We worden wakker van het naderende onweer en de donder klapt tegen de bergen aan, het klettert van de regen en onze plannen lijken in duigen te vallen. We willen voordat we in het hostel om twaalf uur uitchecken, La Ventanilla bezoeken.
La Ventanilla is een klein dorpje aan een strand en een lagune in de gemeente Santa María Tonameca. Het staat vooral bekend als een ecotoerisme centrum gebaseerd op zijn natuurlijke hulpbronnen. Het is gelegen in het Costa Chica gedeelte van Oaxaca, net ten westen van Mazunte . Het La Ventanilla gebied bestaat uit een lange, ononderbroken strook onbebouwd strand en een lagune ingeklemd tussen de Stille Oceaan en de Sierra Madre del Sur.
In de jaren 90 was het gebied niets meer dan een kokosnootplantage met drie families die er woonden, en had het geen elektriciteit tot 2000. Tegenwoordig is het gebied de thuisbasis van ongeveer vijfentwintig Zapotec families die zich inzetten voor het behoud van de ecologie van zowel het strand als de lagune en wonen in een klein dorpje gelegen aan het uiterste oostelijke uiteinde van het strand.
We rijden naar La Ventanilla wat op 10 minuten afstand is van Mazunte. Daar melden we ons bij Lagarto Real, die actief zijn in het lagunegebied.
Ze onderhouden een mangrovekwekerij om te helpen bij herbebossing en bieden een uitstekende boottocht over de lagune aan. José zal onze tourguide zijn maar eerst moeten we twintig minuten wachten of er meer mensen met de tour meegaan. Dat is niet erg want er is voldoende te zien. En nog belangrijker het is gestopt met regenen.
Het uiterste oostelijke uiteinde van het strand is de locatie van een hoge rotsachtige piek, die een kleine opening heeft die het gebied zijn naam geeft van “klein venster” of ventanilla.
Het strand hier heeft fijn wit zand bedekt met mineralen die als een zwarte deken erover heen ligt en warm helderblauw water.
Na twintig minuten begint de tour, we hebben geluk we zijn met z’n vieren. José demonstreert gelijk met een magneet dat de mineralen op het zand liggen en dat het dus niet vervuild is.
Het strand loopt ononderbroken westwaarts bijna helemaal door tot Puerto Escondido . Gedurende bepaalde periodes van het jaar komen honderden zeeschildpadden aan land om hier eieren te leggen. De gemeenschap biedt vrijwilligers aan om deze schildpadden te beschermen en helpt zelfs vermoeide schildpadden om de steile gedeelten van het strand te beklimmen. Nadat de eieren zijn gelegd en de schildpadden terugkeren naar zee, verzamelen vrijwilligers de eieren om ze te herbegraven op een veilige plek die wordt bewaakt. Ongeveer drie maanden later worden de babyschildpadden terug in de oceaan vrijgelaten.
We lopen richting de belangrijkste attractie, die uniek is voor dit deel van de Costa Chica, de lagune, de monding van de rivier Tonameca. De lagune is een groot deel van het jaar door het strand van de zee afgesloten en zit vol met mangroves en een grote verscheidenheid aan dieren in het wild.
We stappen in de boot en onmiddellijk worden we omsingeld door krokodillen die hier volop aanwezig zijn.
José legt alles uit over hoe de mangrove functioneert. Er zijn twee belangrijkste soorten mangrove hier; de rode mangrove ( Rhizophora mangle ) en de witte mangrove ( Laguncularia racemosa ). Tannines uit de wortels van de rode mangrove kleuren het water van de lagune roodachtig in de ondiepe gedeelten en zwart in diepere gebieden. De witte mangrove filtert het water en reguleert het zout gehalte in de lagune.
Er zijn vele vogels hier te vinden zijn, waaronder spechten, ijsvogels, eenden, ooievaars, aalscholvers, reigers enz.
Het gebied heeft ook schaaldieren, schildpadden, herten, leguanen en de krokodillen.
Tijdens het regenseizoen ontmoet de lagune de zee en lokt zeeleven zoals zeeschildpadden, dolfijnen en vissen naar binnen om zich te voeden met de schaaldieren.
We worden rond gepeddeld door José en we komen ogen tekort. Het is een heel bijzondere plek.
De lagunegebieden zoals ze er vandaag de dag uitzien, zijn zich aan het herstellen van de orkanen Pauline en Rick in 1997. De belangrijkste lagune was omringd door hoge bomen tot vijfendertig meter hoog en gevuld met volwassen mangroves. De bomen werden allemaal verwoest, evenals bijna alle mangroves, met niets anders dan rode mangrovestammen die uit het water staken. De eerste schoonmaak van het gebied duurde drie weken voor de bewoners en er werd besloten om de zone sneller te laten herstellen door bomen en mangroves te herplanten. Meer dan 30.000 mangroves zijn herplant, voornamelijk van de rode en witte variëteiten, evenals varens, koningspalmen, mahonie, parota, ceiba en andere planten. Het herplanten werd voornamelijk gedaan met zaden die werden verzameld van de resterende gezonde planten en gekweekt in kassen. Toen de planten groot genoeg waren, werden ze overgebracht naar het lagunegebied. Sindsdien zijn zowel de flora als de fauna aanzienlijk hersteld.
De tour is afgelopen en we worden weer veilig aan land afgezet, José loopt mee terug richting auto en we tippen hem ruimhartig voor het goede werk wat hij doet.
We keren terug naar de hostel waar we onze bagage ophalen en uitchecken. We gaan op weg naar El Espinal waar we een nachtje slapen. Het wordt een spannend tochtje want we gaan door licht oranje gebied waar wordt aangeraden vooral niet ‘s nachts buiten te zijn. Onderweg komen we veel militaire colonnes tegen en zwaar bewapende militairen tegen.
We zijn nog niet koud onderweg of de eerste roadblock komen we al tegen, wat blijkt, onze route is under repair en gaat pas om een 13 u open. We zullen dus een half uur moeten wachten voordat we kunnen gaan rijden. Braaf sluiten we aan in de rij die klaar staat om te gaan rijden.
En inderdaad om 13 uur mogen we gaan rijden. Ternauwernood is de weg berijdbaar dus we zijn mazzelaars dat we erdoor kunnen. Het is zo’n 4 uur rijden door de bergen, gedeeltelijk door een national park. We zijn lekker op weg als ThoLau een heuse Tarantula op de weg spotten, uiteindelijk spotten we er drie. Ze zijn duidelijk te zien want ze steken duidelijk af tegen het grijze asfalt en lopen ook niet zijdelings als krabben.
Uiteindelijk arriveren we in El Espinal waar we de supermarkt crashen voor pasta chorizo ingrediënten.
Bij aankomst bij ons onderkomen blijkt dat we een mega bungalow met zwembad hebben gehuurd. We hebben keuze uit drie slaapkamers en badkamers en twee keukens. Kortom lekker aankomen in zo’n Airbnb pandje.
Als blijkt dat we wat pannen missen is de eigenaar er als de kippen bij om drie nieuwe pannen en 10 liter drinkwater aan te leveren. Kortom service van de bovenste plank. De airco’s zorgen ervoor dat het met 26 graden in de slaap- en woonkamer heerlijk comfortabel is. Na een heerlijke pasta maaltijd bereidt door ThoLau chillen we nog ff bij de poul waarna we de slaap vatten.
Morgen naar San Cristobal de Casas
Best griezelig door oranje gebied….. Schitterend die Tarantula!!!!