Vandaag vroeg op want we gaan richting de bevroren watervallen. Een rit van zo’n anderhalf uur waarbij we de bergen in gaan. Gepakt en gezakt gaan we onderweg want je weet het nooit qua weer. Voorlopig is de voorspelling uitstekend en is het een blue bird day. Aangezien het zondag is en we niet dwars door de stad moeten schieten we aardig op.
We rijden door Mezcal country en textiel country wat aardig klopt gezien de vele uitspanningen die flesjes mezcal en kleedjes aanbieden.
Ook zien we vele wielrenners die met gevaar voor eigen leven de Mex 190 trotseren al dan niet onder begeleiding van auto’s met zwaailichten.
De wegen die naar binnen leiden, zijn af en toe geblokkeerd. En daarom zien we veel politie roadblocks onderweg.
Ondanks de ontwikkeling lijden de nabijgelegen gemeenschappen San Lorenza Albarradas en San Isidro Roaguia nog steeds onder armoede. Elke bezoeker moet door de staat Oaxaca tussen de M$ 10,00 en M$ 60,00 pesos betalen om de site te betreden, afhankelijk van het seizoen. Staatsfunctionarissen beloofden het geld dat op de site werd verdiend te investeren in het verhogen van de levensstandaard in het gebied, maar bewoners beweren dat dit nooit is gebeurd. Als gevolg hiervan hebben de lokale bewoners hun eigen controleposten langs de weg opgezet om een kleine vergoeding te heffen, waardoor toeristen soms twee keer moeten betalen om de site te betreden – een keer op de weg en een keer bij de ingang van het park.
Inderdaad moeten we serieus tol betalen maar de weg is navenant luxe. We arriveren bij de locatie van Hierve el Agua.
Opnieuw betalen we entree, daarna parkeren we de auto in de schaduw en betreden we het complex.
Naast de kunstmatige zwembaden die niet meer in functie zijn, aan de kant van het amfitheater, zijn er een aantal andere voorzieningen gebouwd voor bezoekers, zoals eetkraampjes, kleine markten, hutten en een gewoon zwembad. Het huttengebied, genaamd “Turis Yu’u”, met zijn zwembad werd gebouwd in de jaren negentig en biedt ruimte om je om te kleden, te douchen, te eten in een openluchtrestaurant en om te overnachten, hoewel de accommodaties erg eenvoudig zijn. Dit complex, evenals veel van de andere kraampjes, zijn eigendom van bewoners van de Roeguia-gemeenschap.
Hierve el Agua ( Spaans voor “het water kookt”) is een reeks natuurlijke travertijnrotsformaties in San Lorenzo Albarradas die lijken op watervallen. De site ligt ten oosten van Oaxaca en bestaat uit twee kliffen die tussen de vijftig en negentig meter oprijzen uit de vallei eronder, van waaruit bijna witte rotsformaties zich uitstrekken die op watervallen lijken. Deze formaties worden gecreëerd door zoetwaterbronnen, waarvan het water oververzadigd is met calciumcarbonaat en andere mineralen. Terwijl het water over de kliffen stroomt, worden de overtollige mineralen afgezet, op dezelfde manier als stalactieten worden gevormd in grotten.
Een van de kliffen, de “cascada chica” (kleine waterval) of het amfitheater genoemd, bevat een aantal kleine natuurlijke poelen.
We hiken eerst, om zowel, de kliffen op hoogte te bekijken, als ze vanuit het dal te bewonderen. De site bevindt zich in een zeer geïsoleerde regio met ruig terrein, voornamelijk gedomineerd door steeneikenbos , cactussen en andere semi-woestijnvegetatie.
De hike is niet eenvoudig, gelukkig is het niet extreem lang
Bij terugkomst koelen we af bij de natural pools en schieten wat leuke plaatjes.
Het gebied is ook van archeologisch belang vanwege het uitgebreide irrigatiesysteem en de terrassen die de Zapoteken zo’n 2500 jaar geleden hebben gebouwd. Het was waarschijnlijk ook een heilige plaats voor de oude volkeren van de Oaxaca-vallei. De kanalen maken deel uit van een irrigatiesysteem dat meer dan 2500 jaar geleden werd aangelegd, waarvan het grootste deel zich uitstrekt vanaf de kant van het amfitheater.
Onderzoekers hebben de terrassen en kanalen bestudeerd die in de zijkanten van de bergen waarop deze kliffen liggen zijn uitgehouwen en zijn tot de conclusie gekomen dat het een irrigatiesysteem was, uniek in Mexico.
De ochtend is voorbij en we gaan retour Oaxaca via de alternatieve route,
op de terugweg stoppen we in het dorp Teotitlan del Valle waar we lunchen. Het is een verbazingwekkend leuke tent waar we prettig geholpen worden en het eten is prima.
Daarna wordt er door de dames geshopt en linnen textiel aangeschaft.
Dit duurt toch langer dan verwacht dus pas tegen het einde van de middag arriveren we weer bij ons appartement. Daar wordt gedoucht en gechild om uiteindelijk in de avond richting Adama in de wijk Barrio Xomichilco te gaan eten.
Het restaurant neemt geen reserveringen aan dus bij aankomst moeten we drie kwartier wachten.
Halverwege wordt er ook gemeld dat een aantal ingrediënten opraken dus of we begrip daarvoor willen hebben. Na drie kwartier mogen we naar binnen en kunnen eigenlijk best wel veel van de kaart nog bestellen. Het eten is heerlijk en we genieten met volle teugen.
Met volle buikjes gaan we weer terug naar ons eigen wijkje waar we de koffers moeten pakken.
Morgen op weg naar Mazunte.
Ben benieuwd wat jullie van Mazunte vinden. Esther heeft hier 2 winters gewoond. Fijne reis samen!
Wat leuk! nou we zullen zien hoe het daar is 👋