Vandaag bezoeken wij het oude centrum van CDMX onder begeleiding van een gids. Het Centro Histórico de la Ciudad de México, ook bekend als Centro of Centro Histórico , is de centrale wijk in Mexico-Stad, gericht op de Zócalo. De Zocalo is het grootste plein in Latijns-Amerika. Het kan bijna 100.000 mensen herbergen. Daar treffen wij Thomas de gids aan voorzien van een groene paraplu. Thomas weet ontzettend veel over de geschiedenis van de stad en weet dat met verve te brengen.
Het Centro bevat iets meer dan negen km2 en beslaat 668 blokken. Het bevat 9.000 gebouwen, waarvan er 1.550 tot historisch belang zijn verklaard. De meeste van deze historische gebouwen werden gebouwd tussen de 16e en 20e eeuw.
Dit is waar de Spanjaarden in de 16e eeuw begonnen met de bouw van wat nu het moderne Mexico-Stad is, op de ruïnes van het veroverde Tenochtitlan, de hoofdstad van het Azteekse Rijk . De stad is feitelijk in een drooggelegd meer aangelegd wat ervoor zorgt dat de stad tussen de 10 en 20 cm per jaar verzakt.
Als centrum van het Azteekse Rijk en de machtszetel van de Spaanse kolonie Nieuw-Spanje, bevat het Centro Historico de meeste historische locaties van de stad uit beide tijdperken, evenals een groot aantal musea. Dit heeft het tot Werelderfgoed gemaakt.
Vlakbij de Zócalo bevinden zich het Palacio Nacional, de Cathedral Metropolitana, de Templo Mayor met het bijbehorende museum en het gebouw Nacional Monte de Piedad . Het Palacio Nacional begrenst de gehele oostzijde van de Zócalo en herbergt de kantoren van de president van Mexico , de Federale Schatkist, het Nationaal Archief, evenals muurschilderingen die het pre-Spaanse leven uitbeelden en een grote muurschildering die de centrale trap vult en de volledige geschiedenis van de Mexicaanse natie vanaf de verovering afbeeldt. Dit paleis werd vanaf 1521 gebouwd op de ruïnes van het paleis van Moctezuma II, met dezelfde tezontlesteen die ook voor het Azteekse paleis was gebruikt. Het was oorspronkelijk in handen van de familie Hernán Cortés totdat de koning van Spanje het kocht om de onderkoningen van Nieuw-Spanje te huisvesten en bleef dat (ondanks de verwoesting en herbouw in 1692) tot de Mexicaanse onafhankelijkheid.
Tegenover de Zócalo, boven een centraal balkon, staat de Campana van Dolores, die elke 15e september door de president wordt geluid om de onafhankelijkheid te vieren. De Campana de Dolores (Bel van Dolores) is de historische klok die in 1810 in de stad Dolores werd geluid om het volk op te roepen tot de rebellie tegen de Spaanse overheersing, waarmee de Mexicaanse Onafhankelijkheidsoorlog begon.
De Metropolitan Cathedral , gewijd aan de tenhemelopneming van de Maagd Maria, beslaat het noordelijke uiteinde van de Zócalo. De locatie maakte oorspronkelijk deel uit van het Azteekse Heilige Gebied (de Teocalli) en bevatte de belangrijkste tzompantli , oftewel de opslag voor de schedels van geofferden. De eerste kerk werd gebouwd tussen 1524 en 1532 en werd op 2 september 1530 door paus Clemens VII tot kathedraal verheven.
Tussen 1989 en 2000 werden uitgebreide technische werkzaamheden uitgevoerd om de schade aan de constructie te stoppen en te herstellen die waren veroorzaakt door de ongelijkmatige snelheid en mate van verzakking van het gebouw, veroorzaakt door de voortdurende verzakking van de grond waarop het staat. De kathedraal is naar het zuiden gericht. Hij bestaat uit twee klokkentorens , een centrale koepel en drie hoofdportalen. De twee klokkentorens bevatten 25 klokken. Het tabernakel, grenzend aan de kathedraal, bevat het baptisterium en dient om de parochianen te registreren. Er zijn vijf grote, sierlijke altaren, een sacristie , een koor, een koorruimte, een gang en een kapittelzaal. Veertien van de zestien kapellen van de kathedraal zijn open voor het publiek. Elke kapel is gewijd aan een andere heilige of heiligen, en elke kapel werd gesponsord door een religieuze gilde . De kapellen bevatten sierlijke altaren , altaarstukken , retabels , schilderijen, meubels en sculpturen. De kathedraal herbergt twee van de grootste 18e-eeuwse orgels in Amerika. Onder de kathedraal bevindt zich een crypte met de stoffelijke resten van vele voormalige aartsbisschoppen. De kathedraal heeft ongeveer 150 ramen. Ook de kathedraal verzakt en door hem op te vijzelen is verdere verzakking voorkomen. Thomas laat ons verschillende bijzondere plekken zien terwijl er een mis wordt gehouden en de kerkpolitie stuurt ons dan ook weg zodat we helaas het koningsaltaar niet goed kunnen bekijken. Gelukkig hebben we wel de razendsnel genomen foto’s.
We lopen door naar de Templo Mayor die zich in de buitenlucht bevinden.
