Over donkere grotjes en een neurotische postbode

Het zonnetje schijnt recht in de giechel van de WHT, toch vergeten een verduisteringsgordijntje dicht te doen.

Het is half zeven en het reisgezelschap gaat vroeg uit de veren; het is vol programma vandaag met hopelijk ook een pontvaart naar de sunshine coast. 

Na een stevig ontbijt wordt the Beast gestart, de campingbeheerder is niet komen opdagen om de verblijf-penningen te incasseren dus hebben we gratis gestaan, een gelukje. We gaan onderweg naar de Upana caves. Een serveerster in het wegrestaurant in Campbell River, die uit Gold River kwam, gaf ons als advies  hier zeker heen te gaan. Klaarblijkelijk lopen ze niet te koop met hun pareltjes maar wat een leuke hike is dat. We nemen weer een dirt road die ons naar het begin van de cave tocht leidt.

We zijn de eersten, niet zo gek, als je met de dauw op je borst, daar om 07:45 aankomt.

De hike is fantastisch, we bezoeken via een leuke route vier grotten, die je ook gewoon in kunt.

De WHT piekert er niet over om dat te doen terwijl MJ het wel ziet zitten. Gelukkig wegen de risico’s (verdwalen, instortingen, logerende beren) zwaarder dan de lol van het kruipen in een limestone grot.

We bezoeken achtereen the insect cave, main cave, resurgence cave en corner-slither cave.

Sommige kunnen we een behoorlijk end naar binnen en sommige zitten we na een stap al shocking klem in een uitholling overdwars.

Daarnaast het feit dat we verse berenpoep aan treffen maakt dat we uiterst op onze hoede zijn.

Na de laatste grot gaan we weer op weg naar de beast, natuurlijk moeten we even genieten van de zon en de imposante natuur.

We keren terug op onze schreden en rijden weer naar Gold River en net als we berenpoep op de dirt road ontwaren worden we de kant in gemaand door een traffic begeleider; er komt zwaar transport aan.

Een volledig huis wordt door een gigantisch transport verplaatst.

Het past allemaal net dus arriveren we weer in Gold River waar we bij het gesloten visitors centre ons ontbijt nuttigen. 

We krijgen bezoek van een Earth Roamer; the beast valt in de categorie Tiny house, the earth roamer is dan een full scale bungalow.

Tegen 11 uur vertrekken we richting Air Nootka waar we met een floating airplane de post en medicijnen gaan rond brengen in het noorden van Vancouver Island. We arriveren en worden aller hartelijkst ontvangen door Angela Carlsen de vrouw van de piloot en tevens flight ops officer en hoofd ground services. Eigenlijk doet ze alles behalve vliegen.

Scott en Angela hebben twee vliegtuigen een oranje en een witte. Wij gaan vliegen in de witte die meer passagiers en vracht kan meenemen. Na betaling en kennismaken met de 4 andere passagiers, Nederlanders hoe kan het ook anders, is het wachten op Scott die met een tweetal passagiers een privé rondvlucht aan het doen is. We vermaken ons met de kolibries die in grote getale afkomen op de suiker dispensers die er hangen.

Na een tijdje doet Scott een fly by en land op de gold river rivier die uitmondt in de gold arm. Na de landing taxied hij richting aanlegsteiger en legt het vliegtuig vast en de passagiers kunnen eruit.

Scott blijkt super gestresst te zijn want z’n planning loopt een beetje in de war; er is veel meer post en medical supplies en meer passagiers dan in eerste instantie mee gepland dus er moet ineens van alles en dat is niet prettig voor een autist in aanleg.

Hij rent de kade op en af en komt met een kar vol post en medical supplies bij het vliegtuig.

Hij propt alles achter de stoelen en opent luiken waar ook van alles in kan, zelfs in de drijvers verdwijnen er pakketjes. Volgens de WHT zal er niet veel weight en balance toegepast worden want de kist zit ram vol.

Een tactisch bespreking tussen de MJ en de WHT over waar een plaats te bemachtigen,  blijkt uiteindelijk als we aan boord zitten goed uit te werken. Het reisgezelschap offert zich zogenaamd op door de achterste stoelen te bezetten wat door de 4 andere passagiers maar al te graag wordt geaccepteerd. Zij mogen een plaats naast de piloot bezetten en de overige drie plekken midden in. Tijdens de vlucht heeft degene die in het midden zit geen zicht maar kijkt alleen naar tegen instrumenten aan; degene naast de piloot kan redelijk naar buiten kijken op stuurboord maar de twee plekken achterin hebben naar bak- en stuurboord vrij zicht.

