Vandaag verlaten we Tandobone en gaan voor de laatste maal onderweg met chauffeur Yusri richting Ampana.
De reis staat gepland om zo’n zes uur te duren maar iets zegt de WHT dat het korter zal duren.
Het reisgezelschap geniet voor de laatste keer van een heerlijk ontbijt
en scheept zich daarna in om richting auto te gaan.
We roepen tot ziens en doei naar Annelies die ons uitgeleide doet. Het verblijf was er zeer aangenaam maar we reizen verder.
Yusri die tot nu toe toe tempo doeloe over de Sulawesi wegen reed ruikt inmiddels de stal en heeft het gaspedaal wat dieper ingedrukt. Af en toe moeten we hem zelfs tot de orde roepen dat het nog niet onze tijd is. De weg voert eerst door de jungle en door kleine dorpjes en gaat later over in een kustweg die als een ware corniche langs de kust slingert.
We naderen Ampana en besluiten om nog ergens een koffietje te drinken. In een piepklein wegrestaurantje bestellen we koffie en thee voor Yusri.
Na afloop moeten we met alle gasten en de eigenaren op de foto. Zij maken allemaal het twee teken en vinden het prachtig dat het reisgezelschap dat ook doen. De gouverneurskandidaat van de verkiezingen voor de moslims is nr 2 Dr Habibi en wij zullen ongetwijfeld in het plaatselijke verkiezingskrantje verschijnen.
We gaan verder en na 5 uur rijden arriveren wij in Ampana waar wij bij de Marina Cottages logeren. Daar nemen we afscheid van Yusri met een stroopwafel en een behoorlijke tip. We maken nog een gezamenlijke foto en wuiven hem uit.
We checken in en lopen achter een sjokkende klerk aan die bij huisje 13 – shark stopt, hij start de airco en wij kunnen ons onderkomen voor een nacht betrekken. De WHT opent de badkamer deur en doet deze gelijk weer dicht, het water stroom met grote kracht uit een waterleiding de grond op. De WHT bedenkt zich niet en loopt achter de sjokkende klerk aan en vertelt hem met gebaren dat het huisje niet ok is en dat er een ander huisje moet komen. Natuurlijk moet dat besloten worden door de manager die Mr Eddy blijkt te heten. In het Engels vertelt hij ons dat het goed komt en wij een ander huisje mogen bewonen, nr 9 – Sunurang. Het huisje is prima en na geland te zijn; koffers op hun plek, etc. gaan we naar mr Eddy die ons transport naar de Togean eilanden regelt. Mr Eddy trekt een treurig gezicht en vertelt ons dat de ferry van 09:30 door de overheid geconfisqueerd is en dat de overige passagiers zijn overgeboekt naar vertrek 13:00. We reageren teleurgesteld en proberen of we niet met een privé boot over kunnen maar aangezien het vrijdag is en dus day of prayers is dat geen optie en onder de 2 Miljoen rupee krijg je geen boot.
We berusten er maar in en het geeft wat meer ontspanning in de morgen. Mr Eddy heeft nog wel een tourtje voor ons in gedachte; met een boot naar het brandende koraal. Daar hebben we wel oren naar en om klokslag vier uur verschijnt er een longboat die ons naar het Tanjung Api National Park brengt.
Het is een tocht van drie kwartier en het begin is in de regen dus schuilen we onder een zeil.
Bij aankomst lijkt het of er niet veel te zien is maar nadat onze kapitein met een stok in de grond heeft gepookt zien we ineens vlammen,
de pyromaan in Moeder Jachthaven ontwaakt en ze stookt fikkie dat het een lieve lust is. Het natuurlijke gas dat ontsnapt via een breuklijn borrelt zo wel aan land (Cape Fire) als op zee. MJ zwemt erheen en legt het opborrelende gas op de gevoelige plaat vast.
We genieten daarna van een kleurige zonsondergang
en gaan weer op Marina’s Cottage aan.
Na een mooi rustig tochtje arriveren we in het donker en kunnen gelijk aanschuiven voor een diner in het restaurant.
We genieten volop en keren terug met ronde buikjes in de cottage.
Morgen naar de Togean eilanden waar we op een onbewoond eiland gaan overleven.
