00 in de lobby van het hotel.
We hebben onze ontbijtpakketjes reeds in ontvangst genomen en wachten op de dingen die gaan komen. Om 04:10 u komt de gids hijgend de lobby in om aan te kondigen dat de bus er over 5 minuten aankomt. Dat is niet conform de waarheid want om 04:40 u staat de bus pas gereed. Daarna volgt een soort hotsenknotsenkneuzen rally door Cusco om andere deelnemers aan deze groepstour op te halen bij hun hotels/hostels.
We treffen het we hebben een gids die denkt dat hij Engels spreekt, maar op het moment dat je hem een vraag stelt blijkt zijn kennis van het Engels als sneeuw voor de zon verdwenen te zijn. Spaans is zijn voertaal en Engels hangt er een beetje bij, gelukkig is het reisgezelschap in staat hem in het Spaans enigszins te volgen naar 4 weken Peru. De gids vraagt in het Spaans of mensen hartproblemen of astma hebben in het Engels slaat hij het over want dat wordt te moeilijk. De WHT is al gauw van mening dat dit een waardeloze gids is en komt tot de conclusie dat we hem in principe niet nodig hebben voor deze hike. Hij is nuttig om de toegangsdocumenten te laten valideren maar acteren als gids nee dat wordt hem niet.
Na ongeveer een drie kwartier door Cusco geracet te hebben en we iedereen opgehaald hebben, kunnen we uiteindelijk richting Humantay Lake gaan. Het Humantay Lake is ontstaan als smeltwater van een grote besneeuwde berg, die op zijn beurt deel uitmaakt van de bergketen Cordillera de Vilcabamba (5960 m). Wat de Humantay Lake zo bijzonder maakt, is de natuurlijke blauwe kleur die het heeft, aangezien er weinig zeeflora in het water leeft. Het Lake vormt het eerste kamp tijdens de Salkantay-trekking en de hoogte van het meer is 4260 meter boven zeeniveau.
We gaan eerst 2,5 uur toeren richting het stadje Mollepata gelegen op 2885 m, in dit stadje genieten we van een ontbijt buffet, in een voor Peruaanse begrippen, toeristen restaurant.
Daarna gaat het via een dirt road naar de start van de hike. Deze is eerder dan gepland waar we uit de bus moeten, want een mega landslide heeft een deel van de toegangsweg geblokkeerd. Hier staan veel toeristenbusjes en de paarden die de spullen voor de Salkantay-trekking vervoeren.
We mogen ons gelukkig prijzen dat de vallei nog toegankelijk is. We lopen in ganzenpas over een deel van de gestabiliseerde landslide heen richting de gemeenschap Soraypampa. In totaal zo’n 3 km Peruaans vlak voordat we aan de klim naar 4285 m beginnen.
Dit is een 10% helling die geen vlaktes kent. We beginnen vol optimisme en slaan het gebruik van een paard (a 100 soles) vol overmoed af,
maar na zo’n 300 m gestegen te zijn en we bij de tweede tactisch opgestelde paardenparkeerplaats opnieuw gevraagd worden of we te paard verder willen, geeft Moeder Jachthaven aan dat ze zich niet wil forceren en onderhandelt met de paarden-uber over de prijs. Uiteindelijk wordt de deal ondertekend en gaat MJ de laatste 100 m stijging per paard afleggen.
De rest van het reisgezelschap ploetert rustig door en weet met de eigen benenwagen het meer te bereiken. MJ wordt voor de top afgezet en moet nog een stuk ploeteren maar arriveert dan ook aan de rand van het meer. Het uitzicht is adembenemend:
de besneeuwde toppen, de gigantische gletsjers en het blauwe water van het meer dat de omringende bergen reflecteert we hebben genoeg tijd om foto’s te maken.
Daarna dalen we weer af en lopen weer richting bus.
Ook de terugtocht is niet zonder gevaar; de paarden worden weer richting stal gestuurd en galopperen onbegeleid tussen de bikers door naar de stal. Rücksichtslos stormen ze langs je om uiteindelijk een steil pad naar beneden te nemen.
In colonne moeten we weer over de gestabiliseerde landslide heen
en uiteindelijk bereiken we de bus we herkennen aan de foto van het kenteken die we genomen hebben. Op het smalle pad weet de chauffeur de bus zonder kleerscheuren te keren en kunnen we weer onderweg naar Mollepata.
De weg is er niet beter op geworden, want inmiddels is het gaan regenen en tijdens de rit horen we ook onweer. Wat een geluk hebben we gehad door zowel uphill als downhill geen neerslag te ondervinden.
We strijken weer neer in Casa Molle Chaqoq waar we nu een buffet lunch hebben.
Na de lunch zit er niet veel pit in de gids en de WHT en het reisgezelschap willen wel terug richting Cusco. Dus de WHT maant de gids om aan z’n stutten te trekken. We leggen uit dat we een diner date hebben met Suus en Corine om 19 u in Cusco. Dus de gids, met tegenzin, wil wel vertrekken. Inmiddels zijn er grote modderstromen en pas vlakbij Cusco houdt de regen op. De files daarentegen zijn er niet minder om dus arriveren we in het hotel pas tegen half zeven. Gelukkig ligt het restaurant waar we afspreken niet ver van het hotel dus weten we rond het afgesproken tijdstip de trappen richting San Blas te nemen en op tijd in het restaurant te arriveren. Niet lang daarna komen de dames binnen, zij reizen ook door Peru maar lopen een week achter op ons schema, dus kunnen we alle ervaringen delen. Het het weerzien is hartelijk en het eten is verrukkelijk.
Helaas kunnen we niet lang doorhalen daar we morgen opnieuw om 04:00 u opgehaald worden. Bestemming Palcoyo Rainbow Mountain.