De ochtend begint super vroeg; om 05:00 stappen we uit bed en melden ons om 05:30 bij de ingang van Tangkoko National Park. Dit keer gaan we op jacht naar de kuifmakaak en de Hornbill. Moeder natuur garandeert niets maar maybe yes maybe no gaan we ze zien. Junly is nog een beetje slaperig maar staat wel gelijk aan. We are lucky want we hebben nog geen 2 stappen gezet of we worden al omringd door zo’n 30 makaken die variëren van groot tot klein.
Vooral de alfa man is redelijk imposant en die wil je niet achter je aan hebben.
Voor zeker een half uur lopen we met de troep op die wisselend rechts en links van ons het struweel in en uit stuiven.
Na een tijdje blijven we alleen over met het alfa mannetje die op zoek is naar voedsel voor z’n troep af en toe roept hij en dan komen een paar van z’n teamleden voorbij rennen.
Het is een imposant gezicht, dan vindt Junly het welletjes en we gaan het bos in. Onze ranger is uitermate bedreven in het spotten van beesten in slechte lichtomstandigheden. En opnieuw are we lucky want we spotten een ijsvogelpaartje; De blauwkopbosijsvogel
Dan denkt de WHT dat er een helicopter landt in de jungle maar het is een Sulawesi Jaarvogel (Sulawesi knobbed Hornbill) die boven de bomen cirkelt. Junly raakt er opgewonden van en scheurt door het bos met ons op z’n hielen. Af en toe parkeert hij ons bij een boom en gaat op zoek naar het beest. Op een gegeven moment staan we moeder ziel alleen in de jungle en komt er vanuit de struiken een ranger opduiken die ons op hoge toon vraagt waar onze ranger is. Fafev zegt dat wij alleen zijn en de WHT beaamt dat waarop de ranger van kleur verschiet en vraagt hoe wij de weg denken te vinden. Wij helpen hem uit de droom en gelukkig komt Junly weer aanlopen en de verwarde ranger in plat Bahasa uitleggen dat wij een grapje maakten, zelf kon Junly er heel hard om lachen. Na zeker 30 minuten in de jungle gecirkeld te hebben weten we de Hornbill te localiseren en hebben we een prachtig uitzicht op een Sulawesi knobbed Hornbill echtpaar die gezellig zitten te snacken in een boom. Hun niet meer in gebruik zijnde nest spotten we ook. We schieten natuurlijk vele plaatjes maar uiteindelijk moeten we door. We are very lucky ….
Dan hebben we een close encounter met een geelbuikboeboek-uilenechtpaar met jong; we are so lucky zegt Junly en we ook hier blijven we mooie plaatjes maken.
We starten richting de uitgang te gaan maar eigenlijk wil Junly nog een beer koeskoes spotten, wij overtuigen hem na 4 uur gehiked te hebben in de jungle wij misschien wel richting uitgang moeten gaan. Dat doet hij uiteindelijk en loopt via een bospad richting uitgang, maar dan gebeurd het we spotten een vogel nagenoeg op de grond staand op een tak. Een rusty-backed Trush (roodruglijster) een grond vogel die zelden gefotografeerd wordt en bedreigd wordt. We are extremely lucky zegt Junly.
Dan keren we weer terug op de parkeerplaats waar onze chauffeur Jefry ongeduldig staat te wachten, wij stellen hem gerust hij kan de reistijd van twee uur inkorten met een uur door de snelweg te nemen. Wij zijn bereid de tol te betalen die volgens de gids 40000 rupee is, want hiermee kunnen we nog steeds ontbijten, douchen en op tijd, twaalf uur, aankomen in de haven van Manado, waar we opgepikt worden, door de boot van het Bastianos Bunaken Resort.
Na het ontbijt nemen we afscheid van Afef, we mogen altijd langskomen in Tunesië, en gaan onderweg richting Manado.
De snelweg is totaal verlaten en bij de tolpoortjes moet MJ eruit om met Jefry geld op z’n credit card te laden, Jefry geeft aan aan Moeder Jachthaven dat er 50000 rupee op moet maar MJ is niet helemaal van gisteren en geeft aan dat de gids zei dat het 40000 rupee was; dat was ook goed volgens Jefry. We zijn blij dat we afscheid van hem nemen, niet het type mens waar we mee door Sulawesi willen rijden.
We rijden door de tolpoortjes en zijn in een zucht in de haven waar de boot al klaar ligt.
Daar worden we opgewacht door Simone, de manager van Bastianos Bunaken, die ook mee terug vaart richting het eiland. Naast een Amerikaan met zijn dochter zijn wij de enige gasten.
De Amerikaan woont op Bunaken en is eigenaar van een travel agency die safari travel heet en busjes met zebra strepen erop heeft rondrijden. We arriveren op het eiland en betreden het resort. Het ziet er erg leuk uit en we zijn van alle gemakken voorzien.
We maken kennis met de staf en schuiven gelijk aan bij de lunch.
Na het uitbuiken, worden we door Simone, een Italiaan, bijgepraat over de mogelijkheden en niet onbelangrijk de prijzen die berekend worden voor duik- en snorkeltours en dolfijn view trips.
Daarna hangen we bij de infinity pool die, hiep hiep hoera, gevuld is met licht zout water.
Voor we het weten is het snack time, heerlijke frikadelletjes worden er geserveerd.
Golden hour is dit keer uitbundiger dan ooit en nog beter, vanaf ons balkon perfect te bekijken.
Vanaf zeven uur is het diner wat de klok slaat.
Het was een lange dag dus we maken het niet erg laat. Ons verblijf op de Bunaken is begonnen.
