Opnieuw een gevarieerd programma vandaag; we gaan vroeg richting restaurant Mendl waar we hopelijk een heerlijk ontbijt kunnen scoren. We verplaatsen ons deze keer per fiets, Ecobici genaamd.
Ecobici is het fietsdeelsysteem dat in februari 2010 door de regering van Mexico-Stad werd gelanceerd . Aanvankelijk werd het netwerk gelanceerd met 85 stations en 1.000 fietsen in de opvallende rood-witte kleuren. In april 2015 telde het netwerk 444 stations met 6.000 fietsen.
Het systeem wordt gerund door een particulier bedrijf, Clear Channel Outdoor, maar gefinancierd door de overheid met een initiële investering van 75 miljoen pesos. Gebruikers van het systeem moeten een RFID-kaart kopen voor 545 pesos, waarmee ze een jaar lang toegang hebben tot de fietsen. Voor toeristen is een kaart voor 7 dagen verkrijgbaar voor 409 pesos, een kaart voor 3 dagen voor 245 pesos en een kaart voor één dag voor 123 pesos ( ongeveer 6 euro). Er is ook een smartphone-app beschikbaar die een QR-code scan gebruikt om de fietsen te huren. Het gebruik van een fiets is de eerste 45 minuten gratis; er worden extra kosten in rekening gebracht voor gebruik na deze tijdslimiet.
Net als in Parijs is het zoeken naar beschikbare fietsen maar gelukkig hebben we een fietsstation vlakbij waar we een fiets kunnen loskoppelen met de app.
We gaan op weg naar Mendl en dat is een behoorlijk fietsavontuur; potholes, toppes, losse elektriciteitsdraden en automobilisten die de fietser als het laagste in de verkeersdeelnemerketen beschouwen. Gelukkig zijn er veel fietspaden gecreëerd die helaas niet allemaal uitblinken in goed onderhoud. Ook is het niet geheel duidelijk of er soms tegen het verkeer in gereden moet worden of juist niet. Aangezien het zondag is, zijn veel wegen in het centrum afgesloten voor het autoverkeer, zodat fietsers, skaters en voetgangers vrij baan hebben. Na een mooi doch spannend ritje arriveren wij bij restaurant Mendl waar zich inmiddels een wachtrij heeft gevormd.
We melden ons aan en na wat minuten wachttijd worden we op de bovenste verdieping geposteerd. Lang lijkt het alsof we de enige zijn maar algauw arriveren er meer gasten.
We bestellen bagels met sesamzaad (Poppys) en als beleg zalm, de WHT heeft een trio van vis die hij deelt met de anderen die spijt hebben dat ook niet besteld te hebben. Daarnaast is er heerlijke Mokka en Cappuccino’s die het ontbijt kompleet maken.
Na al dit lekkers lopen we naar het fietsstation waar we de fietsen ontkoppelen voor een volgend ritje. Onderweg naar het fietsstation lopen we door een parkje waar allemaal kramen met puppies en kittens staan. Klaarblijkelijk schaf je hier op zondag een huisdier aan.
We gaan op weg naar het Museo Nacional de Antropología. Het is het grootste en meest bezochte museum in Mexico.
Het museum ligt in het gebied tussen de Paseo de la Reforma en de Mahatma Gandhi-straat in het Chapultepec-park in Mexico-Stad en bevat belangrijke archeologische en antropologische artefacten uit het precolumbiaanse erfgoed van Mexico, zoals de Steen van de Zon (of de Azteekse kalendersteen) en het Azteekse Xochipilli -beeld.
Het museum ontving in 2024 3.700.000 bezoekers, waarmee het het meest bezochte museum in Mexico is en het zeventiende meest bezochte kunstmuseum ter wereld.
Op het voorplein zien wij een spectaculaire dans, de Danza de los voladores (‘Dans van de vliegers’), het is een oud Meso-Amerikaans ritueel dat tegenwoordig nog steeds wordt uitgevoerd in Mexico.
Het wordt verondersteld te zijn ontstaan in centraal Mexico, waarna het zich over het grootste deel van Meso-Amerika heeft verspreid.
Het ritueel bestaat uit dans en het beklimmen van een hoge paal vanwaar vier van de vijf deelnemers – vastgebonden aan touwen – naar beneden springen om naar de grond af te dalen. De vijfde blijft achter bovenop de paal, terwijl hij danst en speelt op een fluit en een trommel. Volgens de overlevering is het ritueel bedacht om de goden te vragen een einde te maken aan een ernstige droogte.
Het ritueel werd in 2009 door UNESCO uitgeroepen tot immaterieel cultureel erfgoed.
Dat het werkt merken we later op de dag als het begint te regenen en onweren.
Het monumentale gebouw, ontworpen in 1964 door Pedro Ramírez Vázquez, Jorge Campuzano en Rafael Mijares Alcérreca, bestaat uit tentoonstellingszalen rond een binnenplaats met een enorme vijver en een grote vierkante betonnen parasol, ondersteund door een enkele slanke pilaar, bekend als “el paraguas”, (Spaans voor “de paraplu”).
