Over landslides en kleurige meertjes

Vanaf middernacht is het gaan onweren en stortregent het; de WHT is zelfs het bed uit geweest om ramen en luiken te sluiten. Gelukkig was het luifel al naar binnen anders hadden we die nu terug moeten zoeken in Lake Revelstoke. We vertrekken om zeven uur ‘s ochtends want we willen onderweg naar Lake Louise de highlights van Yoho National Park en Glacier Park bekijken.

Het water stroomt van de rotsen als we de campsite afrijden en onderweg gaan richting highway 1.

Zodra die bereikt is na zo’n 15 minuten draaien we de Hwy 1 op om zo’n 1,5 km later door een verkeersregelaar gestopt te worden.

Of we de borden niet gezien hadden ? De WHT vraagt beleefd wat er aan de hand is en dan blijkt dat de Hwy1 ter hoogte van Golden is geblokkeerd; een landslide heeft de hele weg geblokkeerd en voorlopig is hij afgesloten en wanneer hij weer opengaat is onbekend.

Alternatief is omrijden richting Kamloops maar dat betekent een rit van zo’n acht uur of meer. We worden de weg afgeleid en we kiezen ervoor om in Revelstoke te wachten op verdere ontwikkelingen. We parkeren the Beast bij Tim Hortens wat 24/7 open is en waar we lekkere koffie en muffins kopen.

We zijn niet alleen want gestrande vrachtwagen- en buschauffeurs zitten ook te wachten op de verdere ontwikkelingen. MJ probeert bij de Tim Horton medewerker te ontfutselen hoe we nu kunnen weten wanneer de pas weer open gaat, de man is zeer welwillend maar zeer moeilijk te verstaan; stotteren en een zeer schorre stem bevorderen niet de communicatie. Terwijl de WHT z’n Wormholetraveler verhalen schrijft, is MJ bondjes aan het vormen met buschauffeurs en andere slachtoffers van de afsluiting. Sommigen van hen staan al sinds twee uur vannacht en hebben dit al vaker meegemaakt. Die verhalen stemmen niet positief; de laatste landslide sloot de weg voor een maand af ! Een chauffeur noemt Revelstoke Revelstuck omdat dit de zoveelste keer is dat hij hier vast staat. Uiteindelijk weten we te ontfutselen dat op drivebc.ca alle info over wegafsluitingen geactualiseerd wordt. Zeer handige info want daar hebben we wat aan.

Inmiddels heeft MJ een bondje met een bus chauffeuse die sinds twee uur vannacht is gestrand. Zij heeft direct contact met de autoriteiten en adviseert MJ dat wij haar in de gaten moeten houden, du moment dat ze vertrekt wij ook dienen te vertrekken. Als haviken houden wij haar in de gaten, in een onbewaakt ogenblik is plotsklaps de bus vertrokken dus stormen wij naar buiten om met the Beast richting klaarblijkelijk de geopende Hwy 1 te gaan. Dan blijkt dat ze alleen maar is gaan tanken en dat ze zelfs de passagiers heeft achtergelaten. Snel gaan we weer naar binnen bij Tim Hortons en wachten geduldig af. In de app wordt nu aangegeven dat de weg waarschijnlijk wel open gaat vandaag maar dat daarover om tien uur in de ochtend meer nieuws bekend wordt. Om klokslag tien uur rijdt de bus weg en de WHT en MJ bedenken zich geen moment en starten The Beast en rijden richting snelweg.

Nog steeds lijkt het of de weg is afgesloten maar de bus rijdt in de verte voor ons en warempel de verkeersregelaars en barrières zijn verdwenen.

De vreugde is van korte duur want we rijden een file in.

Wat blijkt de weg is maar over 1 baan open ter hoogte van de landslide en om en om wordt het verkeer doorgelaten.

Alles bij elkaar hebben heeft het reisgezelschap zo’n 4,5 uur vertraging maar de WHT is al lang blij dat deze horde genomen is.

We rijden Glacier National park binnen en passeren Rogers Pass

Rogers Pass is een hoge bergpas door het Selkirkgebergte in BC die gebruikt worden door de Canadian Pacific Railway (CP) en de Trans-Canada Highway (Hwy 1). Deze nationale historische site, gelegen in het hart van Glacier National Park, is al sinds 1886 een toeristische bestemming.

De WHT en MJ hebben besloten om in ieder geval de hike naar Bear Creek Falls te doen. Het is een korte, gemakkelijk toegankelijke watervalwandeling. Het pad is ongeveer 1 km heen en terug en daalt zo’n 95 meter in hoogte. Wij lopen door een steil, weelderig bos naar een kolkende gletsjerwaterval in Connaught Creek. De waterval staat bekend om zijn krachtige, nevelige waternevel. Oorspronkelijk heette de waterval Abbott Falls, maar later werd de naam veranderd in Bear Creek Falls. De beek zelf heet nu officieel Connaught Creek. Na uren in de auto gezeten te hebben is het een verademing om lekker te lopen.

Dat is eigenlijk wat we vandaag van Glacier Park kunnen bekijken en we gaan dan ook snel door naar Yoho National Park.

