Fast ferry to Harmony

Deze ochtend is het relaxen van de bovenste plank want we vertrekken pas uit de Marina Cottages om 12 uur ‘s middags. Eerst gaan we ontbijten, wat op zich een belevenis is, het midden van Sulawesi kenmerkt zich niet door heel veel toerisme, maar gastvrijheid is een groot goed. Het ontbijt hier bestaat uit Nasi Putti, kroepoek en onduidelijke gerechtjes die al zijn aangesproken. Ook kan je roti voorzien van  pisang tot je nemen, kortom keuze zat. Daarnaast een selectie van thee, koffie, chemische juice en water maakt het ontbijt kompleet.

Na het ontbijt besluit het reisgezelschap te gaan snorkelen en scoren daarbij een bruin wit gevlekte slang-aal van serieuze afmetingen, voeg daarbij vliegende vis en wat koraalknagers en je kunt als snorkelaar thuis komen.

De rest van de ochtend wordt er gedroogd in de zon en om 12 uur verplaatsen we ons naar Mr Eddy die het transport van en naar Harmony bay regelt. Moeder Jachthaven krijgt nog van een collega ambtenaar ui Ampana klappermelk aangeboden wat haar zeer bevalt.

Om half één is de chauffeur klaar met poetsen en worden onze koffers in de auto gestopt en gaan we onderweg richting haven.

Mr Eddy gaat op de scooter, wij gaan hem daar zien. Bij de haven aangekomen twijfelt de WHT of er überhaupt een boot kan vertrekken laat staan aankomen,

maar bij de vertrekhal ziet het er enigszins beter uit.

We moeten ons melden bij de toeristenbalie waar geprobeerd wordt nog wat rupees uit de WHT te persen maar deze gaf daar niet aan toe.

De toegangskaarten voor het national park waren prepaid dus wisselen van eigenaar. Inmiddels is mr Eddy ook gearriveerd en krijgen wij de vertrek tickets voor zowel heen als terugreis.

We worden buiten bij onze koffers gepositioneerd en bonden al snel met een groep Duits sprekenden waarvan er een uit Zwitserland komt. Al snel gaat het over skiën en blijkt dat de Zwitser de waxman was van het Zwitserse team en o.a. Glen de Blois onder zijn hoede had. Als daarna ook nog blijkt dat de Duitse dame Heli Herdt kent van het Duitse Skicross team blijkt dat de wereld erg klein is.

We beloven groeten uit te wisselen en dan worden we opgehaald door de Mr Eddy die ons naar het einde van de pier brengt.

De WHT verwacht een mega boot maar dit is een gekrompen versie.

De kapitein verbleekt bij het aanschouwen van de koffers maar gelukkig kunnen ze toch mee.

Een en ander wordt in het gangpad gezet en we mogen aan boord.

We gaan onderweg naar Wakai waar we overstappen op een boot die ons naar Harmony Bay brengt. De WHT ziet dat er zwemvesten zijn maar als we omslaan is het leed al geleden.

Onderweg zien we veel vliegende vissen en de aan boord verblijvende Indonesiërs die slapen tijdens de rustige rit.

Aangekomen in Wakai is het chaos, iedereen probeert van boord te komen en z’n bagage mee te krijgen. Ook is de plaatselijke bevolking gearriveerd om hun pakjes in ontvangst te nemen die op de boot zijn meegekomen. Erg gestructureerd gaat het niet dus roepen we luid onze bestemming Harmony Bay en een bemanning van een klaarliggende boot reageert.

Zij blijken al sinds twaalf uur te wachten, want het uitvallen van de ochtend veerboot was hun niet bekend. Ze zijn blij dat we er zijn en onze bagage wordt aan boord gezeuld, we gaan onderweg maar eerst moet er nog even ijs gekocht worden voor de koeling op ons bijna onbewoonde eiland. Het ijs wordt tussen onze koffers gepositioneerd, dus de kleertjes komen lekker koud aan.

We zien de veerboot kade in de verte verdwijnen en we naderen Pulau Kadidiri een van de vele eilanden in de Togean archipel. We ronden een soort kaap en we zien een bord met Harmony bay erop, waarna we een prachtige baai invaren waar op een prachtig wit strand onder de bomen 8 huisjes staan.

De boot gaat voor anker en onze kapitein heet ons welkom op Harmony bay en zorgt ervoor dat de bagage droog aan wal komt.

De toekijkende bewoners van de andere bungalows denken minstens dat het reisgezelschap voor een jaar gereserveerd heeft, gezien de aan wal gebrachte bagage. Intussen begint de WHT best wel trek te krijgen, want de lunch werd door de afvaart geskipt. Gelukkig worden er snacks gereserveerd, maar die zijn inmiddels al verleden tijd, gelukkig voor de WHT kan hij wel een pizza als snack krijgen.

Snel worden alle administratieve zaken geregeld en snelt het reisgezelschap naar huisje 2 waar inmiddels de koffers ook zijn gearriveerd. In een paar minuten zijn de reiskleren uit en de onbewoond eiland kleren aan. We spoedden ons terug richting lobby, eetzaal en receptie waar een pizza van enorme afmetingen wordt opgediend.

Zelfs de WHT voelt zich beschroomd, want dit is niet zo maar een snackje en over een uur dient er opnieuw gegeten te worden, ditmaal het gezamenlijke diner. Na een stukje van de pizza verorberd te hebben, maken we kennis met de overige bewoners van ons onbewoonde eiland; een Frans gezin (man vrouw en twee enfants) die 10 maanden in Azië rondzwerven, een ouder Zwitser stel die Indonesië onveilig maken, een jonger Zwitsers stel die Sulawesi uitgebreid verkennen, een jong Duits stel uit Keulen die begin november weer eens terug moeten zijn in die heimat, en Britta en Benedikt die vrienden uit Hellevoetsluis zeer goed kennen

en last but not least Laura en Willem die huis en haard verkocht hebben, de baan opgezegd hebben en de tijd aan zichzelf hebben. Met hun is er een duidelijke klik en binnen 5 minuten is het alsof we met goede vrienden op vakantie zijn. Het is duidelijk dat het reisgezelschap de sloebers zijn met hun maandje vakantie, op dit eiland tel je alleen mee met 2 maanden of meer !

Het is een zeer geanimeerd diner en tot vreugde van Moeder Jachthaven gaan we nog een nachtelijke duik doen om het fluorescerende plankton te zien. De WHT heeft wel wat reserves want op zijn duik kaart staat expliciet geschreven dat ‘s nachts de meeste rovers en route zijn. Maar goed we zijn met velen dus de overlevingskansen zijn groot.

We schepen ons in en even later ligt het volledige gezelschap in het water zich te vergapen aan een feeëriek schouwspel.

Na een klein uurtje keren we terug op het strand, douchen ons snel en gaan verder waar we mee gestopt waren, praten en lachen. Aangezien de generator er om 23:00 mee kapt, krijgen we precies 10 minuten om in bed te komen. We jagen wat ongewenste gasten uit de klamboe en vallen met het geluid van de branding in de oren in slaap. De sterren schijnen sterker dan ooit.

Heerlijk drie volle dagen op de Togean eilanden.