Een gevonden broer en heuse vliegschaamte

Aangezien vandaag we pas om 12:05 richting Manado gaan vliegen verschijnen we niet echt hyper vroeg aan het ontbijt. We gaan met de lift naar de vijfde verdieping en stappen uit en worden onmiddellijk ondergedompeld in een Masters viering van de universiteit van Luwuk.

Zoals gebruikelijk gaat dit gepaard met een volume van de speakers op maximaal, dus erg ribut, horen en zien vergaat.

De WHT besluit buiten op het terras plaats te nemen ver weg van de festiviteiten binnen. Het ontbijt buffet is zeer uitgebreid, zoals gebruikelijk is de ontbijt logistiek lastig want er staat een livreier bij de deur te knipmessen, iedere keer dat de WHT iets naar z’n tafel buiten brengt.

Vanaf het terras hebben we een prachtig uitzicht over de Peling baai.

Natuurlijk raken we weer met allerhande mensen in gesprek en gaan we natuurlijk ook op de foto.

Tussen al deze bedrijven door laten we ons het ontbijt ook nog eens lekker smaken.

Dan ineens staat iedereen op want het volkslied wordt gespeeld, natuurlijk staat het reisgezelschap ook op, de WHT wel met een volle mond maar dat mag de pret niet drukken.

Terug op de kamer pakken we onze valises weer in en melden we ons beneden bij de uitcheck balie. Daar leren we dat het nog geen 15 minuten rijden is naar het vliegveld en dat het echt een klein vliegveld betreft. De suggestie is, om nog even van zwembad gebruik te maken, wat MJ best wel aanstaat.

We positioneren ons onder de parasollen op ligbedjes want onder de equatoriale zon is het de hel. MJ plompt lekker in het water terwijl de WHT zich niet verroert in de schaduw.

MJ raakt in gesprek met een indo die er toch wel wat lichter uitziet dan de overige indos die we zijn tegengekomen. Het blijkt dat de goede man een Nederlandse moeder had en een Indonesische pappa. Hij is een notaris in Jakarta die een studerend kind in Nederland heeft en samen met een goede vriend een paar dagen in het Santika ontspant. We raken aan de praat en hij vindt het erg leuk om Nederlands te spreken we worden uitgenodigd in Jakarta en omgekeerd geven we aan dat mocht hij in Nederland zijn hij zeker ons kan contacten. We krijgen een stevige omhelzing met een prikkelbaard zoen dus de WHT is er al weer klaar mee.

We worden richting vliegveld gebracht en we hebben geluk want op het moment van arriveren gaat de vertrekhal open en kunnen we naar binnen naar de incheckbalie.

De aanwezige klerk verschiet van kleur als wij onze bagage presenteren; na weging vraagt hij ons of we er zeven kilo uit willen halen want dat is het overgewicht ten opzichte van de toegestane 20 kgs.

Op de vraag van de WHT wat het meerkost om deze bagage te accepteren krijgt hij als antwoord zo’n 25 euro wat geen belemmering is. Echter de klerk verzoekt ons nogmaals 7 kilo eruit te halen want dan kan hij garanderen dat de koffer doorgaat. De uitgehaalde extra kilo’s kunnen als extra handbagage mee, dus wordt de WHT koffer leeggehaald.

Uiteindelijk kunnen we door en is het wachten geblazen op het boarden.

We hebben de laatste plekken in het vliegtuig en de stoelen zijn niet verstelbaar. Daarnaast is het een redelijke turbulente vlucht waarbij we meerdere malen door onweerswolken heen vliegen. De landing daarentegen is een zachte en licht vertraagd arriveren we op Makassar. We moeten rennen om onze connectie te halen, we arriveren om 13:35 en om 14:10 gaat onze volgende vlucht. Helaas werkt de security niet echt mee, jaloers wordt er gekeken naar de multi purpose oplader van de WHT en als er dan nog een uit de rugzak gevist wordt dan moet de WHT zich bijna ontkleden. De WHT wijst de security op het feit dat hij over 10 minuten moet boarden en dan mag hij met prioriteit door lopen. Helaas moet hij eerst z’n riem in z’n broek doen anders zakt het hele zooitje op zijn enkels.

Dan zet het reisgezelschap het op een lopen richting de allerlaatste gate van Makassar Domestic Airport. Met nog een minuut te gaan komt het reisgezelschap met piepende longen aan sprinten om ter plekke geen boarding activiteiten te ontwaren. Er blijkt een z.g. operationele delay ingezet te zijn, lees, Batik Air vond het financieel efficiënter om er een vlucht tussen uit te laten.

Daarmee ziet het leven van het reisgezelschap er stukken vrolijker uit; nu is er tijd om te lunchen en een stoel massage te organiseren.

Naarmate het vertrek uur nadert wordt het gate spel ook weer ingezet, nu wordt er begonnen met uitdelen van warme maaltijden waarna er gelijk een gate wijziging is, chaos alom.

Daarbovenop wordt vanuit het niets het Indonesische volkslied gezongen. En iedereen staat. Wat de reden is is niet geheel duidelijk.

Aangekomen bij de nieuwe gate weet MJ ons up te graden naar betere stoelpositie en een vrije plek tussen ons in. Nadat de stofwolken van het boarden zijn opgetrokken gaan we vertrekken en vliegen we weer in de richting van Luwuk waar we net vandaan komen, hoezo vliegschaamte, we vliegen daar recht overheen

en arriveren in Tomohon waar onze nieuwe chauffeur Jefry op ons wacht.

Ook met Jefry moeten we communiceren met Google translate wat af en toe voor verwarring zorgt. We rijden richting Tomohon het gebergte in. Het lijkt wel of op de pas richting Val Thorens rijden tijdens een wisseldag, wat een files.

Uiteindelijk arriveren we bij Gardenia Country Inn in het donker. Het personeel komt aanrennen en met z’n vieren wordt de bagage in het onderkomen gebracht, helaas is de keuken om 20:00 al dicht en moeten wij uitwijken naar een restaurant vlakbij.

De WHT zou er gezien de staat van de grill niet direct voor opteren maar de aanbeveling van twee aanwezige Nederlanders helpt hem over de streep. Het is de beste keuze tot op heden. De vis en octopus zijn spartelend vers en worden fantastisch bereid.

Na een heerlijke maaltijd die bijna gratis is keren we terug bij de Gardenia Country Inn om lekker ons bedje op te zoeken.

Morgen hiken op de vulkaan