Vandaag doen we een eerste voorzichtige verkenning van Oaxaca. Aangezien het in de ochtend en vroege middag droog is besluiten we te gaan hiken aan de rand van Oaxaca, de Cerro Seco hike.
De start van de hike is aan de rand van Oaxaca en leidt via stenige paden en rotsen rondom een heuvel en geeft een prachtig uitzicht op Oaxaca. We parkeren de auto ‘veilig’ bij een kroeg om ellende te voorkomen en starten de trail met voortvarende tred. We zijn nog geen 200m gevorderd of plotseling verschijnt er een municipal politie patrouillewagen die klaarblijkelijk daar hun pauze willen gaan doorbrengen. Moeder Jachthaven is er als de kippen bij om een foto van ze te maken, wat op geen bezwaar stuit van de politie zijde. Sterker nog zelfs de wapens worden uit de auto gehaald en mee geposeerd. Dit tot grote hilariteit van de politie zelf.
Daarna lopen we door en al gauw wordt het steiler en het pad nauwer zodat deze wandeling in een serieuze hike evolueert.
Het is prettig warm en we zweten als otters als we bij het uitzichtpunt arriveren. Het uitzicht is meer dan de moeite waard en we leggen het vast voor later.
Daarna dalen we weer af en uiteindelijk bereiken we de auto die onaangeraakt is.
Nu moet de inwendige mens versterkt worden dus ThoLau hebben op hun devices een eetgelegenheid geïdentificeerd waar we naar toe rijden.
Caldo de Piedra heet het restaurant wat vernoemd is naar een pre-Spaans gerecht uit Oaxaca, in de regio Chinantla.
Het bestaat uit een vis- en zeevruchtenbouillon die vrijwel direct wordt gekookt door gloeiend hete rivierstenen direct in de kalebas te plaatsen, samen met de rauwe ingrediënten. Deze eeuwenoude techniek, waarvan wordt aangenomen dat deze meer dan 500 jaar oud is, vertegenwoordigt een gemeenschapsritueel en een symbool van de culturele identiteit van de Chinantec-bevolking, die de bouillon aan de rivier bereidt. Traditioneel werd het door mannen aan de rivieroever bereid, niet alleen als voedsel, maar ook als offer aan vrouwen, kinderen en ouderen, om de eenheid van de gemeenschap te versterken.
Ondanks dat het proces de WHT aanspreekt besteld hij gewoon enchiladas verde met een heerlijk glas maracuja. De lunch is voortreffelijk en het restaurant een schot in de roos.
Na dit culinaire avontuur gaan we richting de Arbol de Tule, de dikste boom ter wereld. Met een kroonomtrek van 58 m en een diameter van 14,5 m is deze meer dan 2000 jaar oude boom een bezienswaardigheid.
Met een stamdiameter van 14,5 meter wordt geschat dat er minstens 30 mensen met gevouwen handen nodig zouden zijn om hem te bedekken en dat er ongeveer 500 mensen in de schaduw passen.
De lokale Zapoteken noemde hem Yaga aguitz of Yaga guichiciña, wat papierboom of glanzende boom betekent.
We bezoeken het terrein waar deze boom staat en de WHT kan bevestigen dat het een imposante boom is.
Ook het belendende kerkje en de bloementuin mogen er zijn.
We keren terug richting Oaxaca city want ThoLau hebben een date met een vriend uit down under die in Mexico aan het rondreizen is en toevallig vandaag in Oaxaca is voordat hij doorgaat naar Canada. Alvorens naar ons appartement te gaan, maken we een pitstop bij een supergeant warenhuis, waar we koek en zopie kopen.
Aangekomen in onze Casa vertrekken ThoLau richting binnenstad voor een hello drankje met hun down under amigo. Later op de avond sluiten de WHT en MJ aan om gezamenlijk te eten bij de Italiaan Dassani.
Wat moet de WHT erover zeggen? Het is genieten geblazen en de reisverhalen vliegen over tafel.
Na een mooie avond zeggen we goodbye en gaat ieder zijns weeg. Het was een mooie avond. Morgen verdere inspectie van Oaxaca
