Over een stoffig museum en scheuren op het meer

Deze morgen checken we uit bij de Bara Bungalows want vandaag gaan we richting het Danau Tempé meer.

Het ontbijt is prima, echter op het verzoek van MJ om verse jus d’orange en geen water krijgt MJ zoals door het bedienend personeel geïnterpreteerd warme jus d’orange.

Daarentegen, godenzijgepreze, krijgt de WHT gelukkig koude jus d’orange. Klaarblijkelijk is het verzoek om geen water tevens het commando tot opwarmen van de jus d’orange. We genieten opnieuw van een heerlijk ontbijt wat ons voorgeschoteld wordt en beamen dat dit wel een heerlijke stek was.

Na controle van de rekening bij het uitchecken, blijkt er teveel Bintang bier op te staan, die zonder morren er weer vanaf gehaald wordt. Wij zijn goed om te gaan en nadat de getipte kruiers onze 50 kg aan bagage in de auto getild hebben, gaan we onderweg.

We rijden voor een deel langs de kust, om vervolgens meer richting binnenland te gaan.

Er is veel te zien en de vergezichten zijn prachtig. Zoals het hoofdeiland Pulau Buhung Pitue met zijn 9 satelliet eilanden.

Je komt ogen en oren tekort om alles te registreren.

En ondanks dat het een geasfalteerde weg is moet onze ervaren chauffeur Yusri alle zeilen bijzetten om ons niet te laten verongelukken. Tot twee keer scheelt het helemaal niets of we waren midscheeps geramd. In een heel snelle reactie weet Yusri erger te voorkomen.

Na twee en half uur rijden stoppen we voor een bakje koffie Tobruk.

De koffieshop ligt naast een viskwekerij waarvan de eigenaar net de kanten aan het onderhouden was.

Na de koffie gaan we verder richting Danau Tempé meer.

Na weer een aantal uur rijden stoppen we bij het Bugis museum in Watampone, hier worden bezittingen van Buginese vorsten tentoongesteld. We stoppen voor de ingang en krijgen een groots ontvangst; de directrice en haar gevolg inclusief een aantal militairen begroeten ons persoonlijk.

We krijgen een Engels sprekende jongeman toegewezen die bij elke vitrine, artefact of schilderij uitgebreid de historie vertelt.

Ondanks dat het in de verste verte niet overeenkomt met het beeld dat de WHT van een museum heeft, is er best veel te zien en krijgen we ook prima uitleg en antwoord op onze vragen. Op de vraag waarom de originele krissen van de vorsten er niet waren maar alleen de foto’s was het antwoord dat krissen heilig zijn en niet zomaar van eigenaar mogen wisselen, dat brengt ongeluk.

Aan het einde van de rondleiding vraagt MJ waar we een donatie kunnen geven, echter de gids geeft aan dat het reisgezelschap gratis en voor niets het museum mag bezoeken. Een tip geven is tegen de regels maar als niemand anders het ziet dan neemt hij het graag in ontvangst. Zo geschiedde. Hij blijkt een student te zijn die bijklust en de tip goed kan gebruiken. Dan moeten we met iedereen op de foto; met de directrice, met het team en met militairen.

Waarbij natuurlijk zo serieus mogelijk geposeerd moet worden……Met veel vertoon worden we uitgeleide gedaan en we zijn blij als we weer in de expeditie SUV zitten.

Het laatste deel van het traject wordt ingegaan richting Siengkang. Siengkang staat bekend om de lokale huisnijverheid; het weven van Buginese zijde. Ook door de ligging van Siengkang, het kleine vissersdorpje aan het Danau Tempe meer, is het makkelijk een boottocht te maken per longboat.

We arriveren mooi op tijd in het BBC hotel, een typisch doorgangs hotel, waar iedereen staat te buigen als we arriveren.

Snel maken we kwartier want om vier uur gaan we varen met de longboat.

Stipt om vier uur worden we gesommeerd om naar de rivier te komen waar Captain Tio klaar staat om ons in de boot te helpen. Hij verklapt ons nog met Erica (Terpstra) gevaren te hebben en de WHT geeft aan dat reuze interessant te vinden.

Alvorens we vertrekken krijgen we een regencape uitgereikt. Er wordt geen regen verwacht echter er zal wat buis water naar binnen komen dus daar moet het reisgezelschap van verschoond blijven. De longboat ziet er niet stabiel uit maar captain Tio is zeer bedreven in het door middel van het variëren van de snelheid de balans tijdens het varen te bewaken. Gevolg de WHT en MJ die heel langzaam wagenziek worden in deze voortsnellende praam. Het eerste deel van de tocht leidt ons uit de stad; naarmate we verder van het hotel komen neemt het drijfafval af.

Uiteindelijk bereiken we het meer en moeten tegenstroom aan lagere wal zien te geraken. Captain Tio lukt dat heel goed, hij navigeert als een scheermes.

We stoppen bij een drijvende kantine waar koffie en pisang goreng geserveerd worden.

Op een van de vlondertjes wordt vis in de blakerende zon gedroogd, nou dat ruik je best wel lieve lezertjes.

Hoogtepunt van deze reis is de zonsondergang waarbij de zon achter de bergen ondergaat maar nog lang de wolken en andere hoge bergen blijft aanlichten.

In het schemer keren we terug richting hotel, opnieuw hebben we bewondering voor onze captain hoe makkelijk hij navigeert in het pikdonker zonder licht.

Bij aankomst hijsen we ons uit de boot en proberen zonder al te veel kleerscheuren aan land te komen; in het donker mist de WHT een have treden en beukt met zijn schouder tegen de golfplaten wand. Het lijkt minimaal of er aardbeving met 7 op de schaal van Richter plaatsvindt en vooral Yusri onze chauffeur reageert geschokt. Het blijkt allemaal mee te vallen en we zeggen goodbye en tot morgen want dan zien we elkaar weer.

Allereerst gaan we ons koffiebreak bonnetje van het hotel verzilveren waarna we op het terras van het hotel smikkelen en smullen van wat zoetigheid. Daarna zoeken wij de kamer op om ons te douchen.

Na ons zelf verfrist te hebben gaan we op zoek naar een restaurant wat niet zover van het hotel af ligt. Rumah Makkan Glory is volledig uitgestorven als wij binnenkomen maar de voltallige keukenbemanning komt uit allerlei kamers te voorschijn en begroet ons vrolijk. Gelukkig weet Google Translate ons te helpen; er is alleen avocado sap en de cola wordt op de scooter bij avondwinkel gehaald.

We eten er prima en voor de prijs zou je in een gemiddelde AH nog geen plastic tasje kunnen aanschaffen.

Terug in de hotelkamer mandiën we het laatste stof eraf en gaan we naar bed. Morgen trekken we door naar Toraja Land.