We verlaten het BBC hotel rond acht uur en stappen in de auto om daar voorlopig in te blijven; we trekken verder richting Toraja land waar we een aantal dagen zullen doorbrengen. We gaan onderweg voor een rit van zo’n zeven uur dus we zullen zo nu en dan ook stoppen. Het ontbijt was ouderwets goed en we hebben weer kue lapies mee voor onderweg.
De weg voert langs kampungs en kleine stadjes
en is op sommige stukken ongelofelijk slecht terwijl de rest er prima bij ligt. De oorzaak ligt hem in het feit dat hier lokale overheden soms het geld voor onderhoud in de eigen zak steken, reken daar bovenop een overheid die soms express het waterpeil laat stijgen voor de rijstteelt en geen rekening houdt met dat er onderhoud aan de weg gedaan wordt en dit teniet gedaan wordt door het wassende water.
Zo af en toe komen we ook enorme rijen vrachtwagens tegen die zoals blijkt, wachten op hun beurt om diesel te tanken. De diesel-aanvoer blijkt af en toe te stokken, dus moeten de vrachtwagens wachten om te voorkomen dat ze stranden. Met als gevolg kilometers lange wachtrijen.
Onderweg zien we bordjes van de PKK staan en de WHT vraagt zich af wat dat toch inhoudt, welnu na enig onderzoek blijkt dat de PKK een bond (plattelandsvrouwen-bond) voor vrouwen is die certificaten afgeeft voor bijvoorbeeld “goed koken” of “goed en efficiënt schoonmaken” of “excellent wassen en strijken” als je als Indonesische vrouw zo’n certificaat behaalt dan krijg je een bord voor je huis geplaatst met daarop je naam; de kleur van het bord geeft aan welk certificaat er behaalt is. Volgens de chauffeur is het handig voor de mannen om te kiezen wie een goede partij zou kunnen zijn. Op de vraag van MJ of er voor de man ook borden staan moet de chauffeur vreselijk lachen, natuurlijk niet ….
Na dit vrolijke intermezzo dienen we ons voor te bereiden op de koffie stop want dit keer gaan we koffie gebruiken op de erotische berg. De chauffeur geraakt al een half uur van te voren in een soort opgewonden status waarbij hij een aantal keer aangeeft dat de erotische berg in het programma zit. Bij aankomst blijkt dat we koffie gebruiken in een panorama restaurant met een prachtige view op de omgeving. Het enige wat de WHT opvalt is een foto van , ja daar is ze weer, Erica Terpstra, die, klaarblijkelijk, dit restaurant ook bezocht heeft.
Aangezien we niet gelijk een associatie met erotiek hebben vragen we dit na bij de bar juffrouw die enigszins Nederlands spreekt; zij wijst op een schilderij van de berg en ja het reisgezelschap begrijpt het nu. Inderdaad een erotische berg en onze chauffeur vindt het heel komisch om ons er op te wijzen.
Na de koffie is het weer gas op de lolly en we gaan verder richting Toraja, gelukkig duurt het niet lang meer of we rijden Rantepao binnen
en gaan op zoek naar ons hotel, het Toraja Misiliana Hotel.
Het hotel is prachtig in Torajaanse stijl opgezet en ons onderkomen idem dito.
We bezetten de bungalow en omdat er ook een zwembad in het pakket zit gaan we in badkledij op zoek naar die faciliteit. Nou die is gauw gevonden want van ver hoor je al een man in staccato Bahasa zinnen opdreunen en als het reisgezelschap bij het zwembad arriveert blijken er zeker een kleine 1000 indo’s in het belendende conferentie center te zitten en een deel daarvan hangt lamlendig in de schaduw onder de bomen.
De WHT installeert zich samen met MJ op de nog leegstaande ligbedden in de blakerende zon.
Dat ze leegstaan snapt de WHT na een kwartiertje wel want het is niet uit houden in de zon vlak bij de Equator. Daarnaast voelt de WHT de ogen van duizend Indo’s in zijn rug prikken dus wil hij graag naar het andere zwembad wat rustiger zou zijn. Moeder Jachthaven heeft inmiddels contact gelegd met de locals en is er achter gekomen dat dit een bijeenkomst is van verkiezingscoördinatoren die geïnstrueerd worden. Het zou nog een uurtje duren maar velen waren er al klaar mee.
Toch willen we nog graag de koffie met snacks scoren dus blijven tegen beter weten in nog even hangen totdat we de snacks en bijbehorende koffie ontvangen.
Daarna gaan we naar het andere zwembad wat totaal tegengesteld is; er is niemand.
Daar blijven we totdat de zon begint te zakken en we terugkeren naar ons Toraja huis.
Deze avond besluiten we te blijven eten in het restaurant van het hotel; de WHT neemt Pa’piong Ayam typisch van de streek en MJ houdt het bij Gado Gado.
Na afloop duiken we de bar in waar we Barry en Manja uit Rosmalen weer ontmoeten,we gaan verder waar we gebleven waren in Bira onder het genot van cocktails en Bintangs. Het bleef nog lang onrustig in het hotel.
Morgen een begrafenis
