Vandaag zal een inspannend dagje worden waarbij o.a. de oostkust verkend gaat worden. Na een prima ontbijt in de volle zon gaat het reisgezelschap onderweg om met een hike op de rand van de vulkaan te beginnen.
De Caldeira-vulkaan, Vulcão da Caldeira is de hoogste berg en massieve stratovulkaan die het eiland Faial vormt . Het hoogste punt van de berg, Cabeço Gordo, of te wel het dikke hoofd, bereikt 1.043 meter boven zeeniveau. Een van de meest opvallende kenmerken van deze vulkaan is de twee kilometer brede caldera , die 400 m diep is onder de kraterrand. Juist over deze kraterrand gaat het reisgezelschap hiken. In plaats van tegen de klok in, gaan MJ en de WHT met de klok mee de kraterrand rond. Dat betekent dat er eerst geklommen dient te worden, waarna het voornamelijk vlak lopen zal zijn.
Spannend is het wel want het pad is niet breder dan een meter met soms aan weerszijden een peilloze diepte van 400 m. Daarnaast staat er een stevige wind, die als je niet oppast, je uit balans brengt. Dat het niet geheel zonder risico is, getuigen 5 kruizen op plekken waar hikers omgekomen zijn. Voorzien van voldoende water beginnen we aan de hike die zoals verwacht in het begin nogal wat inspanning vraagt, temeer omdat je op brokken gestold lava loopt wat onstabiel en vermoeiend is.
Na het eerste steile stuk wordt het allemaal wat makkelijker en meer ontspannen, dan gebeurt het, de WHT let even niet op en stort voorover, gelukkig voor hem, de goede kant het struikgewas in. Na een korte inventarisatie blijkt hij niets gebroken te hebben maar zijn ego is wel gedeukt. Daarna is het reisgezelschap alert en laat de concentratie niet meer verslappen.
Onderweg komen ze een Belgisch echtpaar met zoon tegen die inmiddels al weer 38 jaar in Boston wonen, ze zouden er voor 1 jaar heen gaan maar zijn er blijven plakken. Zij zijn onderweg vanuit Boston naar België met een zeilboot en doen Faial aan. De zoon vliegt vanaf Faial terug, maar het echtpaar vaart door naar België om hun ouders te bezoeken. Op de route komen we meer mensen tegen, dit is een echte must do hike.
Na zo’n twee uur gelopen te hebben zijn we weer terug waar we begonnen zijn.
Best wel een spectaculaire hike met prachtig uitzicht.
Gelukkig heeft MJ ervoor gezorgd dat er koek en sopie klaar staat want de Wormholetraveler kan wel een broodje gebruiken. We dalen af richting de kust waar we dwars door het dikke bomen bos oftewel Forestal do Cabrucho heen rijden. Dit bos bestaat voornamelijk uit reuzen coniferen, langs de weg vindt je veel hyacinten en zie je de sikkel cypress overduidelijk aanwezig zijn in dit landschap.
Gelukkig rijden we in een barrel van een huurauto want veel kan er niet meer beschadigd worden, de weg, nou ja weg, zeg maar asfalt met potholes teistert de auto aan alle kanten,
Namibie is er niks bij denkt de WHT. Gelukkig komt aan deze weg een einde wanneer we van de krater zijn afgedaald tot op zee niveau. Nu is het zaaks diverse miradours te spotten waar we van mooie uitzichten kunnen genieten. Zoals het Piolho uitkijk punt, Ribeira Funda en de verschillende kerkjes die we onderweg tegenkomen.
Na tientallen haarspeldbochten arriveren wij bij de Capelinhos vulkaan.
De naam Capelinhos was te danken aan het bestaan van twee eilandjes genaamd “Ilhéus dos Capelinhos” op de locatie, tegenover de vuurtoren van Capelinhos.
De vulkaan Capelinhos bleef 13 maanden actief, tussen 27 september 1957 en 24 oktober 1958 . De uitbarsting werd gekenmerkt door twee hoofdfasen: een onderzeese (of Surtseiaanse ) fase, gekenmerkt door de uitstoot van vulkanische as en waterdamp, en een subaeriële fase die afwisselde tussen explosievere perioden, met de uitstoot van vulkanische bommen, en meer uitbundige perioden. die verband houden met de uitstoot van lavastromen.
De uitbarsting begon vlakbij de vuurtoren en het is door de heldenmoed van de vuurtorenwachter Tomaz Pacheco da Rosa dat het hele proces van het ontstaan van de Capelhinos vulkaan gedocumenteerd is.
Het is een imponerend gebied waarbij het nieuw ontstane gebied er als een ware stof woestijn uitziet.
De WHT beklimt de woestijn as helling en daalt daarna weer snel af als een grote groep Italianen kwetterend naar boven komen. Dat zijn teveel toeristen in een keer naar de smaak van de WHT.
