Amantani, slapen bij de Incas

Om 07:30 stappen we aan boord van de Puna een schip waarmee we de komende twee dagen het Titicacameer onveilig gaan maken. We worden onthaald door twee muzikanten die vrolijk er op los panfluiten en tokkelen.

Het Titicacameer is een groot zoetwatermeer in het Andesgebergte op de grens van Bolivia en Peru . Met een oppervlakte van 8.372 km² en een hoogte van 3.812 m wordt het Titicacameer vaak het hoogstgelegen bevaarbare meer ter wereld genoemd.

We zetten eerst koers richting Uros De ‘drijvende eilanden’ zijn kleine, door de mens gemaakte eilanden, en bestaat uit lagen gesneden totora, een dik drijvend riet die overvloedig groeit in de ondiepe gedeelten van het Titicacameer.

De Uros oogsten het riet die van nature groeit op de oevers van het meer om de eilanden te maken door voortdurend riet aan de oppervlakte toe te voegen.

Het riet is niet alleen goed om een eiland of huis mee te bouwen je kan het ook eten en het smaakt naar bleekselderij. En het helpt fantastisch tegen hoofdpijn door stroken op je hoofd te leggen.

Volgens de legende zijn de Uru-mensen afkomstig uit het Amazonegebied en zijn ze in het precolumbiaanse tijdperk naar het gebied van het Titicacameer gemigreerd . Daar werden ze onderdrukt door de lokale bevolking en konden ze geen eigen land verwerven. Ze bouwden eilanden met riet, die naar dieper water of naar andere delen van het meer konden worden verplaatst, indien nodig, om ze veiliger te maken tegen hun vijandige buren op het land.

In 1944 tijdens el Nino regende het 5 jaar niet en daalde het waterpeil met 4 m echter in 1986 regende het 8 maanden achter elkaar sinds die tijd zijn de eilanden verankerd met palen en touwen op grote afstand

Tegenwoordig gaat het bergafwaarts met de tradities, de jongeren willen dit leven niet meer en verdwijnen richting vaste land. Alleen voor het toerisme wordt op een aantal eilanden e.e.a. in stand gehouden. De president van het eiland wat wij bezoeken is een rijk man; hij heeft twee kinderen die hier fulltime leven

Na de locale economie gesteund te hebben stappen we weer aan boord van de Puna en gaan onderweg richting Amantani wat nog zo’n twee uur varen is.

Na een tijdje komt Amantani in zicht, het is een ander klein eiland in het Titicacameer, bewoond door Quechua- sprekenden. Ongeveer 4000 mensen wonen in 10 gemeenschappen op het ongeveer 15 km² grote eiland . Twee bergtoppen, Pachatata (Vader Aarde) en Pachamama (Moeder Aarde), en oude ruïnes bevinden zich op de toppen van beide bergen.

De hellingen die vanuit het meer omhoog rijzen, zijn terrasvormig en beplant met tarwe , aardappelen en groenten. De meeste kleine akkers worden met de hand bewerkt. Lange stenen hekken verdelen de akkers, en er grazen runderen en schapen op de hellingen.

Er zijn geen auto’s en geen hotels op het eiland. Omdat machines niet zijn toegestaan ​​op het eiland, wordt alle landbouw met de hand gedaan. Een paar kleine winkeltjes verkopen basisproducten, en er zijn een kliniek en zes scholen. Elektriciteit werd opgewekt door een generator en leverde een paar uur per dag beperkte stroom, maar door de stijgende olieprijs gebruiken ze de generator niet meer. De meeste gezinnen gebruiken kaarsen of zaklampen die werken op batterijen of handzwengels. Onlangs zijn er op sommige huizen kleine zonnepanelen geïnstalleerd.

Sommige families op Amantani stellen hun huizen open voor toeristen die er overnachten en bieden gekookte maaltijden aan, die door reisleiders worden geregeld. De families die dit doen, zijn verplicht een speciale kamer voor de toeristen te reserveren en zich te houden aan een gedragscode die is opgesteld door de reisorganisaties die hen ondersteunen.

Welnu lieve lezertjes dit is precies wat het reisgezelschap gaat doen; we logeren een nachtje bij een familie. Bij aankomst moeten alle passagiers zitten op de kade muur en worden toegewezen aan hun in traditionele kleding gestoken gastgezin.

