Magical Machu Picchu

Deze ochtend worden we om 07:00 opgehaald door Henry, de hike-leader die ons meeneemt richting Machu Picchu, maar wie er komt, geen Henry. Stress alom, want tot nu toe waren de afgesproken tijden met gidsen zeer punktlich. Onze trein gaat om 07:50 en halen we die niet dan hebben we een probleem. Uiteindelijk komt Henry buiten adem aanlopen; dacht dat ons hotel dichter bij het station was, dus moest weer de helling op lopen.

Hij neemt ons mee en we lopen met volle bepakking naar het station. Daar aangekomen ontmoeten we de rest van de groep waarmee we naar Machu Picchu zullen lopen. Michael en Christine uit Bonn, Antonio uit Mexico en Valentina uit Italië en gids Henry. De sfeer zit er gelijk goed in en Henry benoemd ons als one family.

En hij gaat er voor zorgen dat iedereen deze tocht haalt. We beginnen gelijk met een uitdaging; een deel van de Incatrail is geblokkeerd door landslides en dus moeten we een alternatieve route lopen.

Eerst moeten we ervoor zorgen dat we in de trein komen, Henry heeft de tickets van Ollantaytambo naar uitstappunt km104. Na controle van paspoort en ticket mogen we aan boord. Ook deze rit wordt door Peru Rail verzorgt maar heeft een andere sfeer dan die van Puno naar Cusco.

Veel toeristen die naar Machu Picchu rijden en daar de bus naar boven nemen, her en der groepen Inca trail hikers die eerder uitstappen en de trail lopen, allemaal mensen die een gezonde spanning hebben over wat ze gaan meemaken.

Zoals gebruikelijk lopen we via de rails naar ons rijtuig. Henri overhandigd de lunch box en de WHT denkt alleen maar dit moet ook mee naar boven gesjouwd worden.

De Panorama trein is afgeladen en het landschap is indrukwekkend.

Uiteindelijk halteren we bij treinpaal km104 waar we uitstappen en de rivier oversteken.

Hier gaat de trail beginnen, we kunnen nog eenmaal van het toilet gebruik maken en ons drinkwater aanvullen.

De trail is door de wijziging lastiger geworden omdat we in plaats van 700 hoogtemeters in 7 km nu 700 hoogtemeters in 2 km moeten overbruggen. We lopen eerst een deel langs de rivier de Urubamba, zogenaamd Peruvian flat en gaan daarna de 700 hoogte meter overwinnen om bij onze lunch plek en de regenboogtempel uit te komen.

Onderweg hebben we mooie vergezichten

en soms komen er op een holletje Peruaanse Porters naar beneden met mega bepakking op hun rug. Dan moet je als hiker, wil je het overleven, je plat tegen de berg aandrukken, zodat deze mannen vrije doorgang hebben. Zodra je een porter ontwaard roep je mountainside en de hele family staat als stokstaartjes tegen de berg gedrukt. Heel de family doet mee in dit spel dus ook onze Duitse vrienden die als zij mountainside roepen het verdacht veel op Mahlzeit lijkt. Kortom binnen de kortste keren brullen we Mahlzeit en iedereen drukt zich braaf tegen de wand.

Henry ontfermt zich over de family en is zeer zorgzaam en alert. Hij bekommert zich om MJ en neemt haar rugzak op het steile stuk over en stopt die in de zijne.

Op die manier komt iedereen aan in het lunch kamp waar de incatrail vervolgd kan worden. Na toch wel een pittige inspanning is de WHT blij dat hij z’n lunchbox kan open maken en de inhoud kan verorberen. Scheelt in gewicht van de rugzak.

Daarna gaan we door richting Intipunki de z.g. zonnepoort.

De laatste echte hindernis zijn de monkey stairs of gringo killer, een loei steile stenen trap die eigenlijk alleen op handen en voeten te beklimmen is. Er valt nog wel eens een gringo(= toerist met blanke huid) naar beneden dus vandaar de bijnaam.

Het loopt tegen vieren als de WHT de laatste monkey treden overwint en door de zonnepoort heen loopt.

Een onbeschrijfelijk moment. Machu Picchu badend in de zon in de diepte gelegen met de bekende berg op de achtergrond. Alle inspanning en vermoeidheid valt weg bij dit moment. En als een half uur later ook MJ de zonnepoort doorkomt op karakter en de family het volledig gehaald heeft is iedereen de vermoeidheid vergeten.

Een grupenbild van onze groep bewijst dat we allemaal boven zijn gekomen.

Daarna dalen we af richting sector 1, het deel waar alleen de Inka trail hikers mogen komen.

Dit is het moment voor selfies, groepsfoto’s en foto’s met de lama’s die daar rondlopen,

De ondergaande zon zet Machu Picchu in een magisch licht dat is waar we het om gedaan hebben.

Zodra de zon onder is dalen we verder af naar het busstation waar we in de bus stappen richting Aguas Calientes.

De rij is enorm, maar gelukkig weet Henry zijn invloed aan te wenden om ons in een van de klaarstaande bussen te krijgen.

We arriveren in Aguas Calientes en gaan op zoek naar ons hotel Gringo’s Bill. We zoeken ons helemaal scheel maar uiteindelijk vinden we het weggestopt aan het centrale plein.

Het is een bijzonder hotel wat redelijk vochtig is, wat niet gek is want de zon komt nauwelijks in Aguas Calientes wat in een diepe kloof verscholen ligt. We spoelen snel alle stof van ons af en gaan met de family eten. De biertjes gaan er gretig in en we laten ons het eten smaken.

Daarna naar bed want morgen naar sector 3 Machu Picchu.