Vandaag gaan we eiland hoppen, we hebben ons ingeschreven voor een tour van een hele dag eten en drinken inbegrepen voor 2500 Baht p.p. We dienen om 07:00 klaar te staan aan het begin van de pier. We staan voor dag en dauw op en lopen richting het oosten van Railay om eventueel een mooie zonsopgang te scoren, er is echter te veel bewolking om een zonnetje te zien .





We halen onze ontbijtboxen op op en eten alvast wat van de inhoud en scoren koffie.

We worden om 07:15 opgehaald door koekkie onze gids.

Die ons meeneemt naar de gereedliggende speedboat waar we de tocht mee gaan maken. We zijn met 15 mensen, dus redelijk ok,aldus de WHT die een broertje dood heeft aan groepsreizen. We klimmen in de boot en treffen een divers gezelschap aan twee Canadezen met dochter die in Thailand werkt als docente, twee Mexicanen, twee Spanjaards, twee Zwitsers en een Duitse.
Opnieuw krijgen we een ontbijt box, bleek inclusief te zijn….

De speedboot waar zo’n 25 mensen in kunnen zitten, wordt door een loei grote buitenboordmotor aangedreven.
Met een vaartje van 50 km/u stuiven we op de Phi Phi archipel af, waar we Maya beach bezoeken. De gids zegt dat we geluk hebben dat we vroeg vertrokken zijn zodat het nog niet druk is als we arriveren. Nou ik zou graag niet druk willen laten definiëren, vraagt de WHT zich af.




Maya Bay is een beroemde ondiepe, ringvormige baai omringd door steile kalkstenen kliffen op het onbewoonde eiland Ko Phi Phi Le.


Het werd wereldberoemd als de belangrijkste filmlocatie voor de Hollywoodfilm The Beach uit 2000, met Leonardo DiCaprio in de hoofdrol. Over druk gesproken, er zijn meer dan 5.000 bezoekers per dag, er zijn strenge regels, waaronder een verbod op zwemmen en duiken in het hoofdgedeelte om zwartpuntrifhaaien te beschermen, en bezoek met vaste tijdsloten. Er wordt aan crowd management gedaan en er is streng toezicht om niet in het water te gaan.



We hebben geluk want er hebben zich honderden Zwartpunt rif-haaien verzameld in de baai.
We hebben 45 minuten om deze baai te aanschouwen en dan is het weer verzamelen en gaan we door naar Ao Phi Le waar we heerlijk kunnen zwemmen, heerlijk verfrissend. Ook hier is een streng tijdslot, die wanneer verstreken,



we gelijk door gaan richting snorkelplek bij Pirate Cove; MJ plonst er in en probeert de onderwater-fauna vast te leggen.


Best moeilijk met een stevige golfslag zo vlak bij de rotswand. Na een uur wordt iedereen weer aan boord geheten en gaan we onderweg naar de Viking cave waar vogels nestelen waarvan de nesten eetbaar zijn. Het bedrijf Scotch heeft deze cave volledig opgekocht en vercommercialiseert de vogelnesten die volgens de influencers erg gezond zijn.



Uiteindelijk landen we op Khao Phi Don het enige bewoond eiland van de Phi Phi Archipel. Hier hebben ze alles, zelfs de Burgerking en een groot hospitaal.


Dit is onze lunch stop die geraffineerd efficiënt in elkaar zit; we worden als groep naar een halal restaurant gedirigeerd waar we 40 minuten hebben om onze Thaise lunch te nuttigen.

Daarna worden we eruit gebonjourd en kunnen we passagieren.








Stipt half twee mogen we weer instappen en gaan we onderweg naar Bamboo Island.

Daar is het lachen geblazen; een zee van oranje zwemvesten. In verband met de veiligheid mag alleen gezwommen worden met een zwemvest aan. Ik verzeker u lieve lezertjes dat is een hele uitdaging, zwemmen met zwemvest aan. Er wordt hier stevig gehandhaafd met de voetbalfluit en verwijdering uit het water.





Zodra het tijdsinterval verstreken is klauteren we weer aan boord en gaan we onderweg naar Koh Tup en Koh Mor, twee kleine, groene eilandjes, waar bij lagere waterstand er een witte zandbank verschijnt die Koh Tup en Koh Mor met elkaar verbindt; je kunt bij eb letterlijk met water aan beide kanten over de zandbank van het ene naar het andere eiland wandelen.


We passeren onderweg Chicken Island wat betreft het reisgezelschap ook Turkey of Tyrannosaurus Rex Island had mogen worden.

Bij Koh Tup en Koh Mor is het best wel druk en is de WHT blij als hij weer in de boot mag om nu onderweg te gaan naar Khao Poda, het staat bekend om zijn poederwitte stranden, helder turquoise water en de iconische kalkstenen rots (de kalksteenstapel) die vlak voor de kust uit de zee omhoog rijst.

Natuurlijk spenderen we hier onze tijd en hebben zelfs anderhalf uur tot onze beschikking. De WHT vermaakt zich met mensen kijken en selfie time bij de kalkstenen rots, er zijn er vele die zichzelf fotograferen.




Uiteindelijk gaan we hier ook vertrekken en zijn binnen 15 minuten terug in Railay.
Wij ontschepen en wensen iedereen een fijne vakantie verder en spoedden ons naar de infinity pool. Om er daar achter te komen dat we de decathlon handdoek op de boot hebben laten liggen, niet slim, maar een belletje naar Koekkie, die er voor zorgt dat het per kerende post retour komt. We plonzen wat af in de infinity pool

en keren daarna terug naar de hotelkamer waar we zout en zand afspoelen. Als we ‘s avonds richting restaurant willen gaan gaan de hemel sluizen open en valt het met emmers naar beneden.
Gelukkig beschermen onze paraplu’s en de waterdichte bergschoenen dat we met natte voeten moeten gaan dineren. Deze keer eten wij bij Koh-i-Noor een Indiaas restaurant, een topper !



Morgen de oostkant onderzoeken