We staan met een strak blauwe lucht en een heldere zon die the Beast redelijk snel droogt.
Vandaag verkassen we naar Telegraph Cove omdat op Brown Bay ivm het lange weekend van de Canadezen (Victoria Day) er geen plek voor het reisgezelschap was en in Telegraph Cove wel. De rit duurt twee uur en op Telegraph Cove verblijven we twee nachten, dus doen we rustig aan. We ontbijten heerlijk in het zonnetje als we een golden eagle zien landen in een boom vlakbij.
De WHT kan hem mooi bekijken door de verrekijker, het is een verschrikkelijk grote mooie vogel. Dan, het lijkt wel of er een zweefvliegtuig of drone, over The beast suist, voordat we door hebben wat er gebeurt is er een bold eagle van grote hoogte komen aanvliegen om de concurrentie te verjagen. De WHT zit met verhoogde hartslag dit allemaal gade te slaan, dat is wat anders dan meesjes voeren in de achtertuin.
Na al dit natuurgeweld ook nog even met het thuisfront contact gehad en MJ kon zowaar aan de next Gen laten zien dat er dolfijnen aan het rondzwemmen waren en dat de buren hun monstertrucks aan het uitladen waren.
The beast wordt weer aan kant gemaakt en we zijn klaar om te vertrekken.
De rit naar Telegraph Cove is prachtig maar vraagt ook om op te letten want we rijden door een gebied waar Elks, beren en ander wild te pas en te onpas oversteken.
Onderweg scoren we nog wat boodschappen
en vroeg in de middag arriveren we op de forest campground. We worden hartelijk ontvangen en krijgen een prima plek toegewezen, ook worden we gewaarschuwd dat er zwarte beren leven in het gebied, ze komen regelmatig buurten op de campground.
Wat niet zo leuk is, is dat er recent (2 dagen geleden) een grizzly is gesignaleerd. Deze is waarschijnlijk over komen zwemmen en probeert zich hier te vestigen. Dat is absoluut niet ok; Grizzlies zijn gevaarlijk en agressief. Dat maakt ons verblijf een stuk spannender, dus de grote stok wordt meegenomen en het voetbal fluitje en in het dorp gaan we bear spray kopen die in geval met gevaarlijke confrontatie met een beer voor afweer kan zorgen. Aangezien we hier gaan hiken kunnen we beter goed uitgerust zijn en voorzien in dit soort zaken. We wandelen naar Telegraph Cove om het dorp te bekijken en wat boodschapjes te doen.
Telegraph Cove is een gemeenschap van ongeveer 20 inwoners. Het is een voormalig molen- en conservenfabriek dat is uitgegroeid tot een uitvalsbasis voor ecotoerisme. De gemeenschap ontstond uit een stationnetje met één kamer aan het noordelijke eindpunt van de Campbell River-telegraaflijn, die in 1911-1912 door de federale overheid werd aangelegd.
Op de heuvel boven de boothal bij de ingang van de baai staat het huis van Fred Wastell, een pionier in de gemeenschap, wiens vader het grootste deel van het land rond de baai kocht. Samen met Japanse investeerders richtte hij een zouterij voor chumzalm en een kleine zagerij op die tot ver in de jaren tachtig in bedrijf was.
De economie van Telegraph Cove is tegenwoordig voornamelijk gebaseerd op toerisme, dankzij de gunstige ligging aan de Johnstone Strait en de nabijheid van het ecologische reservaat Robson Bight. Telegraph Cove dient als vertrekpunt voor kajakkers en andere walvisspotters die de grote aantallen orka’s willen zien die de zomermaanden doorbrengen in de Johnstone Strait, die het noordelijke deel van Vancouver Island scheidt van de rest van Brits-Columbia.
Op de avond van 31 december 2024 brak er een grote brand uit aan de noordkant van de promenade. Het vuur verspreidde zich snel en verwoestte de Old Saltery Pub, The Killer Whale Cafe, het kantoor van Tide Rip Tours, het kantoor van Prince of Whales, een monumentaal pand en het Whale Interpretive Centre, evenals een groot deel van de promenade. Brandweerkorpsen uit Port McNeil, Hyde Creek, Port Hardy, Sointula en Alert Bay rukten uit om de brand te bestrijden. Gelukkig heeft de gemeenschap met behulp van de overheid in twee jaar het dorp weer in de oude glorie weten te herstellen.
We kopen er hoe kan het ook anders bear spray en we drinken een koffietje op de kade.
Ondanks dat het maar wat koud is vindt de WHT, vertrekken er toch kayakers op zoek naar Orca’s en walvissen. Na heerlijk in het zonnetje vertoefd te hebben lopen we weer terug richting the Beast die we hebben achtergelaten op de Forest Campground. Na zo’n vijf minuten wandelen vlakbij de campground stuiten we op een moederbeer met jong. MJ die denkt dat de WHT een grap maakt als hij “beer” piept van de stress en zelf haar bril niet op heeft, want dat is niet nodig, loopt nog een paar meter door en ziet dan dat moeder beer rechtop gaat staan. Ineens is het duidelijk we staan oog in oog met een beer met jong en dat vereist veel tact om moeders niet te ontstemmen. Nu zijn black bears redelijk relaxed dus lopen wij langzaam achteruit tot de vereiste 100 m is bereikt, ondertussen schieten we natuurlijk wel plaatjes voor het nageslacht. Uiteindelijk verdwijnen de twee in het struikgewas en kan het reisgezelschap terugkeren in de schoot van de camping.
Daar meldt de WHT plichtsgetrouw de close encounter; in plaats van in de stress te schieten zegt de eigenaresse dat ze heel blij is voor ons dat we ze gespot hebben en ze noteert deze waarneming. Zelf zijn we blij dat we geen bear spray of andere aanverwante zaken hoefden aan te spreken. We stoppen bij the Beast en leveren onze boodschappen af om onmiddellijk de kleine hike te doen richting Bauza Cove, daar spotten we Bald eagles en een zeeleeuw die in het kelp aan het jagen is. Het is afnemend water en we kunnen redelijk ver de bank op lopen. Fascinerend hoe blauw de lucht hier kan zijn.
We zijn continu gespitst dat we beren tegenkomen dus echt rustig zitten we niet. We gaan terug richting the Beast waar we borrelen nadat MJ samen met de eigenaar een picknick tafel is gaan halen, de arme man is buiten adem maar gelukkig verlost de WHT hem op de laatste meters uit zijn lijden.
Dit keer wraps op het menu die een lekker maal vormen. Daar kan je de WHT wel wakker voor maken.
Morgen hiken in bear territory.