Vandaag is het weer tijd om te verkassen dit keer gaan we richting Tangkoko. Voluit heet het Tangkoko-Batuangus Dua Saudara en is een natuurreservaat in het noordelijke deel van het Sulawesi, 70 kilometer van de stad Manado . Het reservaat beslaat een oppervlakte van 8.700 hectare en omvat drie bergen: Mount Tangkoko op 1.109 meter, Mount Dua Saudara op 1.361 meter en Mount Batuangus op 450 meter. Je kunt er ondermeer vinden de Celebes-kuifmakaak , waarvan er nog ongeveer 5.500 op het eiland leven, de spookdiertjes , de Sulawesi-beerkoeskoes en de Sulawesi-dwergkoeskoes . Vogels zijn onder meer de groenrug-ijsvogel, de Sulawesi-lila-ijsvogel, de Sulawesi-dwergijsvogel, de knobbel- neushoornvogel , de Sulawesi-neushoornvogel en de maleo .
Genoeg om op te verheugen maar eerst moet er allerlei huishoudelijke taken vervuld worden. De koffers moeten transport gereed gemaakt worden, de data bundel moet aangevuld worden en er moet ontbeten worden. We genieten van het ontbijt en de prachtige tuin.
Dan is het tijd om te vertrekken, precies op tijd want het terras wordt gerenoveerd; het dak wordt opnieuw gedekt.
We stoppen bij Holland Bakery waar we broodjes en snacks voor onderweg inslaan,
om daarna bij de indo PTT onze data bundel te upgraden.
Eindelijk zijn we onderweg richting Tangkoko, maar eerst nog even Airmadidi aandoen voor een bezoek aan de Waruga’s. Waruga Sawangan is een megaliettraditie die al sinds 1500 voor Christus bestaat. De waruga fungeert als een plaats voor de lichamen van mensen die zijn overleden. De overledene wordt in zittende positie in de megaliet geplaatst. Het Sawangan Waruga Complex bevindt zich niet meer op de originele locatie, omdat de huidige Waruga het resultaat is van een verzameling Waruga’s verspreid over de omgeving. In 1817 besloot de Nederlandse regering om verschillende redenen, waaronder het probleem van het uitbreken van ziekten en het probleem van diefstal (grafvoorraden), de verspreide megalieten op één locatie te verzamelen.
Toch weer een bijzonder plekje wat je zo maar kan aantreffen op Sulawesi.
We gaan weer onderweg en verbazen ons over het verschil in tijd met de iPhone van de locals en die van ons. Wat blijkt, doordat het reisgezelschap continue rond de evenaar zich aan het verplaatsen is treed er tijddillatatie op. Dit is het verschijnsel dat volgens een stationaire waarnemer de tijd van een bewegende waarnemer trager verloopt. Wat mooi meegenomen is want rond de evenaar is bewezen dat mensen langer leven.
Onderweg zien we steeds meer vulkanen zoals de Gunung Klabat en de Gunung Dua Sudara (twee broers)
en het landschap wordt steeds bergachtiger en uiteindelijk arriveren we In Tangkoko Hill Cottages.
Het is er smoorheet en ongelofelijk vochtig, kortom we zijn nu echt in de jungle belandt. We maken ons kampement op in het eenvoudige huisje
en hebben er een simpele lunch.
Tijdens de lunch arriveert een Tunesische vrouw die beleefd vraagt of ze met ons mee mag op de avondtour, wij vinden het geen probleem en wij schatten in, onze gids ook niet. We besluiten op zoek te gaan naar een zwart vulkanisch strand vlakbij, de chauffeur en de gids van de Tangkoko Hill Cottages weten de weg en brengen ons erheen, we schieten wat plaatjes en bonden met Afef.
