We ruiken allemaal nog een beetje naar rook als we opstaan maar geen nood we vertrekken richting Halls Gap om daar bij het Grampians visitor center te gaan douchen. Halls Gap is niet ver verwijderd van Jimmy’s Creek dus we rijden er op het gemak heen, onderweg spotten we Emu’s die gezellig aan het fourageren zijn, dus stoppen we om dat vast te leggen.
Na aankomst in Halls Gap, parkeren we het koekblik vlakbij het visitor center.
Moeder Jachthaven gaat informatie ophalen over hikes en camp sites en YaVa gaan boodschappen doen terwijl Lau alvast een douche neemt. De WHT heeft inmiddels op de belendende recreatie camping nagevraagd waar we ons black and grey water kunnen dumpen en zowaar dat mag op deze camping. We krijgen de toegangscode van de slagboom en daarmee hebben we ook toegang tot de douche ruimtes. Daar gaan we zeker gebruik van maken. Nadat iedereen zich weer verzameld heeft bij het koekblik wordt de planning van de dag doorgenomen. We beginnen met een brunch in het parkje waarnaast we geparkeerd zijn. YaVa bakken spek met eieren die aan een picknick tafel opgediend worden.
We drinken een koffietje in een van de koffie tenten naast het visitors centrum, het is inmiddels al aardig warm in de zon, en gaan daarna hiken in de Grampians.
Het Grampians National Park ligt in het zuidwesten van Victoria en omvat een zandsteengebergte. Het gebied kreeg zijn Engelse naam in 1836 van Major Thomas Mitchell, die de Grampians op de Grampian Mountains in Schotland vond lijken. Bij de Aboriginals, de inheemse bevolking van Australië, worden de Grampians aangeduid als “Gariwerd”. De stammen van de Jardwadjali en Djab Wurrung zijn van oudsher de bewoners van het gebied. In 1984 werd 1672,19 km² van de Grampians beschermd als nationaal park.
We nemen de iconische Pinnacle-wandeling; het Pinnacle uitkijkpunt is een van de hoogtepunten van de hele Grampians-regio. Wandelaars worden beloond met een prachtig uitzicht op Halls Gap en de vele toppen van de Grampians.
De jonkies van het reisgezelschap nemen de moeilijke hike richting Pinnacle vanaf de wonderland parkeerplaats en MJ en de WHT hiken een wat makkelijkere route richting Pinnacle vanaf de Sundial parkeerplaats.
Het is inderdaad prachtig niet alleen de vergezichten zijn spectaculair maar we ontmoeten ook een paar interessante beestjes.
Uiteindelijk verzamelt het gezelschap zich op het uitkijkpunt bij de Pinnacle om daarna weer gezamenlijk terug te keren richting de sundial parkeerplaats waar het koekblik geparkeerd staat.
We besluiten terug te keren richting Halls Gap waar we zwart en grijs water dumpen wat voor Lau een first time experience is die van haar niet meer herhaald hoeft te worden.
Aangezien we in het parkje in Halls Gap publieke BBQ’s hebben stelt Yannick voor te bbq-en wat door het gehele reisgezelschap omarmt wordt.
Snel doen we wat aanvullende boodschappen en wordt de kleine wereldreiziger gedoucht want na het bbq-en gaan we voor het donker naar onze camp site vlakbij Halls Gap.
De BBQ is een succes, het leuke aan die publieke BBQ is dat je snel contact met anderen hebt. Nu ook weer, een vrouw met een Rainbow Lorikeet op haar schouder raakt met ons aan de praat en het blijkt dat zij sinds september 2023 onderweg is met de auto uit Cairns richting Tasmanië. Zij is van plan zich in Tasmanië te vestigen daar het weer in Cairns steeds meer verandert en zij het klimaat in Tasmanië heerlijk vindt.
We mogen de BBQ waar zij op bakt gebruiken (scheelt weer een dollar) en is voor ons best handig want we hadden een dollar op zak die we helaas in een niet werkende bbq geworpen hebben en we dus nu platzak zijn. Het reisgezelschap geniet van de heerlijke baksels en bijna met tegenzin moeten we de bbq opbreken.
Voordeel is dat we met de code zowel met heet water kunnen afwassen als kunnen douchen. Daar maakt het reisgezelschap graag gebruik van en nadat iedereen fris en fruitig is en het bestek en borden weer schoon in de lades zijn gestopt rijden we weg richting campsite Plantation. Daarvoor moeten we een klein stukje dirt road berijden die alleen bij droog weer begaanbaar is. Nou ook bij droog weer is de weg een hel, we hoeven alleen maar een kilometer over deze weg maar na 20 meter zijn alle lades open getrild en ligt iedereen die geen drie punts gordel om heeft onder het bed. Met gekneusde nieren arriveren we op de plantation, hier is het geen officiële campsite maar mag je wel verblijven. Het is een bijzondere plek met vele platanen die best wel verder uit elkaar staan dan normaal.
Ook hier zijn er Kangaroos en Kaketoes en Rosella’s. Wij parkeren de camper zodanig dat hij vlak staat (handig om te slapen) en dat de camper ook weer makkelijk kan wegrijden.
De zon schijnt nog precies op de plek waar wij staan dus zetten we nog snel de stoelen en tafel uit.
Een potje klaverjassen kan nog precies voordat de sterren beginnen te twinkelen.
Relaxed gaan we de nacht in, morgen inpakken want we leveren de camper in om nog een nachtje in Melbourne te logeren.
