Deze ochtend staan we op voor de haan kraait, want we verplaatsen ons naar de zuidelijke punt van het Poso meer. We hebben gisterenavond om ontbijtboxen gevraagd, die we om 05:15 kunnen ophalen. We melden ons op dat tijdstip bij de receptie, maar zoals gebruikelijk is het niet geregeld. De WHT, die zijn ontbijt ziet verdampen vraagt waar de boxen zijn en er worden diverse mensen opgetrommeld om de boxen met spoed te maken. Intussen mogen we koffie halen in het restaurant, gelukkig weet de WHT waar de stekker is van het koffiezetapparaat en weet zowaar het aan de praat krijgen. Na zeker 30 minuten wachten in de lobby,
komt er een optocht van mensen de lunchboxen ceremonieel overdragen.
En dan zijn we onderweg; het heeft behoorlijk geregend, dus hati hati onderweg. In het begin van de route, kun je al zien, dat het in de bergen waar we doorheen rijden behoorlijk mistig en nat is. Al gauw rijden we in de regen, wat prima is, want Yusri is een heel goede chauffeur.
Verder is het jammer dat hij geen syllabe begrijpt van Engels, laat staan Nederlands. Daarnaast als goed moslim, prevelt hij de hele dag gebeden, dus is het alsof de WHT en MJ met een Tibetaanse monnik op stap zijn. Leermoment: sta op een Engels sprekende chauffeur bij de reisorganisatie. Het geeft zoveel meer reisplezier. Maar goed, in dit geval was het niet anders en het o mani padme hum in het moslims gaf de WHT een zekere rust.
Net toen we dachten dat we eerder dan de begrote zeven uur reistijd aan zouden komen, reden we een file in, die zich opgehoopt had voor wat wegwerkzaamheden. Waarschijnlijk had Yusri gisteren op van A naar Beter.nl gekeken en wist hij al dat dit zou gebeuren, nu snapte de WHT ook beter waarom Yusri niet om 05:00 u wilde vertrekken.
Gelukkig blijkt dat de wegreconstructie voor een half uur gepauzeerd wordt zodat een groot deel van de stilstaande vrachtwagens de blokkade kunnen passeren.
Zodra het vertreksein gehesen wordt, snelt de expeditie suv naar voren en worden er zeker tien vrachtwagens, nog voor de echte blokkade, ingehaald. De WHT heeft kramp in zijn bovenbenen van het meesturen, want het lijkt, alsof het reisgezelschap met expeditie SUV en al, zo het ravijn wordt ingeduwd.
Gelukkig komt het allemaal goed en kunnen we na passage van de wegreconstructie ergens stoppen om een bakkie te doen.
We treffen het; we spotten er apen en hebben een inkijkje in het toilet van een eenvoudig wegrestaurant.
We kopen er wat bananenchips (gezouten) en gaan weer op weg voor het laatste stukje richting Pendolo.
We arriveren bij de National Cottages en we checken in.
De WHT heeft nog nooit zo een ongeïnteresseerd zootje bij elkaar gezien. Van de vijf aanwezige personeelsleden slapen er vier en de vijfde wijst onverschillig naar rechts waar onze cottage nummer 12 zou moeten liggen en verder zoeken we het maar uit. De ligging van het huisje is uitsteken, bijna direct aan het strand en daar is alles mee gezegd.
De kamer is enigszins schoon en er is een bed met een soort van schoon onderlaken; we worden geacht onder een soort van ontiegelijke kriebel-deken te gaan liggen, maar daar zijn al vele ongewassen lijven ons voorgegaan, dus gaat MJ bij het ongeïnteresseerde zooitje nog een laken bietsen. Inmiddels heeft de WHT de badkamer ontdekt, maar die vlag dekt niet de lading….. we mogen ons verheugen in de aanwezigheid van een toilet op pigmee hoogte, een gat in de grond en een ton met mandie pannetje. Kortom de bodem van de luxe is wel bereikt.
Het reisgezelschap laat zich er niet door uit het veld slaan en gaat over tot de orde van de dag. MJ heeft haar zinnen gezet op een boottochtje met een van de vissers en heeft al gauw een gewillig oor gevonden, die haar wensen tegen betaling wil vervullen. Na streng onderhandelen, wordt MJ het eens met kapitein Nemo en mogen we, nadat we geholpen hebben de boot van het strand in het meer te krijgen, plaats nemen en worden we door kapitein Nemo langs de kust van het Poso meer vervoerd.
Het Posomeer, in het Maleis Danau Poso, is het op twee na grootste meer van Indonesië. Het 320 km² grote Posomeer ligt op een hoogte van 600 meter en is gemiddeld 450 meter diep. Het is van oorsprong een ondergelopen kloof en aan de noordkant van het meer ligt de stad Tentena, waar de rivier de Poso zijn weg naar de zee start.
Het vaarttochtje is super en ook kapitein Nemo is er groots op; het reisgezelschap wordt als catch of the day vertoond aan iedere vis-collega die hij onderweg tegenkomt. Regelmatig valt het woord Belanda en dan valt iedereen uit de boot van het lachen, dus MJ is er van overtuigd dat ze teveel heeft betaald, maar neemt haar verlies.
Na een dik uurtje varen, komen we net voor zonsondergang, weer terug bij de Cottages, waar we prima op tijd zijn om bij het zooitje ongeïnteresseerde, het avondeten wat besteld was, te gaan consumeren.
Gelukkig was dat van prima kwaliteit. Daarna werd de kamer opgezocht, om onder het lakentje, snel in slaap te vallen.
Morgen naar Tentena aan de Noordkant van het Poso meer.
