Al vroeg worden we gewekt door de kaketoes die al schreeuwend zich verplaatsen richting de plekjes waar voer te halen is. Moeder Jachthaven en de WHT wandelen richting de west camp site, ze zijn nog geen paar minuten onderweg of ze worden besprongen door een wallaby die vanuit het niets ineens over hun heen springt, de WHT is onmiddellijk alert en als hij dan ook nog slangensporen ontwaart op de gravel-road is het alarmfase 1.
Dan is het zover de eerste Koala wordt in de bosrand gespot en wordt natuurlijk vastgelegd.
Het beest slaapt en trekt zich niets aan van de toevallige voorbijgangers. Op de westzijde treffen we een unieke situatie aan twee koala’s en twee kaketoes in een boom, het moet niet gekker worden.
Na teruggekeerd te zijn bij het koekblik pakken we ons boeltje in en gaan we onderweg richting het laatste deel van de great ocean road; de twaalf apostelen.
De Twaalf Apostelen zijn een verzameling kalkstenen stapels voor de kust van Port Campbell National Park , aan de Great Ocean Road. Zij bevinden zich op de traditionele gronden van de Oostelijke Maar-volkeren .
Acht van de oorspronkelijke negen stapels staan nog steeds op de plek van de Twaalf Apostelen, nadat er in juli 2005 één instortte. Hoewel het uitzicht vanaf het voorgebergte van de Twaalf Apostelen nooit twaalf stapels omvatte, werden extra stapels niet beschouwd als onderdeel van de groep Apostelen.
Het kalksteen die de Twaalf Apostelen vormt, wordt de Port Campbell-kalksteen genoemd , die ongeveer 15 tot 5 miljoen jaar geleden in het midden-late Mioceen werd afgezet.
De Twaalf Apostelen zijn door erosie gevormd . De barre en extreme weersomstandigheden van de Zuidelijke Oceaan eroderen geleidelijk het zachte kalksteen en vormen grotten in de kliffen, die vervolgens bogen worden die uiteindelijk instorten, waardoor rotsstapels tot 50 meter hoog achterblijven. De stapels zijn gevoelig voor verdere erosie door golven. In juli 2005 stortte een stapel van 50 meter hoog in, waardoor er acht op de plek van de Twaalf Apostelen bleven staan. Als gevolg van de golfwerking die de kliffen erodeert, wordt verwacht dat bestaande landtongen in de toekomst nieuwe kalksteenstapels zullen worden.
De stapels waren oorspronkelijk bekend als de Pinnacles, en de Sow and Piglets (of Sow and Piglets, waarbij Muttonbird Island de Sow was en de kleinere rotsstapels de Piglets). De naam van de formatie werd officieel gemaakt als de Twaalf Apostelen, ondanks dat ze slechts negen stapels hadden.
We arriveren bij de site en lopen via een steile trap naar beneden. Het weer is wat grauwig en geeft een aparte sfeer aan de stapels.
Het is een mooi gezicht en natuurlijk zijn er diverse kodak momentjes.
We verplaatsen ons naar de 12 apostelen site waar we een mooie overzichtsfoto maken.
Daarna bezoeken we de Grotto
en London Bridge has Fallen.
De hele wereld is aanwezig en de WHT hijst de vertrekvlag, te druk, te toeristisch, overhyped is zijn conclusie.
We gaan onderweg richting de Grampians waar we op een campsite, Jimmy’s Creek genaamd, zitten. Het landschap verandert opnieuw, het wordt wat saaier en we rijden door vele bijna uitgestorven dorpjes.
Uiteindelijk doemen in de verte de Grampians op, de weg wordt slechter en we worden weer km door elkaar geschud en het is weer opletten geblazen want er kunnen beestjes oversteken. Na zeker een uur in oerwoud gereden te hebben doemt Jimmy’s Creek op waar we op plek 1 mogen staan, zeker weten doen we het niet en we kunnen het ook niet controleren want we hebben geen internet en geen bereik.
Bij controle van het koekblik blijkt dat we een luikje zijn verloren. De scharnieren zijn gewoon afgebroken gelukkig wisten we al dat het een zwakke plek was dus hadden we ook al geen spullen meer opgeslagen in dat vak. We zijn benieuwd met hoeveel luiken we uiteindelijk weer in Melbourne aankomen.
De dames en de kleine wereldreiziger gaan gelijk op onderzoek uit en lopen de Teddy Bear Loop wat best wel een spannend hike-je is.
De campsite is redelijk bezet en heeft bij iedere camp-plaats een vuurplaats staan.
Dat is natuurlijk een kolfje naar de hand van Yannick en de WHT die in de basis pyromaan zijn. Het speciale ranger mes wordt te voorschijn gehaald om vuur te kunnen maken en de WHT en Yannick verzamelen genoeg hout om de hoogovens in IJmuiden mee aan te jagen.
Wat handig is dat de parkeerplaats aanduidingen bij de ingang van boomstammen zijn gemaakt en daar nemen de WHT en Yannick er een van mee. Met een geleende bijl wordt de stam in hapklare brokken gehakt en kan het feest beginnen.
De dames inmiddels teruggekeerd van hun wandeling verzamelen vuurstarters en sprokkelhout wat nodig is om het vuurtje te starten.
De overburen kijken ons meewarig aan; zij pakken het grootschalig aan. Niks zoeken in het bos, zij pakken hun 4wd, rijden het bos in en laden de truck vol. Ze gieten wat fire-starting liquid over het hout en zetten het in de hens, volgens de WHT kunnen ze daar zeker een week mee vooruit.
Andere kampeerders pakken het nog rigoreuzer aan, zij halen een serieuze boomstam van wel 10 m die nauwelijks door 4 man gedragen kan worden.
Tijdens hun tocht richting hun kampement worden ze lastig gevallen door een dronken vrouw die het opneemt voor de boom en vindt dat deze niet in de vuurplaats mag eindigen.
Het is een heel pandemonium en Moeder Jachthaven moet met zachte drang verwijderd worden van de plaats delict want je weet maar nooit wat er gebeurt.
Inmiddels is het vuur op gang gekomen en geniet het het reisgezelschap van de warmte.
De Kangaroos springen links en rechts langs de camper, we hebben echt een goed kampeer gevoel.
En als Lau dan ook nog een heerlijk tempeh gerecht uit de hoge hoed tovert waar we met bord op schoot rondom de vuurplaats heerlijk van smullen, weet de WHT het zeker een unieke ervaring.
Het is al diep in de avond als we het vuur moeten doven want we gaan naar bed. Morgen hiken in de Grampians
