We worden relaxed wakker, dat betekent dat we rond 09:30 het hotel verlaten, vandaag gaan we een dot cultuur op doen. Een paraplu en een regenjas horen tot de PSU van de wandelaar, dus het reisgezelschap heeft dat zeker in de rugzak zitten. Want het ziet er dreigend uit.
Van tevoren had de WHT geroepen dat hij niet te veel tempels wilde bezoeken maar inmiddels staat de teller op 2 en de dag is nog niet begonnen. In Bangkok zijn er 400 tempels way to go. Vandaag willen we graag de Koninklijke tempel, het koninklijk paleis en de tempel Wat Arun oftewel de Temple of Dawn. We lopen in gezwinde pas richting het koninklijk gebeuren en denken op een gegeven moment dat we via een achteringang naar binnen gesneaked zijn, niets is minder waar, we blijken in Wat Mahathat naar binnen te zijn gegaan. Het blijkt de Mahachulalongkornrajavidyalaya Universiteit (wie kent het niet) te zijn, het oudste hoger onderwijs van Thailand voor boeddhistische monniken.
Via sluip door en kruip door gangen komen we uiteindelijk dichter in de buurt van het Gran Palace oftewel het paleis van de koning.
Hier kom je niet zo maar binnen want je moet door diverse detectiepoorten, security posten enz.
Het wemelt er van de toeristische politie en mensen in het zwart, die allemaal bezig zijn de uitvaart van hun geliefde koningin Sirikit aan het voorbereiden zijn, die ergens in december, een jaar na haar overlijden, gecremeerd gaat worden.
De Toeristen politie legt ons het graag uit en we krijgen als dank voor het luisteren een flesje water.
We schaffen toegangstickets aan en ook audio apparaten die ons gaan vertellen wat we allemaal zien. Als onderpand dienen we onze creditcard af te geven wat we schoorvoetend doen. De pinnige Thaise (de eerste die we tegenkomen) blaft allerlei instructies en drukt ons op het hart dat we op de inlevertijd het apparaat weer in moeten leveren anders zwaait er wat.
We zijn goed om te gaan en we dompelen ons onder in een zee van toeristen die al het moois komen bekijken.
De goden zijn met ons want de donderbui die boven het tempelcomplex hangt laat zich alleen maar horen en regent niet uit.
De tempel van de emerald Buda is voor het reisgezelschap de top locatie.
Deze Buda, niet groter dan een uit de kluiten gewassen Barbie pop voorzien van een gouden gewaad dat door de koning persoonlijk wordt verwisseld per seizoen, staat te pronken in een glazen kast hoog boven de menigte.
Daarna zwerven we over het tempel complex we offeren er lustig op los en branden kaarsjes voor onze dierbaren.
En verbazen ons over de pracht en praal en de bouwkundige hoogstandjes die er zijn uitgevoerd.
Een must see zeggen de toeristische influencers, nou dat klopt wel.
Na het tempelcomplex bezoeken we het Royal Palace wat alleen van buiten bezocht mag worden.
De koning en consorten heeft het druk met de voorbereidingen van de koninklijke crematie. Gelukkig mogen we wel het Koninklijke textiel museum van Koningin SiriKit in waar haar garderobe is te zien.Een modern ingericht geheel wat een goed tijdsbeeld geeft van het leven van de overleden koningin.
Na het tempelcomplex en Royal Palace en aanverwanten minutieus bekeken te hebben heeft de WHT grote trek want het ontbijt was erbij ingeschoten vanochtend. Vlakbij, op zo’n 15 minuten lopen, is een door de influencers aangeraden café genaamd Take a Zizz waar we een heerlijke lunch nuttigen.
Daarna ga we door richting de tempel van de liggende Buda. What Po genaamd.
Wat Pho, het tempelcomplex herbergt de grootste verzameling Boeddhabeelden in Thailand, waaronder een enorme liggende Boeddha van 46 meter lang. De liggende Boeddha werd gebouwd door Rama III in 1832. Het beeld van de liggende Boeddha vertegenwoordigt de intrede van Boeddha in Nirvana en het einde van alle reïncarnaties. De houding van het beeld wordt sihasaiyas genoemd, de houding van een slapende of liggende leeuw. Het beeld is 15 m hoog en 46 m lang en is een van de grootste Boeddhabeelden in Thailand. Op nieuw een staaltje prachtige engineering en beeldhouwen.
