Aankomst in Van Diemensland

Vandaag vliegen we naar Hobart op Tasmanië waar we een dikke week zullen rondtoeren.

Tasmanië; ook wel Palawa kani of Lutruwita genoemd, is een eilandstaat van Australië . Het ligt 240 kilometer ten zuiden van het Australische vasteland , gescheiden door de Bass Strait , waarbij de archipel het zuidelijkste punt van het land bevat. De staat omvat het hoofdeiland Tasmanië (het 26e grootste eiland ter wereld) en de omliggende 1000 eilanden. Het is de minst bevolkte staat van Australië, met iets meer dan een half miljoen inwoners. De hoofdstad en grootste stad van de staat is Hobart.

Eerst leveren we de auto in op Sydney airport, zoals gebruikelijk voldeed deze volledig en heeft het de WHT goedkeuring gekregen. Aangezien we een binnenlandse vlucht hebben denken we aan een uur incheck & security genoeg te hebben. Niets is minder waar er staat rij van hier tot Adelaide.

ThoLau zitten nog in de Uber naar het vliegveld dus alles bij elkaar is het best wel chaotisch en stressvol. Gelukkig weet MJ ThoLau mbv een official voor in de rij te krijgen zodat er gezamenlijk ingecheckt kan worden. Dat is geen sinecure; we hebben gezamenlijk 7 koffers 7 handbagage en een Osprey draagframe voor Kimi en een stroller. Circus Boltini is er niets bij. Kortom het duurt even voordat alles en iedereen ingecheckt is.

De vlucht zelf is prima en voor we het weten zetten we voet aan wal in Tasmanië.

Alert als we zijn hebben we alle fruit inclusief banaantjes opgegeten in het vliegtuig en de leftovers weggegooid en het plastic zakje leeg in de handbagage gestopt, Lau die het zakje bij zich heeft wordt door de bio security hond eruit gepikt. Na grondige inspectie blijkt dat we goed zijn en de hond wordt gecomplimenteerd.

Moeder Jachthaven daarentegen heeft gezien haar reputatie onmiddellijk gerapporteerd dat er in haar ruim bagage pruimen zitten, maar voordat ze haar koffer op de band spot zit de bio security dog er al bovenop.

Toch wordt Marina gecomplimenteerd dat ze het heeft aangegeven wel krijgt ze een folder over bio security.

Een transfer brengt ons naar StarRV daar halen we onze camper op,

die ter plekke door het reisgezelschap wordt ingericht en voor we het weten zijn we onderweg richting Straham, maar gezien het tijdstip dat we uiteindelijk vertrekken, besluiten we, on the go, een camp plek bij lake Burberry in de buurt van Queenstown te vinden.

De grote camper blijkt een ontzettende lawaaibak en wordt onmiddellijk Koekblik 2.0 gedoopt door de WHT. Daarentegen is de tot camper omgebouwde Toyota hi-ace een hit en ThoLau zijn er zeer content mee.

De vergezichten zijn imponerend en vanuit de campers worden al wat plaatjes geschoten.

Ook hier zien we sustainable energy in de vorm van waterkracht.

De eerste stop die we maken is bij het exacte midden van Tasmanië, natuurlijk wordt de gedenkplaat gefotografeerd

De eerste beesten worden gescoord en ook de eerste dieren-lijken langs de weg worden gespot.

Als het goed is komen we tegen het invallen van de duisternis aan, wat precies goed is, want in het donker rijden in Tasmanië is geen sinecure; allerlei beesten van Tasmaanse duivels tot Wombats zwerven dan over de weg met als gevolg ongelukken en schade en dat moet voorkomen worden.

We hebben geluk als we bij het meer aankomen want er zijn precies twee plekken vrij tussen allerlei stoere kampeer caravans en of the roads.

De plek is geweldig en het uitzicht imposant.

Tho kookt ondertussen zijn befaamde curry en daar wordt immens van gesmuld.

De nacht valt en we schieten wat sterren. Morgen richting cradle Mountain.