Machu Picchu explained

We beginnen in ons Gringo Bill hotelletje met een ontbijt. We hebben met gids Henry afgesproken dat we om 07:30 bij het busstation zijn waarna de gehele family op de bus richting Machu Picchu zal stappen. Het ontbijt is ok, in tegenstelling tot de klamme lappen waar we in geslapen hebben.

Met plezier checken we uit en laten onze bagage achter, want dat hebben we vanochtend niet nodig.

Het is chaos op het centrale plein want de laatste dagkaarten voor Machu Picchu worden vergeven. Het is een gedrang van jewelste want vele backpackers en dagjesmensen beproeven hun geluk. Het ministerie van Cultuur vaart er wel bij; 5600 bezoekers per dag a 222 Soles. Helaas zoals bijna iedere dag, worden er vele teleurgesteld.

Precies op tijd zijn we bij de bus halte waar de family ons opwacht.

Henry heeft de buskaartjes en na paspoortcontrole, kunnen we, na de wachtrij getrotseerd te hebben, aan boord. De WHT duikt gelijk op de achterbank en de rest van het gezelschap gaat iets meer voorin zitten. Een verstandige keuze want de weg naar Machu Picchu is een dirt road voorzien van tientallen haarspeldbochten. Tel daar bij op dat de chauffeurs de weg blindelings kennen en op het scherpst van de snede een zo efficiënt mogelijke lijn rijden.

De WHT wordt als een zak aardappelen heen en weer gesmeten om uiteindelijk als een verfrommelde handdoek uit de bus te stappen op Machu Picchu hoogte.

De family wordt verzameld en samen met gids Henry gaan we richting sector 3. Het puilt er uit van de toeristen die allemaal een selfie willen maken.

Machu Picchu is een Inca- citadel uit de 15e eeuw, gelegen op een bergrug van 2430 meter Vaak aangeduid als de “Verloren Stad van de Inca’s”.

De Inca-beschaving had geen geschreven taal en na de eerste ontmoeting door de Spaanse soldaat Baltasar Ocampo, zijn er geen Europeanen geregistreerd die de site hebben bezocht vanaf het einde van de 16e eeuw tot de 19e eeuw. Voor zover historische kennis reikt, zijn er geen bestaande schriftelijke documenten die de site beschrijven tijdens haar periode van actief gebruik. De leidende theorie is dat Machu Picchu een privéstad was voor de Inca-koninginnen. De namen van de gebouwen, hun vermeende gebruik en hun bewoners, zijn het resultaat van moderne archeologie gebaseerd op fysiek bewijs, waaronder graven op de site. Machu Picchu werd gebouwd in de klassieke Inca-stijl, met gepolijste droge stenen muren.

De drie belangrijkste structuren zijn de Tempel van de Zon, de Tempel van de Drie Ramen en de Intihuatana. De meest recente archeologen geloven dat Machu Picchu werd gebouwd als landgoed voor de Inca-keizer Pachacuti (1438-1472). De Inca’s bouwden het landgoed rond 1450, maar verlieten het een eeuw later, ten tijde van de Spaanse verovering.

Daarnaast vind je ook de Tempel van de Condor. De condor is de grootste vogel van Zuid-Amerika en was heilig voor de Inca’s. Deze tempel eert de condor door de natuurlijke rotsformatie als vleugels te gebruiken en een steen aan de basis van het lichaam te plaatsen.

Machu Picchu werd in 1982 uitgeroepen tot historisch heiligdom van Peru en in 1983 tot UNESCO- werelderfgoed. Dat schept verplichtingen tot het in stand houden van het complex; zo zijn stokken met stalen punten verboden, gelukkig heeft MJ beschermingsdoppen van onze Duitse amigos gekregen en op het moment dat ze er op aangesproken wordt kan ze laten zien dat de punten afgeschermd zijn.

Henry leidt ons rond en vertelt veel wetenswaardig; de Inka gemeenschap was gebaseerd op werken voor de gemeenschap: ouderen brachten hun ervaring over op de jongeren, tussen de 20 en de 40 werkte op het land, in de bouw of aan de aanleg van irrigatie systemen. Wilde je dit niet dan waren ze meedogenloos, je werd vermoord en begraven. Gevangenissen waren er niet.

We schieten vele plaatjes en laten alle info op ons inwerken. Het reisgezelschap weet te voorkomen dat Michael een reuzenspin in z’n nek kreeg, het beest zat geniepig te loeren op een kans.

Dan is het tijd om sector 3 te verlaten en de bus op te gaan zoeken.

We sluiten aan in de rij bij de bus om weer naar Aguas Calientes af te dalen.

Bij aankomst maken we nog een grupenbild met de family.

En we doen nog een gezamenlijke lunch met de familie in Aguas Calientes, waarbij de WHT en EW gebakken cavia eten, een specialiteit van de streek. Deze scharrel-cavia’s zijn absoluut geen huisdieren en smaken heerlijk.

Na dit allemaal verwerkt te hebben rekenen we af en halen onze bagage op. We moeten de trein van 14:45 halen. Even is het spannend, want de toegang tot het perron, is verborgen in een Mercado; bij navraag vinden we het uiteindelijk op tijd.

Eerst nemen we afscheid van de Duitse tak van de family die nemen een trein later en arriveren dus ook later in Cusco.

Uiteindelijk na een chaotische boarding procedure geraakt het reisgezelschap aan boord en voordat we het weten zijn we onderweg naar Ollantaytambo.

Onderweg weer prachtige vergezichten

en bij aankomst een nog grotere chaos; de locals worden als eerste bevrijd uit hun rijtuig en gaan via de rails in een rechte lijn naar de uitgang, niet lang daarna geld hetzelfde voor de gringo’s dus 5600 man proberen zo snel mogelijk het station uit te komen.

Henry wacht ons op en in een soort speedmars gaan we richting bus. De opzet lijkt te lukken want we zijn de chaos en file voor en zitten op de weg voordat we het doorhebben. En snelle plasstop voorkomt dat we een natte achterbank hebben en we zijn onderweg naar Cusco. In Cusco worden we weer afgezet bij ons hotel, we nemen afscheid van Henry, en droppen onze spullen in de kamers die we toegewezen hebben gekregen. We pakken een restaurant vlakbij voor een licht souper.

Waarna het bed wordt opgezocht. Morgen passagieren in Cusco