We beginnen met een blue bird day vandaag en zoals in Canada wel vaker op zo’n dag is het ongelofelijk blauw. We ontbijten op het gemak want er zijn geen verplaatsingen vandaag. Eerst de afval scheiden en dusdanig opruimen dat er geen beren bij kunnen.
We doen vandaag een hike naar een uitzichtpunt op de inside passage. De hike heet de Blinkhorn trail of Dave Farrant Trail.
De hike staat bekent als moderate difficult en we dienen ons op het bord bij de receptie te vermelden omdat er bij gehouden wordt wie er onderweg gaat en wie terug is.
Aangezien het in dichtbevolkt beren gebied is en er ook andere beesten zoals coyotes, wolven en puma’s voorkomen. En vlak ook dassen en adders niet uit. Is het risico op ongelukken best wel aanwezig. Deze trail gaan we dus lopen en de WHT en MJ hebben een uitgebreide uitrusting bij zich. Berenspray, voetbalfluit, petzel, stokken, water en wat te eten.
Het Blinkhorn-pad (van Dave Farrant) begint bij dboscamping en voert door de bergen boven Telegraph Cove. Dit pad, vernoemd naar de aanlegger Dave Farrant, slingert zich omhoog door de indrukwekkende wereld van het regenwoud; het kruist boomstammenbruggen, leidt bergopwaarts via korte passages waar touwen voor ondersteuning zorgen, en voert door magische mosbedden naar het beroemde uitkijkpunt met zicht op de Johnstone Strait, de eilanden en de inner passage.
Dave werd zo’n vijftig jaar geleden verliefd op dit gebied. In zijn vrije tijd bracht hij talloze uren wandelend door in de bossen hoog boven Telegraph Cove, op verkenning naar wat er schuilging achter de volgende bergkam of het volgende dal.
Toen Gordie Graham, de eigenaar van Telegraph Cove, hem later vroeg om een pad aan te leggen dat helemaal tot aan het uitkijkpunt zou reiken ging Dave Farrant direct aan de slag. Hij zekerde zichzelf met een touw aan een boom en daalde af langs een klif om bomen te vellen die het uitzicht belemmerden.
We gaan onderweg, waarbij de eigenaresse ons nog waarschuwt dat er Grizzlies gesignaleerd zijn. We zijn nog geen twee meter het regenwoud in of het reisgezelschap begrijpt dat dit geen snoepreisje wordt. Het is klauteren en ophijsen en door beekjes waden.
De trail is rudimentair aangeven door willekeurig, vindt de WHT, blauw gele stippen op bomen gekwast. Af en toe is het spoorzoeken naar de juiste route.
We houden soms de adem in want sommige rotsen of met mos begroeide boom stompen lijken verdomd veel op beren en in de slechte licht omstandigheden is het moeilijk beren determineren.
Met het zweet op plekken waar de WHT nooit zweet wordt uiteindelijk na 1,5 uur klauteren het plateau gehaald waar een prachtig, uitzicht ons ten deel valt.
De kale witte adelaar en, na later onderzoek blijkt, de gouden adelaar, zweven rondom het plateau op ooghoogte.
We hebben mazzel want net komt er een HAL cruise schip voorbij die richting Alaska gaat.
We spenderen op deze plek best wel wat tijd totdat we verjaagd worden door de volgende hikers die de top halen.
We dalen weer af, wat af en toe knap lastig is,
dit keer stuiten we op een hol waarin een beest tekeer gaat met luid gegrom, gelukkig geen beer maar wat het wel is, is onduidelijk. We lopen snel door de WHT heeft absoluut geen zin om aangevallen te worden door een Das of Coyote.
Na een zware tocht komen we weer beneden en zijn we blij dat we deze hike overleeft hebben. We halen ons van het bord en gaan richting the beast waar een snelle borrel met snacks in elkaar wordt geflanst. Daarna mag de WHT voorzien van handschoenen Black en Gray water dumpen en de watertank bijvullen.
Inmiddels heeft MJ weer een feestmaal op tafel getoverd. Spinazie met pasta en kaas. Een echt camping maaltje.
Morgen richting Port Hardy, de noordelijkste bestemming van onze expeditie.