Het grote gate spel

Deze ochtend heeft de WHT alle tijd alvorens richting luchthaven te gaan. Er wordt pas gevlogen in de namiddag en op basis van de info op de Schiphol app die aangeeft dat het niet druk is, kan er een soort van gelanterfant worden.

Vooral moeder jachthaven heeft dit nodig want er dienen allerlei openstaande zaken afgerond te worden zoals vestjes mee of niet en er voor zorgen dat het huis eruit ziet als door een ringetje te halen. Tot grote opluchting van de WHT geeft MJ het uiteindelijk vertreksignaal en kan er gereisd gaan worden. Richting Schiphol gaat het met het openbaar vervoer waarbij ook de benenwagen niet ontbreekt.

Na een hele soepele reis en ditto incheck-procedure, prijst het reisgezelschap zich gelukkig dat er een tijdslot voor de security procedure is geregeld. Ondanks dat het rustig is volgens Schiphol, staan er mega rijen voor de security. Nadat de QR code gescand wordt konden we gelijk vooraan aan sluiten en niet veel langer nemen we plaats in de lounge. De lounge-lunch is prima en we laten het ons goed smaken.

We besluiten nog ff op koopjes jacht te gaan waarbij een duur luchtje goedkoop wordt aangeschaft. Dan wandelen we naar gate C8 waar geen mens is, daar ontdekken we dat de gate veranderd is naar D61. Op naar gate D61, inmiddels zijn we het 20 000 stappen level gepasseerd en beginnen we de benen te voelen. Bij aankomst op D61 krijgen we opnieuw een gate wijziging.

Serieus de gate is aan het eind van de D pier ! Na nog eens 20000 stappen komen we eindelijk aan bij onze gate.

De WHT krijgt bevestigd dat dit onze gate is en we nemen plaats en raken in gesprek met andere reizigers. Tips en tricks worden uitgewisseld en lijdzaam wachten we het boarding’s moment af.

Uiteindelijk vertrekken we en gaan we richting Punta Delgado. De vlucht is rustig en niet geheel vol dus het reisgezelschap heeft ieder z’n eigen rij stoelen.

Na precies 4 uur gevlogen te hebben arriveren we op het eiland Sao Miguel, als ervaren reizigers worden de taken verdeeld tijdens de landing; Moeder Jachthaven haalt de koffers op en de WHT gaat alvast de rental car scoren.

Geen slechte gedachte van MJ want de WHT komt in een klein rijtje te staan bij Ilja Verde Rental Cars wat na een paar minuten is aangegroeid tot een rij van tenminste 50 mensen om even later nog langer geworden te zijn.

Inmiddels heeft Moeder Jachthaven zich bij de Traveler gevoegd met de koffers. Eindelijk worden we geholpen en dan blijkt dat de Traveler een vergissing heeft gemaakt; hij heeft bij Magic Islands de auto gehuurd (ter verontschuldiging, op het volgende eiland is het wel Ilja Verde die de auto verhuurd). Puntje bij paaltje het reisgezelschap dient eerst met een busje naar het verhuurbedrijf vervoerd te worden, op zich een ritje van niks, maar dat telt niet als je op weg wilt. Na 10 minuten worden we door een luxe Mercedes bus opgehaald. De schrik slaat ons om het hart als we in de buurt van het verhuurbedrijf komen; wat een afbraak buurt met autosloperijen en andere duistere zaakjes. Uiteindelijk worden we afgeleverd bij een modern uitziende grote garage waar we razendsnel en sympathiek geholpen worden. De auto is prima en bij navraag krijgen we het adres van een uitstekend restaurant Cais 20. Na wat gezoek (met dank aan waze) arriveren we bij het restaurant en hebben geluk er is een tafeltje waar we plaats kunnen nemen.

De menu kaart is oneindig lang en bijna alles wat in de zee leeft en gevangen is staat erop. Pure keuze stress maar gelukkig heeft moeder jachthaven inmiddels contact gelegd met een aantal gasten die net klaar zijn met eten. Op hun advies nemen we een aantal snacks zoals grote garnalen, zoete Azoriaanse aardappels, sardientjes, gebraden chorizo en als hoofdmaaltijd een authentiek geprepareerd gerecht van inktvis (Pulpo).

De WHT is normaal niet zo van het sharen maar in dit geval een uitstekende keuze van MJ gesoufleerd door de gasten naast haar. Een goed glas witte wijn en een potje bier maken het helemaal compleet.

Na al dit smikkelen en smullen moeten we helaas afscheid nemen van deze prachtige plek met uitzicht op de atlantische oceaan in de ondergaande zon. We dienen nog een uurtje te rijden naar de west kust van Sao Miguel, Mosteiros heet het daar, waar we in een huisje zitten van New Zealanders die zes jaar geleden er voor kozen hier een Airbnb te starten. De weg slingert zich langs de kust westwaarts en we hebben geluk want op een mooi uitzicht punt zien we zowaar de zon in de zee zakken wat natuurlijk door MJ vast gelegd wordt.

Uiteindelijk arriveren wij bij ons onderkomen waar we kennismaken met Chris die een professionele duiker uit New Zealand is die het roer omgegooid heeft.

Het onderkomen is fantastisch en ligt werkelijk aan zee.

Hier gaan we het wel een paar dagen uithouden. Aangezien het hier twee uur vroeger is dan in Nederland gaan we niet te laat naar bed. Morgen verkennen we de westkust.