De wekker gaat af met het onderzeeboot alarm en de WHT valt uit bed van schrik. Het is vijf uur in de ochtend en vandaag gaat de reis richting Peru beginnen.
Het thuisfront is zo vriendelijk ons naar Rotterdam CS te brengen waar de Lely lijn ons in een zucht naar Schiphol brengt.
Het andere deel van het reisgezelschap wat per auto komt heeft minder geluk en loopt vertraging op de geschatte aankomsttijd. De WHT en MJ besluiten in goed overleg alvast te gaan inchecken. Het is gezellig druk op Schiphol maar gelukkig is de WHT daar kind aan huis en binnen een mum van tijd wordt hij ingecheckt. Helaas blijkt de seating niet te kloppen en is het reisgezelschap volledig verspreid over het vliegtuig. Moeder Jachthaven weet met haar speciale Tetris talenten alsnog de grondstewardess te assisteren in het reshuffelen van de seating zodat het gehele reisgezelschap ruimte heeft om de rug te strekken en de benen ongegeneerd lang uit te steken.
Na een probleemloze security check wordt de KLM lounge bezocht waar een soort van mini champagne ontbijt genuttigd wordt.
Voor het andere deel van het reisgezelschap worden croissants en pain au raisin meegesmokkeld en bij de gate aan hen overhandigd. We zijn compleet en kunnen aan boord.
De kist zit behoorlijk vol, met o.a. het nationale gewichtshef team van Oezbekistan, maar is voor vertrektijd klaar voor vertrek. Echter dan blijkt aldus de captain, dat in het bagageruim een zeil ontbreekt die nog even van Schiphol oost moet komen. De veiligheid is niet in het geding maar toch… we krijgen een vertraging van 45 minuten aan onze broek. Op een vlucht van 12 uur maakt dat ook niet uit. Na een rustige vlucht, waarbij de WHT wel vier films scoorde, landen we in Lima.
Ploffer weet ons via de diplomatieke marechaussee balie naar buiten te leiden en voor we het weten staan we op onze koffers te wachten die ondanks priority gelabeld als laatste van de band rollen. Bij het naar buiten lopen heb je een ruime keuze in bordjes en chauffeurs die je maar al te graag willen vervoeren.
Tip: als ze je aanspreken en je vragen wat je bestemming is, dan steevast zelf vragen wie moet je ophalen dan ? Dat voorkomt bijna ontvoeringen en gedonder bij het betalen.
Onze driver staat al te wachten met het toverwoord Party Albert op z’n bord.
En na een korte wandeling arriveren we bij de taxi. Na z’n pak en stropdas vakkundig onder een stoel geschoven weet deze Peruaan op vakkundige wijze de bagage van het reisgezelschap in te pakken. We gaan onderweg richting Miraflores waar ons hotel huist. Het verkeer in Lima is echt rampzalig; met veel temperament en onverwachte wendingen laveert men door het verkeer, te pas en te onpas gebruikmakend van de claxon.
Het is een regelrechte chaos en zwaarbewapende agenten helpen daar niets tegen. Onze chauffeur spreekt alleen Peruaans dus kan het reisgezelschap alleen met Google translate met hem communiceren. Dat gaat hem goed af want hij komt de verkeerschaos zonder kleerscheuren door.
Een enkele near miss met voetgangers daargelaten wat resulteerde in een driftige klap op de achterruit. De rit duurt bijna 2 uur want Miraflores is gelegen op hoge rotsen en er is maar een weg om daar te komen.
Volgens de chauffeur zit hier zo’n 90% van alle toeristen opgeslagen wat volgens de WHT wel klopt gezien de vele Bijlmer flats met sea view. Het hotel is strategisch gelegen en is voorzien van alle gemakken waar we geen gebruik van maken aangezien we er een nachtje blijven slapen. Na incheck en kwartier maken besluiten we op zoek te gaan naar sim kaarten en iets te eten. We struinen rond voorzien van een heuse kaart geschonken door de hotelconciërge.
Bij de toeristen informatie winnen MJ en Ploffer nog meer bruikbare informatie in, een sim kaart blijkt nog best lastig te zijn als je niet geript wil worden. De WHT besluit om een eSIM aan te schaffen als hij terug in het hotel is en weer wifi heeft.
Ook in Miraflor is het chaos op de weg, we zien heel veel gewapende agenten maar die zijn er voor de toeristen aldus de locals.
Aangezien het reisgezelschap niet echt mega trek heeft, wordt een eenvoudig doch voedzaam restaurant gezocht. Volgens alle behulpzame Peruanen is er een kippie pan restaurant waar je de beste gebraden kip van Lima kan krijgen. We worden van het kastje naar de muur gestuurd want hoewel zeer behulpzaam is niet iedereen in staat de kaart goed te lezen; uiteindelijk weten we het restaurant te vinden nadat we 26 keer dezelfde weg gepasseerd zijn.
We eten er heerlijk en inderdaad de kip verkrijgbaar in diverse variëteiten, is van top klasse.
Het hotel blijkt vlakbij te zijn, daar de jet lag indaalt, we hebben 7 uur tijdsverschil (vroeger) met NL dus het bed wordt opgezocht. Morgen vroeg weer onderweg richting Paracas.