Naast dat er veel met bloemen, wierook en rijst geofferd wordt, kan er ook karma met muntjes ingekocht worden en dat gaat met potten tegelijkertijd die ongeveer per minuut geleegd moeten worden.
De tempel wordt beschouwd als het vroegste centrum voor openbaar onderwijs in Thailand, en de illustraties en inscripties die in de tempel zijn aangebracht voor openbare instructie zijn door UNESCO erkend in het Memory of the World-programma . Er is een school voor Thaise geneeskunde gevestigd en de tempel staat ook bekend als de geboorteplaats van de traditionele Thaise massage , die nog steeds in de tempel wordt onderwezen en beoefend.
Kijk daar wordt de WHT en ook MJ blij van, helaas is er niemand die even bereid is de opgezwollen kuiten van de WHT te masseren. Had toch ff lekker geweest, echt wel.
Na hier rondgezworven te hebben besluiten we uiteindelijk naar de overkant van de rivier te gaan om de tempel van de dageraad te bezoeken, War Arun, genaamd. We nemen de pont voor 0,16 € p.p. En betreden het Wat Arun complex.
Wat Arun Ratchawararam Ratchawaramahawihan, “Tempel van deDageraad” is een boeddhistische tempel. De tempel is gelegen in Thonburi aan de westoever van deChao Phraya-rivier. De tempel ontleent zijn naam aan de hindoe god Aruṇa, die vaak wordt gepersonifieerd als de stralen van de opkomende zon. De tempel is gebouwd met een fusie van Indiase invloeden, met elementen van zowel hindoeïstische als boeddhistische symboliek, en weerspiegelt tevens de Siamese traditie en identiteit.
Wat Arun behoort tot de bekendste bezienswaardigheden van Thailand. Hoewel de tempel al minstens sinds de 17e eeuw bestaat, werd de kenmerkende prang (torenspits) gebouwd in het begin van de 19e eeuw tijdens de regeringen vanRama II en Rama III.
Wat Arun behoort tot de bekendste bezienswaardigheden van Thailand. Hoewel de tempel al minstens sinds de 17e eeuw bestaat, werd de kenmerkende prang (torenspits) gebouwd in het begin van de 19e eeuw tijdens de regeringen vanRama II en Rama III.
Hier is het nog mogelijk drukker dan in het koninklijk tempel complex. Hier zijn vele fotografen actief om foto’s van dames en heren te maken waarbij de tempel als decor dient.
We beklimmen de prang, maar de WHT krijgt halverwege de neiging, alle idioten die staan te selfien, naar beneden te duwen, dus besluit hij, goed voor de veiligheid van zijn medemens, om rustig naar beneden te gaan.
MJ zelf ook een begenadigd selfie specialist voltooit wel het rondje en komt dan ook naar beneden en hijst de vertrekvlag.
We gaan weer over de rivier voor 0,32 € totaal en besluiten on the spot richting Golden Mount te gaan en daarmee het culturele gedeelte van de dag af te sluiten.
De grab zet ons onder aan de berg neer waarna het reisgezelschap meer dan 300 treden moet beklimmen om van het uitzicht en de tempel te kunnen genieten.
Wat Saket,de tempel stamt uit de Ayutthaya-periode, toen hij bekend stond als Wat Sakae. Toen Bangkok de hoofdstad werd, liet koning Rama I, de tempel renoveren en gaf hem zijn huidige naam (die letterlijk “het haar wassen” betekent). Volgens de overlevering stopte de koning hier om te baden en zijn haar te wassen na terugkomst van de oorlog, voordat hij de binnenstad betrad.
Boven aan gekomen genieten we van het uitzicht en komen bij van het klimmetje.
We maken nog een processie mee
En vinden het dan genoeg cultuur we trekken aan onze stutten en gaan richting hotel. Na een opfrisbeurt gaan we opzoek naar een restaurant die we naast het hotel vinden. Het is stampvol maar er is wel een plekje voor ons, het is niet pfas proof en in hoog tempo komen de heerlijke gerechten op tafel. We genieten en eten de buikjes rond.
We kunnen geen pap meer zeggen en duiken ons bed in. Morgen verkassen naar Thao Yai
