Ama sua, ama llulla, ama qhilla

Na een stevig ontbijt nemen we afscheid van Letitia en Luce.

We worden door hen naar de haven gebracht, dit keer easy peasy want het gaat steil naar beneden.

Op de kade nogmaals uitgebreide afscheidshugs en we stappen aan boord. Nu gaan we onderweg naar Taquille, wat ongeveer een uur varen van Amantani ligt. Helaas hebben we last van rollers dus de boot gaat redelijk heen en weer en El Capitano heeft als z’n stuurmanskunst nodig om de boot op koers te houden. We komen aan in Porto Alsuna waar we van boord gaan en richting plaza San Santiago lopen. De eerste paar honderd meter is een kuitenbijtertje, daarna wordt het redelijk vlak met prachtige vergezichten. Het meer is zo groot dat je automatisch aan een zee denkt.

Taquile is een heuvelachtig eiland gelegen 45 km ten oosten van Puno. Het is smal en lang en werd gebruikt als gevangenis tijdens de Spaanse kolonie en tot in de 20e eeuw. In 1970 werd het eigendom van de Taquile-bevolking, die het eiland sindsdien bewoont. De huidige bevolking is ongeveer 2.200. Het eiland is 5,5 bij 1,6 km en het hoogste punt van het eiland is 4.050 m boven zeeniveau en het belangrijkste dorp ligt op 3.950 m. Pre-Inca-ruïnes zijn te vinden op het hoogste deel van het eiland, en landbouwterrassen op de hellingen. Vanaf de hellingen van Taquile zie je de toppen van de Boliviaanse bergen.

De bewoners, Taquileños genoemd , spreken zuidelijk Quechua.Taquile staat vooral bekend om zijn ambachtelijke traditie, die als van de hoogste kwaliteit wordt beschouwd. Breien wordt uitsluitend door mannen gedaan, vanaf acht jaar. De vrouwen maken uitsluitend garen en weven.

De mensen in Taquile leiden hun samenleving op basis van gemeenschapscollectivisme en de Inca-code ama sua, ama llulla, ama qhilla (niet stelen, niet liegen, niet lui zijn). Het eiland is verdeeld in zes sectoren of suyus voor gewasrotatie. De economie draait op visserij, terrasvormige landbouw gebaseerd op aardappelteelt en inkomsten uit toerisme, gegenereerd door de ongeveer 40.000 toeristen die het eiland jaarlijks bezoeken.

Nadat we gearriveerd zijn op de plaza duiken we de coöperatieve winkel in waar MJ een mooie muts scoort. 1% voor de coöperatie en de rest voor de maker.

We worden door de gids op een soort tribune geplaatst want we gaan de locale dansen bekijken die door de locals uitgevoerd worden.

Natuurlijk moet het publiek ook meedoen en EW stort zich in het dansgewoel.

Hierna eten we in het coöperatieve restaurant waar we heerlijk Regenboog forel voorgeschoteld krijgen. Deze keer is Stefan aan de beurt en we hebben geluk want koken kan hij, de volgende keer dat hij kookbeurt heeft is over 24 maanden.

Het was heerlijk. Dan krijgen we instructies om naar een kleine haven te lopen via een steile trap van meer dan 500 treden.

De WHT en MJ komen net op tijd beneden aan en gaan aan boord.

Het is drie uur varen richting Puno, dit keer voor de wind dus van rollers hebben we geen last meer. In Puno haven nemen we afscheid en stappen in de taxibus die ons bij het hotel Tierra Viva wederom afzet. We checken in en blijken een kamer met aparte zitlounge te hebben.

Snel zetten we onze spullen neer en trekken de stad in, die mega veel Dia de Madre kraampjes heeft; van ballonnen tot plastic bloemen tot taarten.

Alles is te koop. We zwerven door de stad en genieten van de marktkraampjes met van alles en nog wat; kippen, empanadas, kleren, geitenkoppen, etc. etc.

We besluiten in een goed aangeschreven restaurant Mosja te gaan eten, echter we hebben niet gereserveerd en er staat duidelijk vermeld dat alleen reserveringen naar binnen mogen. MJ probeert het toch en zoals te doen gebruikelijk worden we toch geseat. Er zit nog een grote groep Amerikaanse vrouwen wat het er niet rustiger op maakt. We eten er heerlijk, alleen tijdens het afrekenen is het enigszins chaotisch, daar de Amerikaanse vrouwen individueel willen afrekenen. De WHT had als kassier al lang z’n stroomstootwapen gepakt.

Wij ondergaan het lijdzaam en uiteindelijk kan het reisgezelschap vertrekken richting Hotel Tierra Viva. Morgen excursie richting Sillustani.