Vancouver here we come!

Vandaag gaat het gebeuren, de WHT en MJ gaan onderweg richting Vancouver. In het kader van traveling light is er maar een ruimbagage koffer geboekt en zal de rest van de expeditie uitrusting in twee cabin luggage en handbagage gepropt moeten worden.

De WHT maakt zich enigszins zorgen of er toch niet een koffer bij moet. Uiteindelijk wordt er op de limiet, qua gewicht en afmetingen, ingepakt en is het reisgezelschap klaar om weer van de service van de NS gebruik te maken. Gelukkig wil Vales ons wel bij Rotterdam CS droppen; onderweg schaffen we IC direct tickets aan, maar dat loopt niet zo soepel als geanticipeerd. De tickets verschijnen niet op de telefoon maar het bedrag is wel afgeschreven.

Lekker dan want dan kan je ook Rotterdam CS niet in. We worden door Vales gedropt bij het station,

de WHT sjouwt zich een bult aan de bagage en MJ weet uiteindelijk met een niets vermoedende voorbijganger langs de poortjes te sneaken, hetgeen de WHT in Sherpa modus ook doet en bijna shocking klem komt te zitten maar met vereende krachten er doorheen komt. Op het perron gearriveerd kunnen we door ons strategisch op te stellen ons in de IC direct wurmen, waar we in de fietsenstalling op klapstoelen, de reis richting Schiphol aanvangen.

We proberen de conducteur te waarschuwen dat we geen kaartjes hebben maar deze is druk met crowd management voor in de trein. De WHT is er niet gerust op maar MJ denkt dat het wel goed komt. Vlak voor Hoofddorp krijgen we toch kaart controle; alles is ok er is een systeem storing en onze betaling is voldoende bewijs, gelukkig worden we niet in het weiland gezet. De conducteur raakt inmiddels in discussie met een zwartrijder die hem racistisch bejegend en bedreigt. De conducteur staat z’n mannetje, weet zich te beheersen, maar het scheelt niet veel of de raddraaier was uit de rijdende trein geflikkerd. Gelukkig arriveren we snel na dit incident op Schiphol en het eerste wat Sherpa doet is een bagagekarretje vinden. Laverend tussen de vele reizigers weten we uiteindelijk KLM priority incheck snel te vinden. Helaas was de grondstewardess bij de incheck niet een van de meest flexibele; ze wilde wel een seat change doen, want de WHT en MJ zitten verspreid over het vliegtuig, maar dan moest er voor betaald worden hetgeen de frequent flyer WHT niet wilde. We moesten het maar in de lounge of bij de gate proberen. Bij security wordt natuurlijk de rugzak met expeditie gear van de WHT eruit gehaald; te complex, te veel draadjes en teveel power-banks. Na de paspoortscan overleefd te hebben, verbazingwekkend hoeveel Aziaten denken dat ze een Europees paspoort hebben en dus bij de verkeerde paspoortcontrole staan, weten we snel de lounge te vinden. Daar doen we ons tegoed aan allerlei lekkers en komen bij van de avonturen tot nu toe.

Ook hier kunnen de KLM dames ons niet helpen ze verwijzen ons naar de boarding desk om daar de seating te laten wijzigen. We gaan op tijd naar de gate om die vermaledijde seating te organiseren maar ook daar krijgen we nul op rekest. Dan maar aan de purser vragen bij binnenkomst in het vliegtuig. We dienen eerst op onze originele plaats te gaan zitten en dan gaan ze kijken of ze wat kunnen doen. De WHT zit economy comfort in de middenrij in het midden naast een projectmanager die de bouw van 15 hectare kassen begeleid in de omgeving van Vancouver. Daar heeft de WHT wel verstand van dus een geanimeerd gesprek inspint zich nog voordat we in de lucht zitten. MJ zit ook economy comfort in een midden positie naast een Nederlandse man die voor Ludvig Svensson werkt dus de WHT had ineens stof tot discussie. Inmiddels heeft MJ een plek toegewezen gekregen waar ze iets meer ruimte zou hebben echter deze plek bleek aan andere passagiers vergeven te zijn, de purser besloot toen om MJ op Premium Economy Comfort te zetten, je begrijpt lieve lezer dat de WHT tandenknarsend moest toezien hoe MJ achter het gordijn verdween en languit liggend naar Vancouver werd gevlogen. De vlucht vertrok op tijd en was zoals zo vaak heel smooth en rustig.

De WHT heeft vier nieuwe films gekeken. En was dan ook nog lekker wakker na de negen uur durende vlucht.

De aankomst in Vancouver is briljant; strak blauwe lucht en 23 graden, de WHT vraagt zich af of hij niet te warme kleren heeft ingepakt. Binnen een paar minuten hebben we de koffers en na alle douane en immigratie formaliteiten staan we binnen het half uur buiten.

De gereserveerde Uber komt ook binnen een paar minuten aanrijden en voordat we het weten zijn we onderweg richting het Sutton Place hotel.

Na een half uur rijden we voor bij het hotel en checken we in, natuurlijk krijgen we een kamer met een view op de 18e verdieping en de bell boy levert de bagage op de kamer.

We laten er geen gras over groeien en gaan onmiddellijk op weg om fietsen te huren. Het hotel ligt in een duidelijke high class shop district dus we struikelen over Louis Futton, Dior en ga zo maar door.

Bij de mega fietsenwinkel aangekomen huren we twee elektrisch aangedreven bikes waar we vandaag en morgen Vancouver mee gaan verkennen.

We besluiten richting Kitsilano beach te gaan gelegen aan de English Bay. We biken de brug en genieten van de zon, een oprechte bluebird day!

We speuren de baai af want er zijn walvissen gespot gisteren en iedereen verwacht ze weer te zien vandaag.

Het is gezellig druk en de sunset is weer als vanouds.

Het koelt wel snel af als de duisternis in valt dus gaan we retour richting hotel.

Daar maken we gebruik van de valet parking voor de fietsen, het summum van luxe vindt de WHT.

Dan kicked de jet lag in en zoeken we ons bed op. Dag 1 in Vancouver check! Morgen heerlijk fietsen in Vancouver.