Deze keer worden we vroeg opgehaald om richting Cruz del Condor te gaan waar we hopelijk de Condor mogen aanschouwen. De Condor is de algemene naam voor twee soorten gieren uit de Nieuwe Wereld. De naam is afgeleid van het Quechua ‘Cuntur’. Het zijn de grootste vliegende landvogels op het westelijk halfrond.
Eén soort, de Andescondor ( Vultur gryphus ), leeft in het Andesgebergte . De andere soort, de Californische condor ( Gymnogyps californianus ), is momenteel beperkt tot het westelijke kustgebergte van de aaneengesloten Verenigde Staten en Mexico , evenals tot de noordelijke woestijnbergen van Arizona .
Condors zijn zeer grote, breedvleugelige zweefvogels. De Andescondor heeft een spanwijdte van 2,7 tot 3,1 meter en zelfs tot ongeveer 3,20 meter en een gewicht van 8–15 kg, waarbij de mannetjes variëren van 11 tot 15 kg en de vrouwtjes van 7,5 tot 11 kg. Van alle levende vliegende vogels is de Andescondor de derde zwaarste na de Koritrap en de grote trap (tot 21 kg), en alleen de reuzenalbatros (tot 3,5 m) in spanwijdte. Metingen worden gewoonlijk gedaan bij exemplaren die in gevangenschap zijn opgegroeid.
Wilde condors bewonen grote territoria en reizen vaak 250 km per dag op zoek naar aas. Met zo’n grote spanwijdte kunnen deze vogels soms met één enkele vleugelslag meer dan een uur overbruggen. Ze geven de voorkeur aan grote karkassen, zoals die van herten of runderen, die ze spotten door te zoeken naar andere aaseters. Deze rivaliserende soorten kunnen echter niet door de hardere huid van deze grotere dieren heen scheuren i.t.t. een grotere condor. In het wild eten ze af en toe, en kunnen vaak een paar dagen zonder eten, om zich dan vol te proppen met meerdere kilo’s in één keer, soms tot het punt dat ze niet meer van de grond kunnen komen.
We worden opgehaald bij de Colca lodge
waar we zijn uitgecheckt en naar een verzamelpunt in Yanque gebracht worden alwaar een bus wacht en waar onze bagage in getetrist wordt, evenals onze rugzakken.
Op het centrale plein worden de toeristen onderhouden met traditionele dansen
Zelf zitten we als sardientjes in een blik en hebben gids Jesus die voor ons nauwelijks verstaanbaar is.
Onderweg wordt er een aantal maal gestopt voornamelijk bij toerist traps en wat mooie miradors.
De stop in Maca is best wel het een ander te zien is. Jesus verwacht dat de kerk Iglesia Santa Ana de volgende keer niet te bezoeken is, want de aarde beeft zo’n drie keer per dag en de kerk wordt daardoor langzaam gesloopt.
De kerk is voorzien van spiegels
Uiteindelijk arriveren we bij het Cruz de Condor gelegen aan de Colca Canyon. Jesus moet kaartjes kopen maar eerst moet er door de plaatselijke koddebeier een check gedaan worden hoeveel latino’s er in de bus zitten want daar wordt een andere prijs voor gerekend. Dan mogen we door richting Cruz del Condor.
De Colca Canyon is een kloof van de Colca-rivier. Met een diepte van ongeveer 1000 – 2000 m terwijl de bodem zich op ongeveer 2000 m bevindt en de randen zich op 3000 – 4000 meter boven de zeespiegel bevinden), is het een van de diepste canyons ter wereld. De lengte is ongeveer 70 kilometer. De Colca-vallei is een kleurrijke Andes- vallei met pre- Inca -gewortelde bewoners en steden gesticht in de Spaanse koloniale tijd, nog steeds bewoond door mensen van de Collagua- en de Cabana-culturen. De lokale bevolking handhaaft haar voorouderlijke tradities en blijft de pre-Inca-trapterrassen, Andenes genaamd, cultiveren.
We zijn niet alleen en het reisgezelschap spreidt z’n kansen; EW en Ploffer stellen zich strategisch op een wat lager gelegen platform en de WHT en MJ staan op een wat hoger gelegen platform.
De natuur laat zich niet dwingen maar binnen de kortste keren zien we de giganten van de lucht voorbij zweven.
Soms ver weg of diep in de canyon, maar vaak vlak voor ons langs of over ons heen. We schieten heel wat plaatjes, de een nog mooier dan de ander.
Uiteindelijk wandelen we terug richting bus terwijl Jesus wetenswaardigheden vertelt.
Daarna gaat het terug richting Yanque waar we weer ons lunch buffet hebben
om daarna naar de bus gebracht te worden die ons naar Puno brengt.
De Native express brengt ons via allerlei stops, waarbij het hoogste punt 4900 m aangedaan wordt. De WHT blijft lekker in de bus want de temperatuur zakt vervaarlijk richting 0 graden. Uiteindelijk arriveren we om 19:45 u in Puno.
Pedro wacht ons op en brengt ons naar het busje; naast het reisgezelschap stapt er ook een man in waar Moeder Jachthaven mee probeert te bonden; ze vraagt aan de man hoe zijn vakantie is en krijgt een chagrijnig antwoord in de zin van slecht georganiseerd en eigenlijk was niets goed. Deze buitenlander had klaarblijkelijk last van de hoogte en we hebben hem ook niet meer gezien.
We checken in Tierra Viva, een prima hotel waar we een nacht blijven om er over een dag weer terug te keren daar we een nacht bij de locals op het eiland Amantani verblijven.
Snel gooien we onze koffers in de kamer en gaan op zoek naar het aanbevolen restaurant Casona waar we gelukkig een plekje krijgen ondanks dat de zaak bommetje vol zit.
We eten er werkelijk prima voor het schamele bedrag van 10€ p.p om uiteindelijk weer in Tierra Viva terug te keren. Morgen varen op het Titicaca meer en slapen op Amantani.
