Vandaag is het de laatste dag op de Bunaken. Zoals gebruikelijk gaan we al vroeg ontbijten om daarna te gaan snorkelen. Het is afgaand water en we kunnen niet te laat gaan snorkelen, want anders komen we het rif niet over, omdat dat bijna droogvalt en je er dan niet over heen kan zwemmen. Onze VV, voor wie het ook de laatste dag is, gaan gezellig met ons mee, we zijn precies op tijd en laten ons met de stroom mee voeren langs the wall en we verbazen ons over de pracht en praal van moeder natuur. We zien reusachtige koffervissen en triggervissen, die agressief hun kleintjes verdedigen. De kleuren van het koraal in de opgaande zon, zijn subliem.
Ook spotten we weer tientallen schildpadden en ook een blacktip reefshark behoort tot een van de close encounters.
De WHT en VV2 besluiten na twee uur snorkelen stroomopwaarts te zwemmen om daar een soort ingang te vinden, want ze kunnen niet meer over het rif, gelukkig voor hun vaart er net een boot naar buiten, waar zij naar binnen kunnen zwemmen. MJ en VV1 laten zich door de stroom afzetten aan het einde van het rif en moeten door de mangrove en drooggevallen gras wier weide, zeker een kilometer terug lopen. Onderweg zien ze de zeesterren van de Blokker, tenminste, de WHT denkt dat zij die plastic exemplaren daar neergelegd hebben.
Als toetje zien we nog hoe een enorme gevangen merlijn aan land gebracht wordt. Dat wordt smikkelen in het resort vanavond.
Met een drankje heffen we nog een keer het glas op het leven en wensen onze VV gezondheid, veiligheid en plezier toe. Zij gaan hun koffers pakken en gaan onderweg naar een onderkomen waar eigenlijk de WHT en MJ zouden verblijven.
Het zit zo, morgen vliegen we in de namiddag terug naar Nederland vanuit Manado via Jakarta. Dus? zult u als oplettende lezer zeggen, nou dat geeft het reisgezelschap de kans om nog een activiteit in te plannen die nog niet beoefend is, golfen. Nou blijkt er op 10 minuten van de luchthaven een golfbaan met resort te zijn waar de WHT al snel geïnventariseerd had dat er een starttijd was om zeven uur ‘s ochtends. Na consultatie met het reisbureau was het niet mogelijk om van onderkomen te switchen, dus besloot het reisgezelschap, hun onderkomen, voor 1 nacht Cocotinos Dive resort, cadeau te doen aan de VV en zelf voor een habbekrats een Golf & Stay pakket te boeken bij het Novotel Manado Golf resort. De VV kunnen zich dan een nachtje in weelde wentelen en de WHT en MJ krijgen weer kudos voor hun karma.
We zwaaien de VV uit en pakken snel onze koffers in en schepen ons in, na uitgebreid afscheid van de staf en manager Simone genomen te hebben. We gaan onderweg naar het vasteland waar we verblijven in het Novotel Manado Golf Resort.
Manado is de hoofdstad van de provincie Noord-Sulawesi. Het is de op één na grootste stad in Sulawesi na Makassar. De stad ligt aan de baai van Manado en wordt omringd door een bergachtig gebied. De stad staat ook bekend om zijn christelijke meerderheidsbevolking en houdt jaarlijks het grootste kerstfeest van het land . Het wordt ook erkend als een van de meest tolerante en vreedzame steden in Indonesië. De naam Manado is afgeleid van het Sangir-taalwoord manaro , wat ‘aan de verre kust’ of ‘in de verte’ betekent, en verwees oorspronkelijk naar het verste van de twee eilanden die vanaf het vasteland te zien zijn. Toen de nederzetting op dit eiland naar het vasteland werd verplaatst, werd de naam Manado meegebracht, waarna het eiland zelf Manado Tua (Oud Manado) werd genoemd. Manado staat bekend om een aantal in de ogen van westerlingen extreme gerechten, kawok wat is gebaseerd op het vlees van het bosknaagdier de witte rat, paniki, gerechten op basis van vleermuisvlees en rinte wuuk (afgekort tot RW) wat een lokale naam is van hondenvlees. Dat laatste gaan wij zeker niet eten, ziek worden op de laatste dag voordat we Indonesië verlaten is geen optie.
Bij aankomst regent het pijpenstelen wat heel normaal is in de middag in deze contreien.
De chauffeur die ons naar het hotel brengt krijgt het verzoek van MJ om nog even een souvenir winkel te bezoeken; we moeten nog een spookdier knuffel aanschaffen voordat we weer richting Belanda gaan.
We arriveren bij de winkel en slaan daar onze slag; een Tarsier knuffel, sambal, lekkernijen, de WHT denkt dat de koffers nu echt wel vol zijn.
Door gaan we richting hotel en bij aankomst worden we met een drankje onthaald en doet de charme van MJ en de Accor klantenkaart van de WHT wonderen. We worden geüpgraded naar een very luxury room met uitzicht op de golfbaan. We zijn van alle gemakken voorzien wat wel lekker is met golfen en 20 uur reizen voor de boeg.
We besluiten ons te melden bij de golfbaan om te checken of alles geregeld is voor morgenochtend.
De baan ziet er prachtig uit en de staf schiet in de stress als MJ en de WHT zich bij de receptie melden. Het duurt even voordat er Engels sprekende medewerkers gevonden zijn die uiteindelijk klaarheid brengen in voorgenomen starttijd. We worden voorgesteld aan onze Engels sprekende (en verplichte) caddy die ons zal assisteren tijdens onze golfsessie.
We besluiten 1 golfset mee te nemen daar er geen dames set is en de buggy is natuurlijk inbegrepen. We worden hartelijk uitgezwaaid en keren terug naar het hotel waar MJ besluit nog even te gaan zwemmen terwijl de WHT verder werkt aan zijn travel blog.
De avond valt en de muskieten rukken op dus we keren terug richting kamer.
We eten in het restaurant, het is heerlijk, we sharen een Soto soepje en nemen beide gegrilde Tuna met nasi puti en gesauteerde groenten. Een waar laatste avondmaal in Sulawesi.
In de lobby spelen we nog een potje tafeltennis op het scherpst van de snede onder stormachtige toejuichingen van het aanwezige personeel.
We keren terug richting kamer. Het is best ff wennen voor het reisgezelschap dat de koek bijna op is, maar het is niet anders. Morgen golfen en daarna terug naar het kikkerlandje.
Goede thuisreis.