Vandaag trekken we aan onze stutten in Cusco. Onze koffers blijven achter in het hotel en alles wat we nodig hebben voor de a.s. hike zit in de rugzak. We worden vroeg opgehaald door Alain en Marco en gaan op weg richting Chinchero alwaar we de resten van de regenboogtempel gaan bekijken. Om te zeggen dat het ongerept is, is bezijden de waarheid; alle rondreizende toeristen voorzien van gids doen dit plaatsje aan. Waarom? Nou er staat een Spaanse kerk die op het fundament van een oude Inka tempel is gebouwd en er nog resten van Inka landbouw (lees terrassen) te zien zijn.
Daarnaast zijn de inwoners specialisten in het weven van alpaca wol dus zijn er duizenden winkeltjes waar toeristen souvenirs kunnen kopen en dat ook doen.
We krijgen uitleg van Alain wat er allemaal te zien is en de dames kopen bij een local nog wat snuisterijen. We vergapen ons aan het nieuw aan te leggen internationale vliegveld van Cusco waar men reeds 25 jaar mee bezig is maar volgens Alain gaat het nu echt gebeuren; een Koreaans consortium heeft de handschoen opgepakt en is druk doende.
Daarna gaat het richting Salineras de Maras. Het reisgezelschap huivert bij iedere bocht en de WHT prijst zich gelukkig dat Marco de chauffeur zeer ervaren is. Het lijkt wel of we mee doen aan het tv programma dangerous roads. Soms voelen we dat het achterwiel niet echt grip meer heeft, maar Marco weet het iedere keer weer ten goede te keren. We arriveren met zo’n honderd andere toeristen busjes bij de ingang van de zoutvelden
In de droge tijd wordt hier door een coöperatie van 4 gemeenschappen zo’n ton aan zout gewonnen wat voornamelijk in de chocolade-industrie wordt gebruikt. COVID en hoge import tarieven eisen hun tol en dat is te zien aan de hoge voorraad.
Na alles uitgebreid bekeken te hebben nemen we dezelfde gezellige weg terug en de afgronden lijken nog dieper. Na deze horde genomen te hebben maken we een stop bij een chocolaterie waar we een spoed cursus smekjes en smaakjes in twee minuten kroningen waarna het reisgezelschap geacht wordt de winkel leeg te kopen. We schaffen de lievelings chocola aan voor Marco en Alain die er erg mee in hun nopjes zijn.
De laatste bezichtiging is Moray, een soort onderzoeksinstituut van de Inka’s. In het vulkanisch gesteente zijn er diverse terrassen gemaakt die per terras een andere temperatuur hebben. Hier werden gewassen uitgeprobeerd op diverse hoogtes maar ook onder diverse temperaturen. Het gaf aan dat de Inka’s niet alleen kennis hadden van gewas teelt maar dat ze ook geologische kennis hadden. Zeer indrukwekkend om te zien.
Van al deze information overload heeft de WHT trek gekregen en wordt op zijn wenken bediend want we maken lunchstop waar een uitgebreid lunchbuffet ons deel is.
Hierna is onze laatste stop vandaag Ollantaytambo maar we stoppen wel even om de skylodges te bekijken. Een soort capsules die tegen een bergwand zijn aangeplakt en waar je via een 5 uur durende klim met klim ijzers je slaapplek bereikt.
Gelukkig zitten wij in een normaal hotel Sol Natura genaamd. Het bereiken van Ollantaytambo heeft nogal wat voeten in de aarde; het ligt op 2830 m hoogte en de toegangsweg is niet erg breed. Resultaat een file van hier to Tokyo, maar uiteindelijk arriveren we bij het hotel.
Het hotel is niet ver van het station en het centrale plein, dus ideaal gelegen. Het reisgezelschap neemt afscheid van Marco en Alain die terugkeren richting Cusco. Zelf besluiten we op verkenning te gaan richting centrum. EW test nog ff de benen door richting zonnetempel te gaan, de rest van het reisgezelschap loopt richting central square en verkent wat fotogenieke straatjes.
We verzamelen op een balkonnetje op het plein waar we maximaal van de zon genieten en alles wat er op het plein gebeurt.
De zon gaat onder en de temperatuur gaat onderuit,
aangezien we morgen aan onze hike richting Machu Piccchu beginnen, gaan we aansluitend eten in een leuke tent.
Hierna lopen we terug richting hotel om te gaan slapen.