Het geologische museum is dusdanig gecamoufleerd onder de grond weggestopt dat het reisgezelschap moeite had deze te vinden. Eenmaal binnen is het zeer wetenswaardig en de artefacten prachtig uitgestald.
Na al dit geologische geweld doet moeder jachthaven nog ff skinny dippen in het natuurlijke zwembad om daarna samen met de WHT terug te keren richting Horta.
We hebben ons oog laten vallen op Peters Sportcafé.
Peter Café Sport is een café en restaurant in Horta , Het wordt beschouwd als een van de internationaal bekendste cafés, vooral als ontmoetingsplaats voor de mondiale zeilscene . Het café staat bekend om zijn geschiedenis, gin-tonics en chocoladetaart en wordt beschouwd als een standaard tussenstop voor rondvaarders. Peter Café Sport wordt vaak genoemd door journalisten en schrijvers in hun publicaties over de hele wereld. Het Amerikaanse nieuwsmagazine Newsweek noemde het restaurant een van de beste bars ter wereld.
De handelaar Ernesto Lourenço S. Azevedo (1859–1931) kocht in 1901 een klein gebouw in de haven van Horta om zijn op de Azoren handgemaakte goederen, zoals manden, touwen, borduurwerk en hoeden, te verkopen, waarvoor hij vertegenwoordigd was de industriële tentoonstelling Exposição Industrial in 1888 (tegenwoordig FIL ) had een gouden medaille gekregen. Hij gaf het bedrijf de Engelse naam Azorean House en begon ook drankjes te verkopen met de hulp van zijn twee zonen Ernesto en Henrique. Hij profiteerde van de strategische ligging aan de haven van Horta, de enige plek waar mensen en goederen van buitenaf het eiland Faial konden bereiken.
Het café kreeg zijn huidige wereldwijde bekendheid dankzij het toenemende aantal internationale gasten. Aanvankelijk werd het de vaste kroeg voor de veelal Engelse telegraafmedewerkers, die hun jeneverflessen ook voor thuisconsumptie lieten bezorgen bij Café Sport. Vanaf 1921 waren Nederlandse sleepboten in Horta gestationeerd en werden ze ingezet voor reddingsacties op zee in de Noord-Atlantische Oceaan. Tot aan de Tweede Wereldoorlog vormden ze een essentiële verlevendiging van de kleine haven van Horta, die ze voor hun eigen verf gebruikten en ook aan Café Sport schonken omdat de buitenverf tot op de dag van vandaag een kenmerk van het café is gebleven. . In het café zijn ook modellen te zien van verschillende sleepboten, waarvan de kapiteins bevriend waren met Azevedo.
Pas met de opkomst van de sport- en recreatievaart in de jaren zestig kreeg het bekendste café in de haven van Hortas weer steeds meer internationale aandacht. De strategische ligging van de haven, de bestaande infrastructuur om aan de behoeften van internationale zeilers te voldoen, en de reputatie van de plaats, die zich verspreidde via de zeelieden die hier voorheen gestationeerd waren en hun gegevens, waren redenen voor het toenemende aantal bezoekers. Internationale regatta’s gingen steeds vaker door de stad, en de steeds welvarender wordende middenklasse van de geïndustrialiseerde landen verhoogde het aantal internationale zeilsporters. In 1975 verhuisde het café naar een groter bijgebouw, waar het sindsdien onveranderd is gebleven. Tot op de dag van vandaag kunnen zeelieden hun post naar Café Sport laten sturen of bevoorrading voor hun schepen halen, wat de reputatie van het café als bekende ontmoetingsplaats voor zeilers nog verder versterkt.
Bij binnenkomst blijkt de tent barstensvol vol te zitten, een ober verontschuldigd zich door te melden dat Portugal moet voetballen vanavond en dat er geen muis meer bij kan. Gelukkig werkt het goede gesternte van MJ en waarempel als door een mirakel komt er een table voor two beschikbaar niet ver van het tv scherm waar het voetbal op getoond wordt.
Getriggerd door een tip van twee Nederlanders, ontmoet tijdens een hike, om een tuna steak te nemen worden deze door het reisgezelschap besteld.
Om de feestvreugde te verhogen laten we ook witte wijn aanrukken, kortom het wordt een feestelijke avond.
De WHT wordt nog bijna standrechtelijk de oceaan in gekieperd als hij op luide toon verkondigd dat Ronaldo geen penalties kan nemen wat een rake profetie blijkt te zijn.
Gelukkig weet Portugal uiteindelijk toch te winnen en wordt de WHT weer in genade aangenomen. Het bleef nog lang onrustig in Horta. Morgen met de ferry naar Pico om daar opnieuw een vulkaan te beklimmen. Het zijn korte nachten voor het reisgezelschap.
Prachtig daar!