We spotten de lesser frigatebird die over komt zeilen. Het blijven statige vogels
We hebben om 16:00 een afspraak met gids Stefan die met ons een avond hike gaat maken. Onze chauffeur is redelijk teleurgesteld daar hij niet wist dat wij zelf, op aanraden van de touroperator, een gids hadden geregeld. Zelf dacht hij vriendje Mensur te parachuteren maar die ving bot bij ons. Om half vier verschijnt Stefan ten tonele en heeft geen goed nieuws; tijdens de ochtend tour die hij heeft geleidt is hij gebeten door een centipede en heeft nu een voet die met geen mogelijkheid past in een maat 48 schoen. De WHT probeert met de aspivin het gif eruit te zuigen, maar Stefan wordt onpasselijk van de pijn; toen hij het apparaat te voorschijn zag komen deinsde hij al terug, want hij dacht dat de WHT hem ging injecteren. No Injection, no injection stamelt hij. Gelukkig heeft Stefan een vervanger geregeld; Junly, een jonge gids die naar blijkt, uitstekend te boek staat.
Het reisgezelschap is al lang blij dat er een vervanger is geregeld en we gaan op pad. Onze chauffeur brengt ons naar de ingang van het National Park en daar start onze hike.
We zijn nog geen 10 minuten onderweg of we treffen een aantal Maleo aan, ze zijn lekker aan het scharrelen .
We are very lucky volgens Junly, maar al gauw blijkt dat hij dat bij iedere close encounter roept.
Even later treffen we een Beer Koeskoes aan met jong.
Junly is een meester in het spotten van dieren. We blijken onderweg te gaan naar een plek waar spookdieren bivakkeren. Aangekomen bij het spookdieren hotel is het wachten geblazen, want volgens Junly komen ze om 17:30 uit hun hotel, om te jagen.
We kijken gespannen toe of we al wat zien bewegen, want het is inmiddels vijf uur en het begint al aardig te schemeren. Moeder Jachthaven scoort inmiddels een Sulawesi Beerkoeskoes die ze mooi op de gevoelige plaat vastlegt.
Junly heeft inmiddels een complete iPhone met telelens geïnstalleerd zodat we goed zicht hebben op de spookdiertjes,
een kuifmakaak komt vervelen maar verdwijnt in het donker naar z’n slaapplaats. Dan gebeurt het, beweging in het spookdieren hotel; er gaat een zucht van opwinding door de menigte en het is alsof een celebrity aankomt.
Je hoort het klikken zoemen van de camera’s terwijl de beestjes naar buitenkomen. We are lucky, want er is ook een jong bij die piept als een bosrat, maar dan nog hoger.
De menigte zwelt aan en Junly besluit naar andere beesten op zoek te gaan.
Het is bijzonder hoe hij in het duister überhaupt iets ziet laat staan dat hij in slaap gevallen vogeltjes onder een blad spot.
We zwerven door de jungle en af en toe stoppen we om een blad op te tillen of bij een boom stil te staan. De jungle geluiden zijn oorverdovend en af en toe angstaanjagend.
Dan wijst Jungly op een boom waar een enorme vogelspin zit te loeren op een lekker snackje. Van veilige afstand nemen we wat foto’s en zijn blij dat we niet langs die boom moeten.
Er komt een andere groep aan, dus wordt het tijd om te verkassen; de gids van die groep schijnt met z’n lamp op de spin, die onmiddellijk z’n hol induikt. De WHT is er van overtuigd dat Junly een gouden greep is.
Na een aantal uur, keren we terug richting ons onderkomen, waar we douchen en schoon aan tafel verschijnen, Afef onze Tunesische dame komt bij ons aan tafel zitten en we hebben geanimeerde gesprekken over van alles en nog wat. Zij reist individueel de wereld rond en is een doortastende dame die precies weet wat ze wil. Natuurlijk zijn ook hier landgenoten die langdurig aan het reizen zijn, ook zij hebben interessante verhalen.
Na het eten gaan we vroeg naar bed want morgen dienen we om half zes bij de ingang van het park te zijn, we gaan op jacht naar de Hornbill en de Kuif Makaak.
