Over peddelende kajaks en wild kamperen bij de Walmart

Het reisgezelschap is al vroeg doende de zeekajak gear bij elkaar te scharrelen; waterdichte kleding, laagjes kleding, muts en zonnebrillen. Het is duidelijk zonnebrillen weer en heel belangrijk geen wind, dat is vooral voor de armen en schouders van de WHT belangrijk.

We ontbijten stevig want er moet fysiek gewerkt worden.

We melden ons even voor negenen bij het activiteiten bureau waar we worden opgewacht door Lucy onze gids voor vandaag. Ze komt uit London en is voor de liefde blijven hangen in Lund waar haar partner iets in het hout doet. We wandelen naar de plek waar de zeekajaks staan opgeslagen en krijgen drie kwartier instructie over hoe en wat.

Alleen al het in een kajak stappen is geen kinnesinne laat staan er weer uit komen. Het vast maken van het spat schort, het ophalen en laten zakken van het roer, de werking van het rooksignaal, de zwemvesten, hoe te peddelen, security, what if the instructor get sick enz.

Er wordt uitvoerig de tijd voor genomen en natuurlijk moeten we het indemnity form invullen want zonder dat ondertekend wordt er geen meter ge-kajakt. De WHT en Lucy sjouwen de kano’s het water in, ondertussen draagt MJ zorg voor het nemen van de foto’s want dit moet natuurlijk vastgelegd worden.

We peddelen richting Copeland Islands door de Thulin Passage.

Naast gigantische huizen nemen we ook Bald Eagles waar, en een nieuwsgierige zeehond blijft ons een tijdje volgen.

Ook nemen we kleine maar o zo mooie kwalletjes waar die in deze tijd van het jaar weer in aantal toenemen.

Net als de WHT denkt dat zijn schouders en romp opgeblazen worden gaan we aan land op een van de kleine eilandjes en naast een pitstop,onderzoeken we de oesters die net onder water staan.

We spotten een marter en zien nog meer bold eagles in de lucht voorbij scheren. Na 20 minuten waarin MJ de werking van de plastuit demonstreert en Lucy onmiddellijk een groot fan is geworden, zij gaat er gelijk een bestellen via Amazon. We keren weer terug richting Lund,

halverwege zien we de rook van een bosbrand die in de andere vallei bestreden wordt door de brandweer

en na een uur peddelen met de wind mee keren we weer terug in de haven, onderzoeken nog het marine leven onder de aanlegsteiger en brengen de gear weer aan land.

Het was heerlijk. leerzaam en inspannend. We nemen afscheid  van Lucy en gaan naar de boardwalk restaurant wat de beste Fish & Chips heeft van BC. Daar is niets over gelogen en het reisgezelschap geniet volop.

Na gedouched en de boel aan kant gemaakt te hebben, scheuren we weg richting pont van Saltery Bay naar Earls Cove waar we naar het volgende eiland moeten oversteken.

We hebben geluk; zonder reservering kunnen we erop en nu kunnen we misschien ook de volgende pont halen.

Na aankomst gaan we gelijk door richting de pont in Little River die ons naar Horse Shoe Bay brengt; opnieuw hebben we mazzel en mogen met nog 1 minuut voor vertrek toch de pont op,

we hebben Vancouver Island verlaten en gaan proberen te slapen Squamish, het klimparadijs van de wereld.

Het is ontzettend populair bij de outdoor enthousiastelingen wat te merken is aan de bezetting en tarieven van de campsites; voor een nachtje parkeren op een shitty rv parkeerplaats wordt algauw 100 Can$ gevraagd wat het reisgezelschap te gortig is.

Het wordt al snel donker dus vraagt MJ bij een tankstation of zij nog weten of er wild kampeer plekken zijn in de buurt van Squamish.

Het reisgezelschap wordt aangeraden bij de Walmart te gaan staan dat wordt door veel wilde RVers gebruikt. De WHT moet drie keer slikken terwijl de meer avontuurlijke MJ onmiddellijk besluit daar gaan we staan. The Beast is niet de enige RV op de parkeerplaats er staan er meer dan op de gemiddelde campground waar het reisgezelschap heeft gestaan.

Eigenlijk ziet de WHT wel mogelijkheden voor de AH in Heenvliet, we kopen nog wat noodzakelijke boodschappen en trekken ons terug in de Beast.

Na een prima diner met koffie na, duiken we ons bed in, morgen trekken we verder met hikes en Whistler op het programma.