De archeologische vindplaats en het museum Templo Mayor vormen het centrum van de oude teocalli, die zich nu net ten noordoosten van de Zócalo bevinden. De tempel werd in de jaren 1520 door Hernán Cortés afgebroken en de locatie ervan is vergeten. De exacte locatie werd begin 20e eeuw bepaald, maar de beslissing om op te graven werd pas in 1978 genomen, toen elektriciens toevallig een acht ton wegende stenen schijf vonden met daarop de Azteekse godin Coyolxauhqui . Bij de opgravingen werd een piramide blootgelegd die uit meerdere lagen bestond. Dit is de plek waar, volgens de legende, de Azteken na hun omzwervingen hun teken zagen om zich te vestigen: een adelaar op een nopalcactus met een slang in zijn snavel, die nog steeds het symbool van Mexico is. Hier offerden de Azteken duizenden mensen door hun hart levend eruit te halen en de schedels in rekken te plaatsen en de lichamelijke restanten van de tempel naar beneden te gooien. Volgens de gids werd dit op een industriële schaal gedaan. Lekkere jongens die Azteken vindt de WHT. Op een aantal plekken zijn wel meer dan
100 000 schedels in rekken gevonden.
Na al dit gruwelijks wandelen we door naar het Santo Domingo plein waar we een aantal gebouwen bewonderen.
Het Old Customs Building (Oude Douanekantoor) is nu een gebouw van het ministerie van Onderwijs, was een historisch gebouw uit 1730 aan de oostkant van het Santo Domingo plein. Het was oorspronkelijk het huis van de Markies van Villamayor en werd in 1676 de locatie voor het kantoor dat de importen in Nieuw-Spanje reguleerde. Tegenwoordig, aldus de locals, kun je er vervalste diploma’s krijgen. Het verbaast de WHT niet.
Het Paleis van de Inquisitie is een gebouw dat in de jaren 1730 werd gebouwd als hoofdkwartier van de Mexicaanse Inquisitie, waar nu het Museum voor Mexicaanse Geneeskunde is gevestigd. Het gebouw staat op de kruising van de straten República de Brasil en República de Venezuela, met de ingang op een schuine hoek tegenover het Santo Domingo Plaza . Toen de Inquisitie na de Mexicaanse Onafhankelijkheidsoorlog werd afgeschaft, maakte de associatie van het gebouw het moeilijk om het voor andere doeleinden te gebruiken. Het werd uiteindelijk eigendom van de Faculteit Geneeskunde voor de herbouwde Nationale Universiteit, nu de Nationale Autonome Universiteit van Mexico (UNAM). Van eerst doden naar nu laten leven is het devies geworden.
Via de senaat waar de James bond film Spectre is opgenomen lopen we richting Casa de los Azulejos.
Onderweg komen we winkels tegen die jurken en accessoires voor Quinceañera verkopen. Dat is een Mexicaans feest waarmee de vijftiende verjaardag van een meisje wordt gevierd. Eén feest waar arme mensen jaren voor sparen.
We bezoeken Casa de los Azulejos,
het Amerikaanse restaurant was het eerste etablissement waar een vrouw alleen kon eten zonder lastig gevallen te worden in het Macho georiënteerde Mexico.
Aangekomen bij het einde van de tour werpen nog een laatste blik op het paleis voor schone kunsten en nemen afscheid van Thomas en bedanken hem voor het gidsen.
Op zijn advies stoppen we bij El Moro waar we de beste churros van de wereld krijgen.
Na al dat lekkers lopen we uit het centrum weg en nemen een taxi terug richting appartement.
In de buurt van het appartement stoppen we om nog een quesadilla te snacken die we gewoon langs de weg kopen bij Jenni’s Quesadilla.
Na wat chill momenten maken we ons op om naar Meroma te gaan, een, van een rood Michelin bord, voorzien restaurant.
Ze maken hun faam volledig waar en de term fine dining is volledig op zijn plaats.
Hier wordt a posteriori de verjaardag van moeder Jachthaven gevierd, er zijn slechtere plekken om dat te vieren.
Nog is de koek niet op want nu gaan we naar Lucha Libre in de Arena de Mexico. Wat dat is nou Lucha libre?
Letterlijk vertaald betekent het vrije strijd. En het is de term voor de stijl van professioneel worstelen die zijn oorsprong vindt in Mexico . Sinds de introductie in Mexico in het begin van de 20e eeuw, heeft het zich ontwikkeld tot een unieke vorm van het genre, gekenmerkt door kleurrijke maskers , snelle reeksen grepen en manoeuvres, en hoog vliegende luchttechnieken.
Het dragen van maskers heeft een speciale betekenis gekregen; teamworstelen komt veel voor in lucha libre , met name wedstrijden met teams van drie leden, trio’s genoemd.
Naarmate we dichter bij de arena komen wordt het drukker. Kraampjes met maskers en andere worstel accessoires bieden van alles aan.
Bij het stadion aangekomen staat er een mensenzee voor de poorten, maar na fouilleren komen we razendsnel binnen.
We zitten op top plekken in de arena die zich snel vult.
Het publiek wordt opgewarmd middels beelden op grote schermen en klokslag half negen verschijnen de eerste worstelaars bij de ring.
En dan gaat het los; je snapt überhaupt niet dat er geen gewonden vallen, spectaculair is het wel!
De toeschouwers gaan helemaal los en naarmate de drankconsumptie toeneemt neemt het aantal dB ook toe, het horloge van de WHT geeft aan dat we boven de 100 dB zitten dus wordt het tijd om de gehoorbeschermers in te doen.
We zien verschillende technieken en strategieën, zoals verstikking, tussen de benen trappen en vanaf de ringtouwen met je volledige gewicht je op de tegenstander storten. Ook wordt er buiten de ring gevochten door de worstelaars en de referee heeft er zijn handen vol aan.
Bij de vrouwelijke worstelaars wordt nog een element toegevoegd; gemeen. De WHT huivert af en toe wat ze elkaar aandoen.
Na twee uur pure opwinding besluit het reisgezelschap voor het einde van de 5 e wedstrijd weer richting appartement te gaan.
Het was een mooie dag.