Daar bezoeken we de Wapta Falls, een waterval van de Kicking Horse River in het Yoho National Park.

Het is de grootste waterval van de Kicking Horse River, met een hoogte van ongeveer 18 meter en een breedte van 107 meter.De gemiddelde waterafvoer kan oplopen tot 96 kubieke meter per seconde. De naam is afgeleid van een Nakoda-woord dat ‘rivier’ betekent.

Daarna gaan we onderweg naar naar Emerald Lake,

een zoetwater meer dat zijn diepe turquoise kleur door fijn gletsjerslib (rock flour) in het smeltwater krijgt.

Emerald Lake Lodge is een iconisch, historisch resort aan de oevers van het smaragdgroene Emerald Lake in YohoYohoional Park in British Columbia, Canada. Het is gebouwd van handgekapte houten balken en beschikt over eeuwenoude open haarden, een uitstekend restaurant en een minimalistische elektronica-ervaring zonder televisies of mobiele telefoonbereik.

Het meer en de omgeving werden in 1882 ontdekt door de legendarische gids Tom Wilson tijdens de aanleg van de Canadian Pacific Railway. De Canadian Pacific Railway (CPR) bouwde de oorspronkelijke lodge in 1902.

We maken een korte stop bij de Natural bridge die niet ver van Lake Emerald en schieten daar ook plaatjes. De Natural Bridge is een opvallende, natuurlijk gevormde rotsformatie. Uitgehouwen door de erosieve krachten van de snelstromende Kicking Horse River, was het ooit een waterval, maar de snelstromende, sedimentrijke wateren van de Kicking Horse River sneden langzaam een pad door het zachtere onderliggende gesteente, waardoor een stenen brug over de bulderende kloof beneden ontstond.

Daarna rijden we door naar Lake Louise, onze laatste stop van de dag,

en volgen de borden hard sided campground waar we bij de boself halt houden.

Het is de gebruikelijke riedel die we te horen krijgen er zijn beren gespot dus geen loslopende huisdieren, kinderen en eten laten slingeren. We hebben een mooie plek dichtbij de wasbakken. We maken snel kwartier en gaan vlug verkennen wat we nog kunnen doen.

We vragen aan de boself wat voor mogelijkheden er zijn om het meer te gaan bekijken en of we daar met the Beast mogen parkeren en zo niet, welke alternatieven er zijn.

Het blijkt dat the beast tussen zeven uur ‘s ochtends en zeven uur ‘s avonds niet bij lake Louise geparkeerd mag worden en dat shuttles al maanden gereserveerd zijn.

Goede raad is duur want hoe gaan we het meer zien. Na wat aandringen heeft de boself een goede tip; ga na zeven uur ‘s avonds want dan zijn de parkwachters weg. Dat laten we ons geen twee keer zeggen we koppelen de stroom af en gaan met The Beast naar boven, richting lake Louise, we kunnen zo doorrijden en parkeren hem op loopafstand van het meer.

Lake Louise (door de Stoney Nakoda First Nations Ho-run-num-nay (Meer van de Kleine Vissen) genoemd) is een gletsjermeer in Banff National Park in Alberta. Lake Louise was al bekend bij en werd bezocht door inheemse volkeren vóór de komst van de landmeetploegen van de Canadian Pacific Railway in de jaren 1880. Tom Wilson noemde het meer “Emerald Lake” en promootte het als een ontwikkelingsmogelijkheid, hoewel het meer later werd hernoemd tot Lake Louise. Het is vernoemd naar prinses Louise Caroline Alberta, de vierde dochter van koningin Victoria en de vrouw van de markies van Lorne, die van 1878 tot 1883 gouverneur-generaal van Canada was.

Ook hier is de turquoise kleur van het water afkomstig van rock flour, dat door smeltwater van de gletsjers, in het meer terechtkomt. Het meer heeft een oppervlakte van bijna 1 km² en wordt via de 3 km lange Louise Creek afgewaterd in de Bow River. Het Chateau Lake Louise van Fairmont, een van Canada’s grandioze spoorweghotels, ligt aan de oostelijke oever van Lake Louise. Het is een luxe resort dat in de eerste decennia van de 20e eeuw werd gebouwd door de Canadian Pacific Railway.

We hebben geluk want de zon prikt door de wolken en geeft een prachtige kleur aan het meer.

Aangezien het tot tien uur licht is, besluit het reisgezelschap nog de lake board hike te doen. Het geeft, naarmate we verder lopen, mooie vergezichten. We lopen tot het einde van het meer en kruisen een gebied waar meters hoge rotswanden zijn waar steen en sneeuw lawines vanaf komen. De WHT had een helm hier wel op z’n plaats gevonden.

Het is bijna donker met een vol maantje als we terugkeren naar de campsite waar nogal wat reuring is omdat er beren zijn gespot op de campsite.

Een aantal rangers gewapend met sterke lampen rijdt met elektrische quads over de campsite en verdrijft de aanwezige beren. De rust keert terug en het reisgezelschap kan rustig dineren.

Morgen Banff verkennen.