We vertrekken uit Telegraph Cove en zwaaien bye bye naar de beren. We zijn het dorp nog niet uitgereden of er is al weer iets interessants te bekijken; een dry land sort in Beach Cove.
Een sorteerterrein op het droge is een gespecialiseerde faciliteit binnen de bosbouwsector, waar gekapte boomstammen van vrachtwagens worden gelost en op het land worden gesorteerd, in plaats van in het water.
De stammen worden verwerkt en gegroepeerd op basis van specifieke kenmerken. Hoe het werkt ? Medewerkers meten, bepalen het volume en classificeren elke afzonderlijke stam. Daarna worden de stammen op specifieke lengtes gezaagd om hout van de hoogste kwaliteit te verkrijgen (bijvoorbeeld door zaagstammen, fineerstammen of pulpstammen te scheiden). Dan wordt het hout ingedeeld in categorieën op basis van houtsoort, diameter en kwaliteit. De gesorteerde stammen worden tot grote bundels samengebonden en vaak naar het water getransporteerd om vlotten te vormen, of rechtstreeks op binnenvaartschepen en vrachtwagens geladen voor levering aan zagerijen.
Aangezien op deze terreinen gebruik wordt gemaakt van zwaar materieel voor houtverwerking (zoals wielladers en heftrucks) dat nauw samenwerkt met grondpersoneel, zijn deze locaties streng gereguleerd en zeer bedrijvig; ze vereisen dan ook strikte veiligheidsprotocollen. Dat is te zien aan de duizend gebods- en waarschuwingsborden die daar opgehangen zijn.
Net als we van de dirt road verlost zijn en op het punt staan de Hwy 19 op te rijden krijgen we een waarschuwing dat er een ongeluk heeft plaats gevonden. Een vrachtwagen is de berm ingeschoten, de hulpdiensten staan er al bij en op z’n Canadees gaat het heel relaxed maar wel efficiënt.
We vervolgen onze weg; de highway 19 ligt in een wildlife corridor en we kunnen Elks, beren, herten en meer ongein op de weg tegen komen. Dus het is opletten geblazen.
Na twee uur rijden arriveren we in Port Hardy en gaan onmiddellijk richting campground om onze plek op te eisen.
We passeren een soort auto kerkhof waar de WHT, mocht hij nog een onderdeel nodig hebben, hij dat daar wel kan vinden.
Het is een behoorlijk bosrijke camping en is behoorlijk donker.
We worden door een slaperige ongemotiveerde jongen te woord gestaan. Volgens de WHT is hij zo uit zijn bed gerold die achter in het receptie kantoor staat en is nauwelijks instaat om aan te geven welke plekken allemaal vrij zijn. Nadat MJ de jongeman helpt met nadenken heeft het reisgezelschap de keuze uit diverse locaties waarvan nr 27 de beste lijkt.
We gaan snel op onderzoek uit in Port Hardy; we parkeren the Beast bij het visitors center, dan komen we er achter dat het Victoria day is; de koningsdag van Canada, dus alles gesloten. Goede raad is duur, dan komt er een vrouw op ons af die vraagt of we het visitors center in willen. Het blijkt Robin Favik te zijn de conservator van het museum van Port Hardy. Zij is op haar vrije dag aan het werk, helaas hebben ze enorme wateroverlast in het museum, maar voor nu is ze ons graag terwille. Ze voorziet ons van tips over hikes en ze adviseert ons vis te halen bij Scarlet Point.
We danken haar uitvoerig en doen gelijk visgerecht boodschappen. Nou dat is helemaal ok, MJ en de WHT gaan helemaal los en gaan met gevulde tas met lekkere zaken terug naar The Beast.
Daarna wordt the Beast voorzien van diesel waarbij de WHT dacht wel voor max 200 CAN$ te kunnen tanken…nou niets is minder waar!
Daarna is het boodschappen doen in de Supermarkt die wel open is op Victoria day; van alles en nog wat schaffen we aan en de WHT verbaast zich over de enorme hoeveelheden snoep die Canadezen kopen. Uit dispensers wordt meerdere kilo’s getapt.
Daarna gaan we naar het strand in Beaver Cove, Storey’s Beach genaamd. Hier staan de front ocean bungalows
en hier start ook de Fort Rupert Trail die van Beaver Cove naar Hardy’s Bay loopt. Natuurlijk kans op Beren en andere ongure types maar gedurende deze stevige hike niets van dat alles, wel een stevige plons regen die het er niet makkelijker op maakt.
Na een aantal uur hiken zijn we wel aan een bakje thee met aanverwanten toe dus keren we terug richting campsite waar het inmiddels gestopt is met regenen. We besluiten nog even de Quatse river loop te doen die binnen 40 minuten afgerond wordt.
Het diner is Gamba’s gebakken in knoflook olie vooraf, met als main Pasta met garnalen en salade. Minstens een twee sterren Michelin keuken vandaag in the Beast.
Morgen onderweg naar Gold River
Wat aardig van de dame van het museum! En het eten ziet er heerlijk uit!
Wat hebben jullie weer een boel gedaan en gezien , zo leuk om mee te lezen !!