Over bold eagles, glaciers en beren in Juneau

Al heel vroeg wordt er een loods aan boord van ms Zaandam gezet,

de WHT strompelt een soort van slaapdronken de lift om naar de gym te gaan, gelukkig voor de vergeetachtigen onder ons geeft de mat in de lift aan dat het vrijdag is.

De dag begint met martelen

en daarna wildlife spotten, we varen namelijk door Icy Strait en langs point Adolphus waar we veel humpbacks fourageren.

We spotten er vele, maar ook Porpoises en sea otters; deze laatste zijn geen kleine jongens ze kunnen wel twee meter worden !

Na het spotten volgen we een lezing over gletsjers, dit gebied ligt in de ring of fire, dus aardbeving gevoelig.

De kapitein is zo vriendelijk het boegdek open te stellen voor het publiek zodat we het arriveren in Juneau front row mee kunnen maken.

We arriveren na heel voorzichtig het Gastineau kanaal opgevaren te zijn uiteindelijk in Juneau.

Juneau, is de hoofdstad van de Amerikaanse staat Alaska,gelegen langs het Gastineau-kanaal in Zuidoost-Alaska. Juneau werd in 1906 tot hoofdstad van Alaska uitgeroepen. Het centrum van Juneau ligt aan de voet van Mount Juneau, tegenover Douglas Island aan de overkant van het kanaal. Juneau ontvangt dagelijks 16.000 mensen of meer van cruiseschepen tussen mei en september. De stad is vernoemd naar een goudzoeker uit Quebec, Joe Juneau. Juneau is uniek onder de Amerikaanse hoofdsteden omdat er geen wegen zijn die de stad verbinden met de rest van de staat of met het vasteland van de Verenigde Staten. Honolulu , Hawaï , is de enige andere hoofdstad die niet via de weg verbonden is met het vasteland van de Verenigde Staten. De afwezigheid van een wegennet is te wijten aan het extreem ruige terrein rondom de stad. Daardoor is Juneau feitelijk een eilandstad wat transport betreft; alle goederen die de stad in en uit gaan, moeten per vliegtuig of boot worden vervoerd, ondanks de ligging van de stad op het vasteland van Alaska. Het centrum van Juneau ligt op zeeniveau met een gemiddeld getijdenverschil van 5 meter , onder steile bergen van ongeveer 1100 tot 1200 meter hoog. Bovenop de bergen ligt het Juneau Icefield , een grote ijsmassa waaruit zo’n 30 gletsjers stromen; twee daarvan, de Mendenhall-gletsjer en de Lemon Creek-gletsjer, zijn zichtbaar vanaf het lokale wegennet.

Om stipt half twee mogen we van boord maar aangezien er maar een gangway beschikbaar is staat er een grijze plaag te tandakken om het schip af te mogen.

De WHT en MJ besluiten eerst te lunchen alvorens het schip te verlaten.

Pas om 15:15 dienen we ons te melden bij Juneau tours die ons naar de Mendenhall gletsjer gaan brengen.

Na de lunch begeven we ons naar gangway A waar we uit worden gescand dmv onze HAL kaart. Uiterlijk 21:30 moeten we weer aan boord zijn want dan vertrekt het schip.

De tour coördinator van Juneau tours geeft aan dat we om 15:15 vertrekken dus hebben we wat tijd om te passagieren in Juneau.

Juneau is fotogeniek en heeft een hoop leuke tentjes die allerlei Alaska gerelateerde snuisterijen verkopen.

Stipt om 15:15 melden we ons bij de tour coördinator en kunnen we in de bus instappen.

Onze chauffeur is een New Yorker die tevens als gids dient en ons bij de Gletsjer afzet.

We hebben twee uur om twee hikes en de gletsjer te zien dat niet zeker lukken. We bewonderen de gletsjer, iedere keer is het wel een imposant gezicht.

Daarna bezoeken we het visitors center waar we informatie over de hike naar de waterval krijgen

en de mountain goats kunnen bekijken die op een van de bergen aan het grazen zijn.

Een van de bezoekers geeft aan, een uur geleden, een zwarte beer met twee jongen te hebben gezien, op de hike die MJ en de WHT ook gaan doen. De WHT wil gelijk starten met de hike, want die beer kan nooit ver weg zijn. We gaan onderweg en er blijkt best nog wat sneeuw te liggen, ze dit jaar een uitzonderlijk jaar met in totaal 210 meter aan sneeuw, een record voor Alaska.

Hoe moeder Jachthaven en de WHT ook hun best doen er wordt geen beer gespot wel horen ze van alles in het steeds donker wordende bos, maar steeds is het nul op request. Later blijkt als we weer terug zijn op het schip dat mensen die na de WHT en MJ kwamen wel de beren gespot hebben maar horen alleen telt niet vindt de WHT.

De waterval is spectaculair dus wordt hij vanuit allerlei posities vastgelegd.

We keren terug richting bushalte ( Bear, hoe toepasselijk)

en doen nog ff snel de korte hike. Haastige spoed is zelden goed; dat is ook deze keer want we komen shocking klem te zitten in de sneeuw en raken een soort van de weg kwijt. Gelukkig heeft MJ het richtingsgevoel van een postduif en weten we net op tijd de bus te bereiken die ons terugbrengt richting boot.

We scoren uit de rijdende bus een bald eagle die op een lantarenpaal heeft plaats genomen en arriveren weer mooi op tijd bij de cruiseterminal.

We kopen nog snel een cadeautje en gaan weer terug aan boord.

Aangezien we MARSEC level 1 security hebben zijn er allerlei veiligheidsmaatregelen genomen. Eerst wordt het gezicht gescand dan mogen we dat station passeren, dan wordt onze HAL kaart gescand en mogen we naar de security check waarna we het schip mogen betreden.

Snel omgekleed en in het Lido aan tafel. We komen niets tekort en duiken niet laat het bed in.

Morgen met de Klondike express trein naar Fraser en dan terug fietsen naar Skagway.