Deze ochtend worden we wakker met een stralend uitzicht op Gunung Lokon. Vanaf het breakfast deck is het uitzicht nog spectaculairder met de fantastische tropische tuin op de voorgrond.
Dit hadden we niet kunnen bevroeden, dus het is een plezierige verassing.
We slapen in een super mooie kamer voorzien van alle gemakken.
Het ontbijt is top, we hebben keuze te over. Vandaag gaat chauffeur Jefry ons langs de verschillende bezienswaardigheden van Tomohon leiden. Het staat bekend om het kweken van planten en bloemen voor bij mensen thuis. Tomohon staat ook bekend om de productie van houten huizen, de productie van palmsuiker, bet verbouwen van groenten, als christelijk centrum en als studentenstad. Het ligt in het Aziatische deel van de Pacifische Ring van Vuur, geflankeerd door twee actieve vulkanen, namelijk Gunung Lokon (1.689 m) en Gunung Mahawu (1.311 m). Het gebied bestaat voornamelijk uit jong vulkanisch gesteente en is van een brosse aard en gemakkelijk geërodeerd.
De stad herbergt de Tomohon Extreme Market, een markt die bekendstaat om de verkoop van exotische dieren en wilde dieren. De markt kreeg kritiek van beroemdheden en dierenactivisten in Indonesië en het buitenland vanwege de verkoop van honden- en kattenvlees en de gebruikte slachtmethoden. Na een jarenlange activistische campagne ondertekende burgemeester Caroll Senduk van Tomohon in juli 2023 een wet die de handel in honden- en kattenvlees op de markt verbiedt, en handelaren op de markt kwamen overeen om geen honden en katten te verkopen, te slachten of te verhandelen. Deze markt is beschreven als een “cafetaria voor dierpathogenen” en een “tijdbom”, vanwege het risico op zoönose, vergelijkbaar met de vroege cluster van COVID-19 -gevallen die werd herleid tot de Huanan Seafood Market in Wuhan. Onze chauffeur heeft deze markt in het programma opgenomen en daar gaan we toch even kijken.
Het begint zoals op alle Aziatische markten, kleurrijk, heerlijke geuren en de winkel van Sinkel is er nix bij.
Maar al gauw komen we exotische zaken zoals vleermuizen, wilde zwijnen en slangen tegen. Per kg wordt er ongeveer 15000 rupee gerekend dus in de kampong vindt dit gretig aftrek. De honden die officieel niet meer verkocht worden signaleren we toch en verbazen ons er niet over.
Na een tijdje zijn we er klaar mee een besluiten richting Gunung Mahawu te gaan waar we gaan hiken. We komen aan bij de entree en de jungle politie houdt ons aan; of we willen betalen, de gids gaf aan dat we 50 000 rupee moesten betalen, die snel van eigenaar verwisselde.
Helaas bevindt de vulkaan zich in de wolken en af en toe krijgen we een warm sproei-buitje over ons heen maar dat mag de pret niet bederven.
De vulkaanrand blijkt een soort bestraat voetpad te zijn met halfsteens verband gelegde klinkers. Het is niet echt onderhouden dus we waden door het alang-alang.
Het scheelt niet veel of de WHT was op een kleine slang gestapt die snel overstak maar ook dat liep met een sisser af. Gelukkig hebben we zo nu en dan zicht op de krater waar af en toe damp uitdrijft.Na het kraterrondje keren we weer terug bij de auto waar we uitgeleide worden gedaan door de jungle politie.
Tijdens de afdaling passeren we een aantal zwaar bewapende mannen en even vraagt de WHT zich af of de FARC hier ook aan het strijden is. Natuurlijk mag MJ met hun op de foto en dan blijkt dat ze op wilde zwijnen jagen, nou de WHT wil niet in het kruisvuur van deze mannen geraken.
Na dit intermezzo rijden we richting Lake Tondano. Het meer ligt ongeveer 36 kilometer van de stad Manado en ligt 600 meter boven de zeespiegel. Na een korte ontmoeting met wat meer vissers gaan we eten bij een restaurant waar de chauffeur ons heen brengt.
Na een heuse tijgermug gekilled te hebben in onze expeditie suv smeren we ons toch maar weer een keertje extra in. Aan ons lijf geen Dengue!
Het duurt niet lang of er komt een bus met Nederlanders aan, die ook in dit restaurant gaan eten. Gelukkig hebben we al onze nasi goreng speciaal besteld, dus voordat deze Djoser groep besloten heeft wat te eten, wordt dat van ons al gemaakt.
De bezienswaardigheid van dit restaurant zijn de viskwekerijen die aanpalend zijn.
We smikkelen van ons gerecht en de WHT is opnieuw blij dat hij niet met een meerkoppig reisgezelschap op reis is.
Na de lunch reizen we verder richting het zuiden richting lake Linow. Rondom het meer zijn er verschillende geothermische manifestaties zoals warmwaterbronnen, fumarole en ook modderpoelen. Eerst bezoeken we een warmwaterbron waar het op verschillende plekken 100 C is. MJ plompt er onverdroten in maar klimt er snel weer uit, het is heel heet.
Daarna rijden we richting de modderpoelen die tegen het Lake Linow aanliggen. Lake Linow is een natuurlijk gevormde krater door een vulkaanuitbarsting. Zoals gebruikelijk bij actieve vulkanen meurt het er naar bedorven eieren en houdt de WHT de wind goed in de gaten, een zwavelgas vergiftiging is niet gewenst.
Na al dit moois aanschouwt te hebben verkassen we weer richting Tomohon waar we een tussenstop maken bij een straat vol met pottenbakkers.
We krijgen een demo van het maken van een vaas, knap om te zien, maar dit is niet onze stijl.
Voordat we instappen ontmoeten we nog een oude baas die een enorm zwaard bij zich had, wat hij graag aan ons toonde.
Daarna gaan we het ambacht van houten huizen bekijken: een huis kost ongeveer een miljoen rupee per strekkende meter dus voor een tonnetje heb je een prachtig huis op palen met drie slaapkamers etc.
We keren terug in Tomohon wat zelf meestal “Kota Siswa” wordt genoemd, wat “Stad van Studenten” betekent, maar daarna werd het veranderd in “Kota Bunga”, wat “Stad van Bloemen” betekent.
MJ is nog steeds op zoek naar witte wijn maar heeft helaas nog steeds niet raak kunnen schieten, nu heeft de chauffeur weer een adres maar helaas blijkt ook hier dat de prijs veranderd terwijl je het product al in de hand hebt. Nu komt er weer belasting bij zodat dit flesje wit boven de 40 euro komt en dat zijn we niet bereid te betalen, maar we blijven zoeken !
Op advies van de chauffeur willen we gaan eten bij green garden, maar bij aankomst blijkt dit volledig uitgestorven te zijn. Dus toch maar weer bij ons oude vertrouwde vis tentje gaan eten.
We worden niet teleurgesteld; zelfs een stroomstoring zorgt voor romantisch tafelen met kaarslicht.
Morgen richting Tangkoko National Park
