Waren de goden cosmonauten

Deze ochtend gaan we vliegen boven Nasca lines, niet het gehele reisgezelschap maar een deel ervan; Ploffer vliegt alleen maar als het noodzakelijk is. Het hotel ligt op 10 minuten rijden van het vliegveld dus hoeven we pas om 09:30 weg en hebben we tijd genoeg voor het ontbijt bij het zwembad.

We gaan vliegen met een Cessna bij een gerenommeerde maatschappij, sinds enkele jaren heeft de regering het vliegen boven de Nasca lines aangepakt nadat er diverse vliegtuigen neergestort waren. Bij het kantoor van de vliegtuigmaatschappij worden we gewogen en de gebruikelijke kopieën van onze paspoorten worden gemaakt.

We komen aan op het vliegveld en melden ons bij de incheck balie waar we de paspoorten overhandigen. We leveren onze rugzakken in en worden op een stoel voor een tv scherm geposteerd om een video te bekijken.

Na dit ritueel gaan we onder begeleiding naar de security en paspoort controle waarna we in de wachtkamer wachten op de dingen die gaan komen. De piloot meldt zich en vertelt welke stappen er nu gedaan worden en troont ons mee naar het vliegtuig.

We wandelen een stukje over de tarmac, daar mogen degene die daar behoefte aan heeft een foto bij het vliegtuig maken.

Uiteindelijk nemen we plaats in het vliegtuig en de twee piloten beginnen met allerlei checks die zoals betaamd worden afgevinkt.

We krijgen van de Tower toestemming om op te stijgen en we taxiën naar het begin van de runway waar we niet gelijk mogen vertrekken omdat er nog op het laatste moment een vliegtuig naar binnendraait om te landen. Onder luid gebrul wordt de motor gestart en worden de checks V0, V1 en VR afgevinkt en niet lang daarna hangen we op 2500 ft en kunnen we Nazca lijnen van bovenaf bekijken.

De Nazca-lijnen zijn een groep van meer dan 700 geogliefen die in de grond van de Nazca-woestijn in het zuiden van Peru zijn gemaakt. Ze werden tussen 500 v.Chr. en 500 n.Chr. gemaakt door mensen die kuilen of ondiepe insnijdingen in de woestijnbodem maakten, kiezels verwijderden en verschillend gekleurde aarde bloot lieten liggen. Er zijn twee belangrijke fases van de Nazca-lijnen: de Paracas-fase , van 400 tot 200 v.Chr., en de Nazca-fase , van 200 v.Chr. tot 500 n.Chr. 

De meeste lijnen lopen recht door het landschap, maar er zijn ook figuratieve ontwerpen van dieren en planten. De gecombineerde lengte van alle lijnen is meer dan 1.300 km (800 mijl), en de groep beslaat een gebied van ongeveer 50 km 2(19 vierkante mijl). De lijnen zijn doorgaans 10 tot 15 cm (4-6 inch) diep. Ze werden gemaakt door de bovenste laag roodbruine met ijzeroxide bedekte kiezels te verwijderen om een geel-grijze ondergrond te onthullen. De breedte van de lijnen varieert aanzienlijk, maar meer dan de helft is iets meer dan 33 cm breed. Op sommige plaatsen kunnen ze slechts 30 cm breed zijn, en op andere bereiken ze 1,8 m breed.

Sommige van de Nazca-lijnen figuren, die het beste te zien zijn vanuit de lucht (op ongeveer 800m), hoewel ze ook zichtbaar zijn vanaf de omliggende heuvels en andere hoge plaatsen.  De figuren zijn meestal gemaakt van één doorlopende lijn. De grootste zijn ongeveer 370 m lang. Vanwege de isolatie en het droge, windstille, stabiele klimaat van het plateau, zijn de lijnen grotendeels op natuurlijke wijze bewaard gebleven. Extreem zeldzame veranderingen in het weer kunnen de algemene ontwerpen tijdelijk veranderen. Maria Reiche ontdekte dat lijnen samenkwamen op de zomerzonnewende en zodoende ontwikkelde zij de theorie dat de lijnen een grootschalige hemelkalender vormden. Rond 1946 begon Reiche de figuren die werden weergegeven door de Nazca-lijnen in kaart te brengen en stelde vast dat er 18 verschillende soorten dieren en vogels waren. Ze gebruikte haar achtergrond als wiskundige om te analyseren hoe de Nazca zulke enorme figuren hadden kunnen creëren. Ze ontdekte dat deze een zeer geavanceerde wiskundige precisie hadden. Reiche theoretiseerde dat de bouwers van de lijnen ze gebruikten als een zonnekalender en een observatorium voor astronomische cycli.

Toch zijn er ook nog steeds mensen die geloven in Theorie van Von Danicken die stelt dat het berichten en landingsplaats indicaties voor kosmonauten waren.

