Vandaag worden we opgehaald door een boot om te gaan snorkelen bij het eiland Pulau Liukang. Maar eerst ontbijt, dit keer a la carte. De WHT neemt gebakken ei met toast en MJ gaat voor gezond; cornflakes met melk. Tussendoor scoort de WHT nog een enorme vlinder en spot hij ook een aantal enorme dodelijke muggenjagers.
In dat deel van de tuin zal je hem niet aantreffen. Tegen half negen meld driver Yusri zich met hengels en vis gear, hij gaat mee om te vissen. We horen de boot al aankomen, het is typisch een Boeginese sloep waar een zware diesel motor in zit. Ondanks dat de afstand tot het eiland maar 4 km is, varen we wel de Flores zee op waar een pittige deining staat. En dus hebben we een zeewaardige boot nodig.
Onze sloep staat klaar en we waden door het lauwe zeewater (30 C) naar de boot en gooien onze snorkel spullen aan boord. Daar maken we kennis met captain Ikan en z’n helpertje.
Naast vriendelijk lachen valt er niet veel te communiceren want ze spreken alleen plat Boeginees.
De boot die minimaal twintig passagiers kan bevatten is geheel voor ons dus we hebben de ruimte. In een half uur stomen we naar het eiland waar we bij de eerste duikplek aanleggen. Onderweg spotten we vliegende vissen en een fregat vogel die een school sardientjes de stuipen op het lijf jaagt.
Als we dan ook onze eerste greenback turtle scoren is de dag al half geslaagd. We springen overboord en dompelen ons onder in de wondere onderwaterwereld.
Ondanks dat het koraal enigszins aangetast lijkt is het op de meeste plekken nog prachtig van kleur en zien we heel veel tropische vissen, snappers, maanvissen, nemo’s en zelfs een gespikkelde zeeslang.
Het helpertje van captain Ikan zwemt even mee om de plek van de schildpadden te duiden en zowaar spotten we er een paar.
Na een paar uur gesnorkeld te hebben gaan we aan wal om daar te chillen en te lunchen. We mogen blij zijn dat er voldoende schaduw is want anders waren we compleet verkoold geweest. We bemachtigen twee ligbedden en een picknicktafel, wat onze basis op het eiland wordt.
De WHT bestelt een heerlijke Bintang en MJ houdt het bij thee. Na een tijdje wordt het eten geserveerd, ikan, in dit geval tonijn met rijst, groente, en, de WHT kan zijn geluk niet op, lekkere maïs frikadellen. Moeder Jachthaven nodigt Yusri uit bij ons aan tafel aan te schuiven, waar zij even later spijt van had, daar Yusri, zoals het in dit land betaamt, lekker uitgebreid slurpend en smekkend zat te eten. Maar goed, het is goed voor de team building.
Na deze copieuze maaltijd gaat het reisgezelschap uitbuiken op de ligbedjes, MJ in de schaduw en de WHT vol in de zon.
Gelukkig staat er koel briesje die ervoor zorgt dat je ongemerkt geroosterd wordt. Al snel verkast de Wormholetraveler naar de vloedlijn om bijzondere schelpen te scoren waar hij zowaar succes mee heeft. Een korte verkenningstocht door de kampong levert niets op; de weefdames hebben pauze en de snuisterijen mensen hebben geen interessante snuisterijen.
We keren weer terug naar de sloep maar om daar te komen moeten we de bemanning wakker fluiten,
grijnzend slepen ze de sloep richting strand.
De motoren worden met veel knallen en zwarte rook gestart en we gaan opnieuw onderweg richting een duikplek. Ditmaal gaat Moeder Jachthaven alleen want al is het zeewater 30 graden, de Wormholetraveler vindt het welletjes voor vandaag wat betreft de het snorkelen. Hij blijft aan boord voor een goed gesprek met Captain Ikan, helpertje en chauffeur Yusri. Nou dat was ijdele hoop, niet meer dan een grijns was de uitwisseling. Yusri die minimaal,engels spreekt was druk bezig met vissen en haalde de ene na de andere vis op het droge.
Ook daar was geen zinnig woord mee te wisselen. Ondertussen spotte MJ de ene na de andere schildpad en tropische vissen. Na zeker een uur nog gesnorkeld te hebben kwam zij enigszins onderkoeld het water uit waarna de vertrekvlag gehesen werd.
Captain Ikan surft tussen de golven door naar ons strandje waar we na 40 minuten weer arriveren.
We nemen afscheid van de Captain en zijn helpertje, waarschijnlijk was de tip erg goed want ze bleven ons nog lang uitzwaaien.
In de bungalow aangekomen bleek dat er niets was schoongemaakt, laat staan dat er schone handdoeken waren opgehangen. Bij navraag bleek dat de sleutel van de bungalow in de broekzak van de WHT de enige was en dat daardoor er niet schoongemaakt was. Gelukkig waren er nog voldoende schone handdoeken in aanbieding dus twee gingen mee richting bungalow.
Na een prima diner werd het bed opgezocht, morgen richting Bira.
