Over first nations en totempalen

Na het gletsjer geweld van gisteren arriveren we na een nachtje voor de wind varen tegen 11 uur ‘s ochtends in Ketchikan.

Ketchikan is gelegen op het eiland Revillagigedo in Alaska. Downtown Ketchikan is een nationaal historisch monument. Het staat bekend als “de eerste stad van Alaska” vanwege haar strategische ligging aan de zuidpunt van de Inside Passage , die de Golf van Alaska met Puget Sound verbindt.

Hier gaan we van boord en hebben tot 18:30 om de boel te bekijken. Het is maandag zoals iedere dag wordt dat in de lift aangegeven door de vloermat. Vooral voor de vergeetachtige onder de passagiers heel fijn dat deze service gegeven wordt vindt de WHT

Het reisgezelschap heeft vandaag geen excursies geboekt, MJ is toerleider vandaag.

 Ketchikan is vernoemd naar de Ketchikan Creek , die door de stad stroomt en uitmondt in de Tongass Narrows , een klein stukje ten zuidoosten van het stadscentrum. “Ketchikan” komt van de Tlingit-naam voor de beek, Kitschk-hin , waarvan de betekenis onduidelijk is.

Ketchikan Creek diende vele jaren als zomerkamp voor de visvangst van de Tlingit-indianen voordat de stad in 1885 werd gesticht door Mike Martin. Hij werd door een conservenfabriek uit Oregon naar het gebied gestuurd om de mogelijkheden te onderzoeken. Hij stichtte de zoutfabriek Clark & Martin en een algemene winkel samen met George Clark, afkomstig uit Nova Scotia , die voorman was geweest bij een conservenfabriek die was afgebrand.

Het stadje is inderdaad fotogeniek en de WHT en MJ schieten vele plaatjes.

Ook hier is de zalm alom vertegenwoordigd, vistrappen in riviertjes, fabrieken om de vis te kaken, rokerijen en natuurlijk de vele vissersboten in allerlei maten en standen.

Ook spot het gezelschap weer allerlei totempalen die her en der zijn opgesteld. Ketchikan heeft de grootste verzameling staande totempalen ter wereld , verspreid over de stad en op vier belangrijke locaties: Saxman Totem Park, Totem Bight State Park , Potlatch Park en het Totem Heritage Center . De meeste totempalen in Saxman Totem Park en Totem Bight State Park zijn opnieuw uitgehouwen versies van oudere palen, een praktijk die begon tijdens de regering-Roosevelt via het Civilian Conservation Corps . Het Totem Heritage Center toont bewaard gebleven 19e-eeuwse palen die gered zijn van verlaten dorpslocaties in de buurt van Ketchikan. De Chief Kyan-paal in Whale Park in het stadscentrum is een van de afgebeelde achtergronden op de meeste Amerikaanse paspoorten.

Het reisgezelschap besluit de toeristische drukte te ontvluchten en gaat per ZWN bus naar Totem Big State Park een ritje van 20 minuten voor 2 dollar.

Aangekomen in het park blijken we de enige te zijn op een verlaten ranger na en hebben dus het park voor ons alleen.

We moeten wel een kaartje kopen bij de kiosk, Canadezen zijn heeel relaxed over dit soort zaken.

De WHT vindt het wel een beetje spannend want weinig mensen betekent verhoogde kans op beren. En aangezien we nog geen berenspray hebben aangeschaft lopen we een klein risicootje. Het park is prachtig en we genieten van de prachtige totempalen. Totempalen zijn dus verhalen en niet afbeeldingen van goden wat vele mensen denken.

Er zijn zes basistypen van rechtopstaande, paalvormige houtsnijwerken die gewoonlijk “totempalen” worden genoemd; niet alle omvatten het snijden van wat als “totem”figuren kan worden beschouwd: palen aan de voorkant van huizen, binnenpalen van huizen, grafpalen, gedenkpalen, welkomstpalen en de spot- of schaampaal; die worden gebruikt voor openbare bespotting en werden gemaakt om individuen of groepen in verlegenheid te brengen vanwege onbetaalde schulden of omdat ze iets verkeerds hadden gedaan.

Het is al laat als we weer terugkeren richting schip, gelukkig hoeven we niet te rennen om de boot te halen, z.g. peer runners, dat zijn mensen die te laat zijn en moeten rennen om nog aan boot gelaten te worden. Red je dat niet, dan moet jezelf het transport regelen om op de volgende stop aan boord te komen, dat kan aardig in de papieren lopen.

Klokslag half zeven vaart de ms Zaandam weg en zetten we koers richting Inner Passage.

De hut is inmiddels weer aan de kant dus kunnen we nog even aan dek om op te warmen;

we hebben een lekker zonnetje en een soort van warm windje als we weer uitvaren.

We gaan weer dineren met de Brabo’s en een Aussie waarmee we de tafel delen.

Het is eten is verrukkelijk en de sfeer is uitgelaten.

De wijn vloeit rijkelijk en er wordt wat afgelachen. Uiteindelijk eindigen we in een van de bars waar we genieten van de chocolaatjes die uitgedeeld worden.

Na nog wat alcoholische versnaperingen gaan we richting bed. Morgen sailing the inside passage.