Inmiddels met de komst van drones zijn vele nieuwe figuren ontdekt. De figuren variëren in complexiteit. Honderden zijn eenvoudige lijnen en geometrische vormen; meer dan 70 zijn zoömorfische ontwerpen, waaronder een kolibrie, spinachtige, vis, condor, reiger, aap, hagedis, hond, kat en een mens. Andere vormen zijn bomen en bloemen. Geleerden verschillen in hun interpretatie van het doel van de ontwerpen, maar over het algemeen schrijven ze er een religieuze betekenis aan toe.  Ze werden in 1994 aangewezen als UNESCO-werelderfgoed.

Hier scheren wij overheen en schieten vele plaatjes, de WHT voelt zich als de Red Baron uit de Biggles reeks en vraagt zich af en toe af waarom er bijna ondersteboven gevlogen moet worden, het lijkt de Red Bull Air race wel. Na 40 minuten vliegen, keren we weer terug langs de voet van de Andes. Na een scherpe bocht landen we weer op de Maria Reiche Airport. We nemen afscheid van de captain en co-piloot en nemen ons certificaat in ontvangst.

We worden terug gebracht richting hotel alwaar we snel de spullen droppen om op zoek te gaan naar een lunch plek die snel wordt gevonden: ze serveren er heerlijke broodjes gepluisde kip en de meest geweldige sappen. EW spreekt de reeds op leeftijd zijn serveerster aan met signorita die onmiddellijk met haar ogen begint te lonken naar EW tot grote hilariteit van het reisgezelschap.

Na de lunch worden we weer opgehaald door een andere gids die met ons naar de Nazca lijnen gaat kijken en vanuit een stalen uitkijktoren ons een aantal Nazca figuren laat zien.

Er staan trouwens twee torens een aan de rechterkant van de PanAm weg en een aan de linkerkant van de PanAm weg. De laatste heeft maar een capaciteit van 10 personen en is gratis voor de locals, de andere heeft een capaciteit van 40 en is betaald en speciaal voor toeristen neergezet.

Vanuit deze plek rijden we richting Chauchilla.

De Chauchilla-begraafplaats is een begraafplaats met gemummificeerde menselijke resten en archeologische artefacten uit de pre-Spaanse tijd, gelegen 30 kilometer ten zuiden van de stad Nazca in Peru.

Vanaf de Pan American highway slaan we af een dirt road op die ons naar de begraafplaats brengt, onderweg zien we steenuilen loeren op kleine muizen, niet te geloven hoe goed ze gecamoufleerd zijn.

De begraafplaats wordt geassocieerd met de Nazca-cultuur . De begrafenissen begonnen rond 200 na Christus en duurden voort tot de 9e eeuw. De vergeten begraafplaats werd ontdekt in de jaren 1920. De begraafplaats is uitgebreid geplunderd door huaqueros (grafrovers) die menselijke botten en aardewerk verspreid over het gebied hebben achtergelaten, maar de resterende lichamen zijn bewaard gebleven. De graven zonder scheidingsmuur zijn familie graven en met scheidingsmuur zijn vreemden van elkaar gesepareerd.

Een hars die bij de begrafenisrituelen werd gebruikt, zou de lichamen hebben beschermd tegen insecten en bacteriën.

De site is sinds 1997 beschermd door de Peruaanse wet. De site ligt aan de rivierbedding van de Poroma. De begraafplaats diende als decor voor de film Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull . De film toonde een fictieve grafkamer die verbonden was met de begraafplaats.

Hierna worden we richting textiel museum verplaatst. Hier leren we hoe de textiel kleuren door de werkers ontwikkeld wordt door gebruik van mineralen. We lopen er wat rond maar echt warm wordt de WHT er niet van.

We keren weer terug richting hotel waar we moeten pakken omdat we vannacht de bus naar Arrequipa pakken.

Daarna hebben we tijd om de maagjes te vullen en dat doen we in een kippie-pan XL die ook nog eens een mega ballenbak heeft. Het eten vergoedt veel maar de WHT heeft maximaal tinnitus alarm want naast schreeuwende kinderen wordt er ook een soort hakken panfluit muziek afgespeeld. De WHT denkt oprecht dat dit zo maar de hel kon zijn.

Na dit feest keren we terug richting hotel waar we de bagage ophalen en richting Cruz del Sur wandelen om de nachtbus te halen.

De bus vertrekt om 11:20 en om 08:30 arriveert, ritje van 10 u. We hebben weer de Cruz del Sur bus, de drill is duidelijk; bagage inleveren, stoelplaats opeisen.

Zo gezegd zo gedaan. Ondanks dat de stoelen ruim zijn is het toch lastig in de stoel te klauteren als de voorbuurman de stoel al op lit-jumeaux stand heeft gezet en al in diepe slaap is; als een waar slangenmens weten de WHT en MJ zich in de stoel te wurmen. We slapen een gat in de nacht, morgen arriveren we in Arequipa op 2400 m hoogte.