De zalen worden omringd door tuinen, waarvan vele buitenexposities bevatten.
Een interessant feitje; op 25 december 1985 werden 124 artefacten uit het museum gestolen door twee studenten diergeneeskunde om onbekende redenen. De meeste stukken werden in 1989 teruggevonden, maar vier zijn nog steeds vermist. Een van de dieven werd gearresteerd, de ander is nog steeds op vrije voeten. De gebeurtenissen werden onderwerp van de film Museo uit 2018 .
Het museum is zo groot dat we keuzes moeten maken; we bezoeken de Azteken en Maya sectie en daarnaast de kleding sectie en de afdeling die over de prehistorie gaat.
We komen ogen en oren tekort en proberen zoveel mogelijk de informatie te absorberen maar het is massaal wat we te zien krijgen.
We stappen de Azteken zaal in en voelen de zwaarte in de lucht. Deze zaal is expres ontworpen om te voelen alsof je een tempel binnenstapt; het licht is gedempt, de stenen zijn massief, en alles straalt kracht uit.
Bij de Azteken draaiden alles helemaal om orde en chaos, offer en schepping. Alles wat ze maakten of uithakten was eigenlijk een gesprek met de goden.
De Zonnesteen is hét pronkstuk van deze afdeling.
Iedereen noemt het de Azteekse kalender, maar dat klopt niet helemaal , het is eerder een soort kosmisch schema van leven, dood en tijd.
In het midden zie je Tonatiuh, de zonnegod, met zijn tong uitgestoken, maar let op: die tong is eigenlijk een stenen mes, een symbool dat hij gevoed wordt door offers.
De Azteken geloofden dat de wereld al vijf zonnen (tijdperken) had gehad, elk vernietigd door een eigen apocalyps, door jaguars, wind, vuur of water. Wij leven in de vijfde zon, die alleen blijft bestaan als mensen energie (bloed) offeren.
Dus toen ze offers brachten, deden ze dat niet uit wreedheid, maar om letterlijk het universum draaiende te houden..
En al kijkend naar de details: al die kleine tekens rondom Tonatiuh vertellen een verhaal over de tijd en de schepping van de wereld.
We lopen nu een paar stappen verder naar een enorme beeld van een vrouw met slangen als handen, dat is Coatlicue, “Zij met de slangenrok.”
Zij is een van de machtigste figuren uit de Azteekse mythologie — angstaanjagend én moederlijk tegelijk.
Haar verhaal? Ze raakte zwanger van een bolletje veren (ja echt), en haar andere kinderen, jaloerse goden, probeerden haar te doden. Maar haar ongeboren zoon Huitzilopochtli, de zonnegod, werd plots geboren, volledig bewapend, en versloeg hen allemaal. Zo overwint de dag telkens weer de nacht.
Als je van dichtbij kijkt zie je dat haar halsketting bestaat uit menselijke handen, harten en schedels. Gruwelijk, maar het draait allemaal om schepping uit vernietiging, de aarde die leven geeft en het daarna weer terugneemt.
Toen men dit beeld in 1790 opgroef, vonden de Spaanse kolonisten het zó angstaanjagend dat ze het opnieuw begroeven.
Het schaalmodel van de stad Tenochtitlán, de Azteekse hoofdstad, is precies waar nu Mexico-Stad ligt.
Alles nu is perfect uitgelijnd: een stad op water, met kanalen, dijken en tempels die in harmonie staan met de kosmos.
Volgens de legende zagen de Azteken hier hun profetie uitkomen: een adelaar op een cactus met een slang in zijn bek.
In het midden zie je de Templo Mayor, hun hoofdtempel. Elke laag ervan vertegenwoordigt een nieuwe fase in hun beschaving — net als de lagen geschiedenis onder Mexico-Stad vandaag.
Het is fascinerend om te zien hoe kunstzinnig en mystiek de voorwerpen zijn die uitgestald zijn,
het reisgezelschap vergaapt zich eraan en is er vol van als we wederom op de fiets weer terug gaan richting appartement.
Het fiets ritje is opnieuw uitdagend maar we weten uiteindelijk zonder kleerscheuren weer bij het appartement aan te komen.
Daar chillen we voordat we in de avond burgers gaan eten bij Soul, enige beperking is dat daar de keuken om 20:00 u sluit en wij om 19:59 aankomen. Wij mogen nog gaan zitten maar de mensen achter ons worden weggestuurd. Redelijk snel worden we van hamburgers en drank voorzien, de WHT is onder de indruk. Bovendien smaakt het geweldig en maakt Soul z’n faam waar.
Binnen het uur verlaten wij het restaurant en halen nog een afzakker in bar Felix,
waarna we terug in het appartement nog een potje klaverjassen. Morgen freestyle dag.