Leaving Paradise

Deze ochtend verlaten we Harmony Bay, partir c’est mourir un peux dus traineren we ons vertrek zo lang mogelijk. Onze gids Rusman neemt ons om zes uur mee op een snorkeltocht om toch nog wat bijzondere zeedieren te spotten.

Nou dat lukt, we spotten kreeften, zeepaardjes, een steenvis, zee aaltjes en dragon vis.

We genieten nog eenmaal van het ontbijt en dan is het tijd om te vertrekken. Onze koffers worden weer in de boot gezeuld,

het reisgezelschap zwaait naar de achterblijvers en we varen de baai uit.

We arriveren in Wakai waar de WHT zich dient te melden bij de Havenmeesteres.

Deze schreeuwt in plat Bahasa dat de WHT z’n tickets moet showen. Er is een probleem want we staan niet op de lijst maar hebben wel betaald en nog belangrijker hebben de stempels van de havenmeester van Ampana. Wat te doen zie je de strenge meesteres denken. Ze schreeuwt een aantal bevelen en devkapitein van de Ferry-boot komt erbij. Daarnaast wordt mr Eddy gebeld en hij bevestigd dat wij mee moeten. De WHT kijkt met strenge blik richting de meesteres en zij bezwijkt onder de druk. Twee weerloze on stand-by staande passagiers moeten wijken en worden van de lijst afgehaald, een poging om het reisgezelschap met een latere boot te transporteren leidt schipbreuk omdat we dat weigeren; er wacht een chauffeur op ons aan de andere kant. Dan blijken we onze Duitse medebewoners van Harmony bay opnieuw te ontmoeten ,zij varen mee richting Ampana.

De belading van het ranke scheepje gaat volgens Aziatische standaard: de koffers worden in het gangpad gezet en de passagiers krijgen op basis van omvang een plek aan de linkerzijde of rechterzijde. Du moment dat we wegvaren worden een paar dikke Aziaten van links naar rechts gedirigeerd. Als het schip in balans is gaan we vol vermogen, echter na 2 minuten vallen we stil en wordt er tot twee maal toe een onderdeel uitgewisseld .

Uiteindelijk werkt het allemaal weer en gaan plankgas richting vasteland. Bij aankomst is het opnieuw chaos, koffers en tasjes worden aan land gezet en de passagiers moeten zich maar op de kade zien te hijsen terwijl er een meter verschil is met het dak van de boot.

Er komen vier man aan te pas om de dikke indo op de kant te krijgen.

Chauffeur Stephan staat op ons te wachten en gaat ons naar Luwuk brengen. We slaan eerst wat te snacken in bij een bakkertje.

De rit zal zo’n 6 uur duren alvorens we ons kunnen inchecken bij het Santika Luwuk. De weg voert over een bergpas waarbij we regelmatig de airco uitzetten om beter de hellingen te kunnen nemen.

Stephan ziet kans om ons in 5 uur richting Luwuk te brengen. We scheuren langs plantages en oude Hollandse bruggen en zien toch weer van alles onderweg.

Luwuk is de hoofdstad van het regentschap Banggai, Centraal-Sulawesi, Indonesië. Vroeger was er olie- industrie in de regio. Maar inmiddels is dat bijna verdwenen. Luwuk heeft een tropisch savanneklimaat met weinig tot matige regenval het hele jaar door. Het is een van de droogste plekken in Indonesië.

Het personeel van het sjieke Santika hotel staat te knipmessen bij onze aankomst en we checken snel in.

Bij aankomst in de kamer blijkt een stevige roker daar gebivakkeerd te hebben, per ommegaande keren we terug bij de balie waar inmiddels een Indonesisch stel uitcheckt en met baar geld betaald; de hele balie staat vol met stapels miljoenen rupees.

Met een duizendmaal sorry worden we in een nieuwe kamer gestopt. Daar kunnen we onze stinkende koffers open gooien. Een hoge luchtvochtigheid is niet goed voor de frisheid van onze kleren. We besluiten buiten de deur te gaan eten bij Luwuk Seafood Kilo 5. De weg ernaar toe is best wel steil aflopend, we gaan van 200 meter naar zeeniveau, maar hati hati en we zijn zo beneden.

We worden niet teleurgesteld; we kiezen onze nog spartelende ikan uit die op de gril gemaakt gaan worden, daarbij hebben we nasi puti en de onvermijdelijke waterzooi.

Het is heerlijk, wel verkassen we nog even, daar de WHT, de stervende zwaan zit te pijnlijk vond en hij eigenlijk de ouderwetse tafel en stoel toch wat comfortabeler vond eten.

Het afrekenen vergoedde veel, inclusief drinken waren we voor 12 euro klaar.

We nemen de col van de eerste categorie richting hotel, goed voor de spijsvertering.

Na aankomst rollen we in bed. Morgen vliegen richting Manado.