Wij worden toegewezen aan de 33 jarige Letitia en haar 8 jarige dochter Luce,

die ons in een moordend tempo over het pad leiden wat steil omhoog gaat richting hun huis. De hoogte is 3830 m en de WHT heeft een fikse zuurstofschuld terwijl Letitia en Luce rond hobbelen alsof we op een vlakke weg lopen.

Gelukkig spreekt Letitia naast Quesha ook Spaans dus met het woordenboekje van Full Maya en Google translate hebben we een geanimeerd gesprek. Letitia is alleenstaande moeder en haar vader heeft dit huis voor haar gebouwd, dat de goede man het beste voorhad met zijn dochter valt te prijzen, echter van het bouwen van een huis had hij niet veel verstand. De gemiddelde Peruaan is 1,60 m lang en de deuropeningen zijn niet veel hoger dus nadat de WHT drie keer zijn wenkbrauwen had gekneusd was hij er wel klaar mee en liep met een bouwhelm op.

Letitia zet ons aan tafel waar we een vegetarische lunch geserveerd krijgen; een heerlijke quinoa groentesoep daarna allerlei groente lekkers.

We overhandigen onze cadeaus, rijst, klompjes en stickerboekjes voor Luce. Ze zijn er beiden heel erg blij mee, dat kun jewel aan de oprechte reactie zien.

Na de afwas, uitgevoerd door EW en de WHT die een magische droogdoek gebruikt, wat net zo goed een stuk vitrage had kunnen zijn, gaan we wandelen.

We dienen naar 4120 m te klimmen via een extreem steil pad. Moeder Jachthaven kiest voor de chicken-run door achter op een van de crossmotoren te klimmen en vlak onder de top afgezet te worden.

De rest van het reisgezelschap gaat op eigen kracht naar boven wat geen kinnesinne is. Opnieuw na 10 meter raspt de ademhaling van de WHT als een droge zingende zaag en slaakt hij vele inspannings-hoestjes. Het bloed suist in de oren en hij vraagt zich af waarom dit nu leuk is.

We komen aan op de top van Pacha Mama en het duurt even voor het reisgezelschap bij zinnen is.

De view is spectaculair en het licht wordt steeds magischer.

We lopen anti clockwise zonder te spreken. om de goden gunstig te stemmen over onze wensen. De zonsondergang geeft heel bijzonder licht.

Uiteindelijk wordt de vertrekplaats gehesen en keren we richting het begin van het pad. Luce haalt ons op want Letitia is druk met het koken van het avondmaal. In het pikkedonker lopen we naar het huisje en vlak voor de finish struikelt Moeder Jachthaven en gaat facedown over de grond. Na eerste inspectie gelukkig niets gebroken maar wel wat naalden in gezicht en heup. Gelukkig arriveren we compleet en zonder echte brokken in het huisje waar ons een heerlijk avondmaal wacht.

Het eten is heerlijk en de groenten zijn serieus knap bereid.

We smikkelen en smullen, helaas hebben we niet veel tijd om er van te genieten want het volgende onderdeel van het programma staat op ons te wachten. Eerst worden de dames Ploffer en Moeder Jachthaven in traditionele kleding gehesen en ook Letitia en Luce hebben hun mooiste traditionele kleding aan.

Gezamenlijk gaan we onderweg naar het dorpshuis waar een complete band de muziek verzorgt.

We gaan naar binnen en iedereen van de boot met pleegfamilie is er. We worden onmiddellijk op de dansvloer gezet, voor de WHT betekent het hard werken en hij puft en steunt; dansen op 3830 m hoogte is pure topsport.

We krijgen niet de kans om als muurbloempje te acteren.

Natuurlijk betalen we de drankjes; cola voor beide Amantani dames,

we gaan helemaal los.

Uiteindelijk als een van de laatste gaan we terug richting huisje waar we ons klaar maken voor de nacht.

Het matras is van een hardheid beton en de dekens wegen per stuk 5 kgs dus er ligt 25 kg op ons te duwen. Mocht je geen ademnood hebben dan krijg je dat nu wel ; er ligt gewoon een Samsonite koffer van 25 kgs bovenop ons.

Het licht gaat uit en we slapen uiteindelijk in. Morgen bezoeken we Taquile en gaan daarna weer richting Puno.