Onderweg worden we op allerlei interessante feiten gewezen, zoals de landingsplaats van Captain Cook die toen hij landde zo’n 3000 first nations daar aantrof nu leven er nog twee vuurtoren wachters met partner en is het verder onbewoond.

We vliegen langs de kust naar Walters island waar we uiteindelijk landen.

Bij het uitstappen verliest een van de Nederlanders z’n telefoon in het water; de reactie van Scott is “die ben je kwijt”. Het heeft geen zin het apparaat na te duiken het is er 15 m diep en bovendien zout water wat onmiddellijk de koperen verbindingen aantast. Verder komt iedereen ongeschonden aan land en kunnen we de  benen strekken en passagieren op Walters Island.

De post en medicijnen worden met een groot schepnet de kade op gezeuld alleen een pakket moet Scott zelf dragen.

Na een 20 minuten gaan we allen aan boord en hebben MJ en de WHT raamposities voorin en opzij. De rest verdeeld zich over de overige plekken. Dit starten we vanuit de haven en voordat we het weten scheren we over de bomen richting Golden River.

Nu vliegen we over land en ook daar is veel moois te ontwaren. Na zo’n 40 minuten vliegen zetten we de landing in, Scott ontwaart nog een beer bij de rivier, en zet dan keurig het vliegtuig op het water waarna we na een stukje taxiën weer vaste grond onder onze voeten krijgen. 

We nemen afscheid van Scott en Angela en stappen in de Beast en rijden richting Comox waar we hopen de laatste Ferry richting Powell River te halen. Na een snelle verplaatsing komen we aan bij de Ferry Terminal en hebben geluk, we kunnen mee. Natuurlijk kijken we even naar de Zeeleeuwen die om het beste plekje discussiëren bij de terminal golf breaker.

Aangezien we nog even hebben bakt MJ eitjes en eten we die in de Beast, zo voorkomen we dat we richting Lund straks nog last moeten eten.

Natuurlijk raakt MJ in gesprek met een local van lund, die ervan overtuigd is dat hij een onechte zoon van John Wayne is waar zijn moeder mee date in de zestiger jaren.

Hij geeft MJ allerlei tips over het zeekayakken bij Lund. Dat is iets wat we zeker gaan doen vindt MJ, de WHT denkt alleen maar aan z’n pijnlijke schouders. Op de ferry komen we interessante mensen tegen, een in Powell river levende Egyptenaar die voor de overheid een groot project op het gebied van waterzuivering in Powell River heeft gedaan. Interessante gast die ondanks de start van het 50 mio CAN $ kostende project tijdens de COVID periode toch op budget en op tijd wist af te ronden. Aangezien de WHT een project in Alexandrië heeft was er veel te bespreken. Daarnaast twee Belgen die aan het rondreizen waren, een van hen gaf les aan de Uni in Groningen.

Ook spotten we walvissen en hebben we een passing by met Ms Zaandam die onderweg is naar Alaska.

Best grappig om te bedenken dat we twee weken geleden daar op zaten.

Aan de overkant aangekomen rijden we richting Lund maar het is al zeer laat en als we bij de campground SunLund arriveren is deze al gesloten dus moeten we weer wild kamperen. Na nogal wat heen en weer gerij in het pikkendonker vinden we een plek langs de sunshine highway in het dorp Lund. We parkeren de Beast achter een andere RV die er al lang staat.

Even later komt er een man uit die camper die ineens voor MJ staat die zich te pletter schrikt, hij stelt zich aan MJ voor als Mike en deelt mede dat hij geen probleem ermee heeft dat wij achter hem parkeren. Mike blijkt al jaren hier te wonen en is de nachtburgemeester van Lund. Het reisgezelschap is blij dat ze een plek gevonden hebben, Mike waarschuwt ze nog dat er een haan rondloopt die al heel vroeg kraait. De WHT denkt dat zal wel loslopen en duikt het bed in.

Morgen inchecken op de camping SunLund